Allemaal onbekende namen voor mij, maar wat een geweldige plaat. Stuk voor stuk rauwe, ruige, beukende tracks. Ook de remixen zijn dik in orde.

Ik kan ook nu nog goed naar dit soort muziek luisteren. Wel is het met dit album zo dat alleen de drie hitjes de moeite waard zijn en de rest is niet veel soeps. Daarom 2 *

Dit was zo ongeveer in de tijd dat ik meer interesse kreeg in muziek. Kan me nog goed herinneren dat dit toen op de schoolfeesten ook wel gedraaid werd.

De singles It Takes Me Away, Over The Rainbow en Ravechannel vind ik nu ook nog steeds prima. Go Ahead kende ik niet, maar klinkt ook goed. De topper van dit album (en ook van Marusha, wat ik ken dan) vind ik Trip To Raveland. Wat een geweldige track blijft dat toch.

Deze eerste 'nieuwe' MOH opent met 3 sterke tracks en eindigt met 3 sterke tracks. De rest is middelmatig of minder. King of Pain vind ik wel één van Promo's beteren trouwens.

Mind And Body As One van Endymion vind ik eigenlijk de enige echte uitschieter op deeltje 2. Verder is No Chemical Sisters van DJ Isaac een lekker partynummer.

Deel drie heeft een paar lekkere nummers. Vooral Through Inner Core van Meagashira heeft iets mysterieus over zich. A Way of Life is ook een fijne track.

Wederom een deel dat geen echt memorabele tracks bevat. Wel heel aardig vind ik Guess Who's Back ? van DJ Delirium en Demonsworld van Endymion.

De 1e cd vind ik prima. De 2e cd opent ook nog wel goed, maar gaat me toch echt te hard naar het einde toe.

Ik kende dit duo afzonderlijk al wel, maar had nog nooit van Micropoint gehoord. Met name Radium is wel bekend. Beide nummers op deze EP zijn eigen remixen van eerder uitgebrachte nummers. De originelen ken ik niet.

Schizophrenic Park vond ik wel een redelijk lekkere track. Vlot en een lekker scheurend geluidje als melodie. De Mammouth Edit van E-Man sprak me niet aan. Een trompetterend olifantsampletje is het hoofdingrediënt. Beetje irritant.

Ergens in 2010 hoorde ik voor het eerst iets van MinuPren. Time To Get Nasty (Discogs+Youtube) werd uiteindelijk één van mijn favoriete releases van vorig jaar. Geweldig energieke track met een fijne opbouw en een simpele, doch krachtige melodie. De remixen zijn trouwens ook alle drie absoluut de moeite waard. Toen ik zag dat er nu een heel album van deze man uitkwam werd ik dus nieuwsgierig of hij iemand zou worden die ik wil blijven volgen, want op een paar youtube filmpjes na, had ik weinig van hem gehoord.

Track 1 stemde me in ieder geval hoopvol. Vrij rustig en niet te druk (intro, dûh), maar pakte wel direct mijn aandacht. 1 2 Attacke gaat in vergelijkbare trant verder, met even over de helft een mooie break en vervolgens een leuk, vlot melodietje, maar tevens een voicesample die na een tijdje begint te irriteren: "eins zwei attacke, hakke hakke hakke" met zo'n beetje dezelfde stem als in die hit van Mo-Do in 1995. Vanaf track 4 worden de kicks iets harder en het geheel wat chaotischer. Fickende Eichhoernchen is qua stijl vergelijkbaar met veel muziek van Peaky Pounder. 10 en 11 zijn de wat ruigere tracks hier. Uffbatschfescht speelt erg leuk met een gitaarsolo. De afsluiter van het album deed me wel een beetje denken aan de pcp-stijl een aantal jaren geleden en is een prima einde van deze hoop.

Het album is in ieder geval geslaagd, wat betreft het verder volgen van de artiest MinuPren, maar bevat helaas geen hoogtepunt à la Time To Get Nasty. Daar staat tegenover dat er naar mijn idee geen troep tussen zat en qua variatie zit het ook wel goed. Na een aantal keren beluisteren verveelt deze release me nog absoluut niet.

Miosa is een nieuwe naam inderdaad, maar is een samenwerking tussen twee Denen die toch al een aantal jaren meelopen. Anders Bo Wegeland (ABW) en Mads Skov Nielsen (Squarehead). Ze gebruikten samen onder andere de namen Da Revolutionists en Carnifex. Naar mijn weten produceerden ze echter niet eerder hardcore, maar alleen hardstyle.

Deze tracks klinken wel goed verder, maar het is niks bijzonders. Ik verwacht niet dat ze echt door zullen stoten naar een hoger niveau. Daarvoor klinkt het naar mijn idee iets te ongeïnspireerd.