Eelke Kalberg, bekend als Mad-E-Fact en co-producer van Alice Deejay, en Richard Jonkman vormen samen G-Town Madness. Ze kenden met 'Ravers Religion'een topperiode in de tweede helft van de jaren '90. Veel optredens en een stuk of wat prima platen. Als dan de hardcoremarkt instort is het een aantal jaren heel rustig, maar de laatste jaren is er toch weer nieuw werk verschenen. Ik geloof dat de samenstelling niet meer helemaal vast meer is, maar de meeste nieuwe produkties waren in samenwerking met The Viper.

Deze plaat opent met "Fucked In This Ho' Shit". Heerlijke single van G-Town "Groningen" Madness. Leuke opbouw met kicks die langzaam opbouwen naar het juiste tempo. Verschillende hoogtes en een redelijk vlot. Dan een Oosters klinkende zang en tenslotte de viool met een hoge melodie. Daddy's Home kende ik geloof ik nog niet, maar is gewoon een prima track met een energieke melodie. Afsluiter is Silence; één van G-Town's bekendste nummers. Deze track is wat trager, maar is daarom niks minder. De hese voicesample van die vrouw is briljant en geeft dit nummer echt iets extra's.

Daddy's Home is de minste van de drie, hoewel dit toch ook nog een prima track is. Samen goed voor 4½ *

Lacrima Mosa Est: een speedcore nummer uit 2001, voor zover ik kon nagaan. Ik hou niet van speedcore en heb me er daarom ook nooit in verdiept. Ik moet echter bekennen dat ik dit wel lekker vind klinken. Bloodstorm (2004 geloof ik) is bijna hetzelfde, maar ook prima. Twee speedcore tracks die naast een enorme snelheid
(480 bpm), ook melodie bevatten. De twee tracks van Hellseeker zijn ongeveer in dezelfde stijl en vond ik ook niet onaardig.

Vrijwel allemaal onbekenden, enkel Tapage en Forsaken Is Dead zijn enigszins bekend. Necrarch kende ik ook al, omdat ik een tijdje geleden heel toevallig The Absence Of Light op internet tegenkwam en op de gok had gedownload. Eentje die ik de mensen die van donker en industrial houden absoluut kan aanrader trouwens. No Hope In Chaos staat daar ook op.

Tapage is bekend geworden door samenwerkingen met Ophidian. Eerst door een breakcore remix van de track 'Noisemaker' (Ophidian & Ruffneck) te maken, samen met Meander (= Ophidian). In 2005 de grote doorbraak na samen met Ophidian de geweldige track 'The Mine' te hebben geproduceerd. Een donkere track, die zeker geen mainstream is en juist daarom des te opvallender, omdat dit één van de grootste knallers van dat jaar was. Zijn track op dit album vind ik wel aardig; breakcore, maar het wordt pas in de laatste minuut echt interessant.

Dyrodium opent met 'Predict This'. Grootste minpunt aan dit nummer vond ik dat hij na 2 minuten en 10 seconden alweer voorbij is. Ik hou wel van dit soort zeer trage, maar tegelijkertijd keiharde nummers. Nummers 2 t/m 4 vind ik eigenlijk niet helemaal op deze release passen, omdat het wat meer de glad gepolijste, mainstream hardcore is, terwijl de overige tracks zo rauw zijn.

Merkurius heeft een track gemaakt die constant onheilspellend over komt, vanwege een bassline die tussen de kicks een beetje wisselt van toonhoogte, het gebruik van een vreemd soort gierend geluid en mannen die praten over 'Bloodbath City'. Lekker tempo, prima bijgeluiden, af en toe een korte, krakende break. Eén van de betere tracks vind ik, maar de topper vond ik de daaropvolgende. Opent erg mysterieus met wat vreemd vervormde geluiden die uit een grote, holle ruimte lijken te komen. Barst na ruim 2½ minuut echt los met een zware, trage kick en een hard overheersend geluid. Dit stukje duurt niet erg lang en dan is er weer een break. Deze track blijft continu boeiend. Kreeg een beetje het idee dat er een verhaal verteld werd door middel van de geluiden. Het verhaal heeft een 'happy ending', want de laatste geluiden klinken niet meer rauw, donker of angstaanjagend, maar juist vrolijker en er fluiten vogeltjes.

Het eerste nummer van Syndemic heet 'Safe Distance'. Dit zal wel op de lange tijd tussen de kicks slaan, want ik schat het tempo op ongeveer 60 bpm. Toch wel een aardig nummer. Toen ik zag dat zijn tweede bijdrage 'Lost In Coma' was getiteld, vreesde ik vijf minuten en 37 seconden stilte. Gelukkig was dat niet het geval. Rauwe distorted kick, wat metaalgeluiden, een simpel melodietje en wat extra geluidjes zo af en toe maken deze track ook wel de moeite waard.

Al met al is Global Hardcore een prima release, die geen tracks bevat waarbij ik de neiging had door te spoelen.