Hoewel dit allemaal nieuw is, waan je je terug in de jaren '90 als je dit album luistert. Ik las ergens dat hij geïnspireerd werd door de toen erg populaire "ruffneck'' sound en dat is duidelijk terug te horen.

Leuke afwisseling tussen al die nieuwe hardcore. Vooral Words of '95 en True zijn echt de moeite waard.

Party Animals is denk ik één van de grootste happy-hardcore acts met maarliefst drie nummer 1 hits. Vanwege de opgebouwde naam en een slimme marketing wordt er nu nog steeds geprofiteerd van die successen. Hoewel de samenstelling van de groep nogal eens veranderd is, zijn achter de schermen Flamman & Abraxas verantwoordelijk voor alle muziekproducties. Ze werden bekend vanwege de remix van Technoheads "I wanna be a hippy" dat de eerste plek bereikte. In de bijbehorende videoclip zijn de Party Animals geboren.

Van dit album kende ik eigenlijk alleen de twee hits "Atomic" en "We Like to Party", maar daarnaast zijn er maar twee nummers de moeite waard. De titels gaven van tevoren ook niet veel hoop trouwens, maar ik had op één of twee onbekende toppers gehoopt. Het gemiddelde van ruim 3* verbaast me dan ook enorm. Ik wil zeker niet meer dan 2* geven voor dit album. Snel weer vergeten en opvrolijken met één van hun betere!

Het nieuwe album van DJ Paul bestaat uit een cd met full-lenght tracks, een cd met daarop een mix en aansluitend zes volledige bonustracks, plus een dvd.

Ik ben op zich geen grote liefhebber van Paul Elstak hardcore, maar hij heeft zo gigantisch veel gemaakt (ook veel samenwerkingen) dat ik alsnog heel veel muziek van hem heb. Zijn happy-hardcore periode is hem toen op veel kritiek vanuit de hardcorewereld komen te staan, maar wat mij betreft heeft hij toen juist heel veel moois gemaakt.

De eerste cd vind ik eigenlijk best leuk beginnen. Vrolijke hardcore, hoog partygehalte. Angels Deserve To Die bevat het refrein van Chop Suey! (System Of A Down), nummer 2 is overgenomen van K's Choice, Mainstream Killah jat een stukje uit Wuthering Heights van Kate Bush, nummer 11 is van No Doubt. Beetje simpel allemaal eigenlijk. Als je originaliteit zoekt kun je deze beter overslaan. Verder nog een aantal nummers waarin je die typische DJ Paul sound terugvind. Veel geschreeuw en dan dat scheurende geluid, meestal een vrij simpel melodielijntje. Moet je van houden. De tweede cd is eigenlijk een herhaling van de eerste cd alleen dan in een mix.

Ook ik vind deze plaat niet veel bijzonders. Tracks zijn alle 4 wel aan te horen, maar zijn verder vrij saai en blijven me niet echt bij.
Wou er nog aan toevoegen dat de twee tracks zonder DJ Paul al in 2001 zijn uitgebracht. Deze twee vind ik ook de besten.

Ik ken niet veel van Peaky Pounder, maar ben toch wel benieuwd naar het hier hoog gewaardeerde werk. Grootste nadeel van deze plaat vind ik dat de nummers nogal eentonig zijn. Het klinkt allemaal wel goed, leuke geluidjes, maar er gebeurt eigenlijk vrijwel niks.

De duitse god Marc Trauner; alleen onder een aantal verschillende namen. En dan zijn dit er nog maar een paar, want hij heeft er misschien wel 50. Acardipane zal de bekendste zijn denk ik, maar die staat niet op dit album.

Track vijf is het enige nummer hier die niet van de hand van Trauner komt. Voor mij was dit eigenlijk allemaal volledig onbekend werk. Vond het allemaal ook maar wat saai. Uitschieters, positief danwel negatief, waren hier niet te vinden. 2,5* maximaal.

Vind het wel een aardig idee, alleen denk ik dat het veel beter kan. Ik vond track 2 (Boombox op Duizend) en de samenwerking met Sef (Iemand Anders) wel oke. De rest beviel me niet zo. Vond het redelijk ver van hardcore afgaan zo af en toe. Dan ineens kwam er een snelle bass doorheen raggen. Dat contrast was me te groot. Toch wel een experiment om mee verder te gaan misschien?

Eerste volledige album van Promo, waarop hij zijn hobbyprojectje, zoals hij het zelf noemt, verder uitbouwt. Zijn jeugdliefde hip-hop samenbrengen met hardcore; De muziek waar Promo uiteindelijk één van de allergrootsten mee is geworden.

Op de track 'Iemand Anders' na, was het uitgangspunt dat het in ieder geval geen hardcore mocht worden, maar tegelijkertijd ook geen hip-hop. Vandaar ook de titel 'Stijlloos'. De bedoeling was om met de betrokken artiesten op deze manier allemaal op onbekend terrein te werken. Zo beschouwd is het dus een geslaagde missie.

Boombox op Duizend, met zijn eerste stappen in deze nieuwe sound, vond ik niet zo denderend. De titeltrack en vooral 'Iemand Anders' van die plaat, gaven me echter wel de indruk dat er best wat moois uit zou kunnen komen later. Geen toeval dat juist die me het best bevielen, want deze komen het dichtst bij hardcore in de buurt.

Show Shocker kwam een paar maanden later, maar die heb ik (nog) niet gehoord. Nu ik dit album geluisterd heb is mijn interesse en vertrouwen in dit experiment behoorlijk afgenomen in ieder geval. Er waren wel een paar nummers met een leuk stukje erin, maar behalve de twee eerdergenoemde tracks, geen enkele die mij lang genoeg boeien kon. Wel gevarieerd: stukjes drum 'n' bass, rave, (valse) zang, R&B, house. Een paar stukjes geneuzel over geld kwamen voorbij. De reden daarvan is mij niet duidelijk geworden.

Zolang hij ook actief blijft in de hardcore, heeft Promo mijn zegen met zijn experimenten in deze richting. Ik hoop dat er nog eens iets uit voortvloeit dat ik meer kan waarderen, maar ga me er niet verder in verdiepen. Als er toch nog een pareltje uitkomt, wordt ik het vanzelf gewaar. Gelukkig heeft Promo aangegeven dat hij nog absoluut niet van klaar is met hardcore en dat daar ook gewoon nieuw werk verschijnen zal.

Ik vind dat juist wel lekker klinken. Misschien een beetje onverwacht, dat die er ineens zo hysterisch doorheen komt scheuren, maar wat mij betreft een leuke afwisseling na die eerste melodielijn, die ook meer op mij overkomt als een soort van aanloop.

Beide tracks zijn trouwens typisch Promo. Het soort vocals, de kicks, melodieën en bijgeluidjes en de hele opbouw eigenlijk. Absoluut niet vernieuwend ofzo, en dat maakt mij ook niet uit verder, maar als hij weer een hele serie gaat produceren dan zal er wel iets meer variatie moeten komen.

Track 1 is een verkrachting van Bohemian Rhapsody van Queen. De titel laat dit al doorschemeren, maar het resultaat is niet best. Kicken 0815 is ook geen nummer om blij van te worden. De B-kant start met Null Forge. Dit is iets trager, maar met hard knarsen en piepen; niet mijn ding. Het eerste nummer van White Fear bevat een hoop electronische bliepjes en piepjes. Countdown bouwt iets meer op qua geluiden, maar wordt tegelijkertijd ook steeds vervelender.