In de eerste helft van de jaren tachtig kwam er een nieuwe lichting bands opzetten aan de westkust van de USA welke teruggrepen naar vertrouwde patronen uit de r&r en country.
Vertegenwoordigers waren o.a. Blasters, Los Lobos, Long Ryders en Rank and File.
Zo ook deze Beat Farmers welke met Van Go hun tweede album uitbrachten.
Fris van de lever met veel gitaarwerk en prima zang door Craig Leon op band gezet.
Als ik weer eens zin heb in westcoast pop en rock zonder pretenties mag ik deze Van Go graag een draaibeurt geven.

Na het album "The Fresh Up Club" waagt Elizabeth McQueen zich aan een cover album.
Niet zo maar een plaat met covers maar een die specifiek nummers bevat die we kennen als pub rock.
Een vrijwel uitsluitend Brits fenomeen vertolkt door een Amerikaanse band. De originelen van o.a. Dave Edmunds, Nick Lowe en Squeeze mogen als bekend worden verondersteld en worden met respect uitgevoerd.
Andermaal is Dave Sanger de producer van het geheel en pubrocker van het eerste uur Austin DeLone geeft acte de presence.
Geen experimenten of eigen interpretaties maar puur spelplezier en enthousiasme.
Wereldschokkend is het allemaal niet maar het luistert lekker weg en voor mij derhalve drie en een halve ster waard.

Naar aanleiding van de recensies van albums van Fungus door medelid Teacher graag nog eens wat aandacht voor deze fraaie dubbelcd.
Een heel mooi initiatief om deze muziek niet verloren te laten gaan.
Ooit kon ik dit dubbelalbum voor een prikkie bij mijn favoriete platenzaak aanschaffen en heb daar nooit spijt van gehad.
Aan de gedetailleerde review van Teacher heb ik dan ook niets toe te voegen.
Mocht je als nederfolk liefhebber dit album nog kunnen vinden sla dan toe zou ik zeggen.

Met zijn vorige album "Better Days" werd Guy Clark wat meer richting Nashville country geduwd.
Geenszins slecht maar naar mijn mening paste dit minder bij zijn muziek en na vijf jaar schakelde hij weer terug naar zijn oude vertrouwde stijl.
Bijgestaan door toppers als o.a. Verlon Thompson, Sam Bush, Vince Gill en Emmylou Harris revancheerde hij zich hier voor een wat mindere periode.
Twee covers van Joe Ely en Townes van Zandt leveren een plaat op die weliswaar niet tot zijn topalbums gerekend mag worden echter een subtopper is het toch zeker.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

The Blasters live band pur sang. Aangevoerd door de gebroeders Alvin die hier maar weer eens aantonen wat een geweldige gitarist en zanger zij zijn.
De rhythm sectie staat als een huis en Gene Taylor vult een en ander op met zijn piano.
Moeiteloos switchened van rootsrock naar blues en r&r en weer terug knallen ze op deze liveplaat.
Einde van het jaar als we weer gebukt gaan onder de top zoveel terreur denk ik wel eens waren er maar meer band als The Blasters!

stem geplaatst

stem geplaatst

Michael Dinner is wellicht beter bekend als regisseur annex producer van films en series. Dat leverde hem een Emmy award op en meer succes dan met zijn albums.
Toch is dat niet helemaal terecht dit eerste album van hem staat vol met countryrock zoals in de eerste helft van de jaren zeventig meer gemaakt werd.
Onder leiding van producer John Boylan werd een en ander kundig ingevuld door de bekende namen uit die tijd zoals o.a. Andrew Gold, Linda Ronstadt, Herb Pedersen en David Lindley.
Door de hausse van dit soort albums viel de plaat waarschijnlijk ook tussen wal en schip. Na een tweede album dat wat meer de rockrichting uit ging was het dan ook gedaan met de muziekcarriere van Dinner.
Jammer want dit album blijft toch het beluisteren waard.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze week weer de nodige aandacht voor Tom Russell op deze site. En dat is meer dan terecht.
Tom Russell bracht meerdere albums uit waar de western thematiek centraal staat.
Zo ook op dit album welke destijds door Munich in Nederland werd uitgebracht.
Daardoor zijn er nog al wat overlappingen op de diverse cd's.
Dat is niet erg want missers zitten er niet tussen.
Bijgestaan door leden van zijn toenmalige band zoals Fats Kaplin en Andrew Hardin geeft hij hier weer een staaltje van zijn kunnen weg.
Een tweetal duetten met Ian Tyson ook een artiest die het western genre een warm hart toedraagt.
Ik mocht Tom Russell een aantal keer live zien en horen en dat was elke keer top.
Als laatste een extra vermelding voor "Indian Cowboy" van de deze week helaas overleden Joe Ely.
Dus om met de woorden van Tonio af te sluiten: blijf Tom Russell beluisteren.

Dank je potjandosie voor deze reactie en je recensies op deze site. Wat Gene Parsons betreft dit album kocht ik eerder dan de Kindling collection qua kwaliteit ontlopen ze mekaar weinig.
Vandaar wellicht het halfje verschil.
De titels zoals aangehaald van onder andere Rick Roberts zij ook zeer de moeite waard.
Rest mij nog te vermelden dat het Engelse cherry red label in de nabije toekomst een boxje gaat uitgeven met daarin de twee soloalbums aangevuld met outtakes en liveopnamen.
Voor een liefhebber toch weer iets om naar uit te kijken.

Een onderbelicht album van Waylon Jennings. Hij noemt dit zijn audiobiography, losjes gebaseerd op zijn levenswandel schreef hij een tiental songs samen met Roger Murrah.
Soms iets teveel jaren tachtig productie naar mijn smaak echter dit neemt niet weg dat hij zich hier van zijn beste kant laat zien.
Samen met veteranen als Reggie Young, Larrie Londin, Ralph Mooney en producer Jimmy Bowen is dit een plaat die best meer aandacht mag krijgen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Paul Burlison maakte in de vijftiger jaren een aantal zinderende rockabilly opnamen als lid van het trio met de gebroeders Johnny en Dorsey Burnette.
Naar verluidt was Elvis een groot fan.
In 1997 kreeg hij de kans een nieuwe plaat te maken. Kosten noch moeite werden gespaard getuige de bijdragen van grote namen als Mavis Staples, Kim Wilson, Levon Helm, Rick Danko, Cesar Rosas, David Hidalgo en nazaten Rocky en Billy Burnette.
Ik hoor hier veel spelplezier en liefde voor authentieke rock & roll.
Paul Burlison als gitarist wellicht minder bekend met de plaat zette hij zichzelf weer op de kaart.
Voor de liefhebber zeker interessant.

Zoals de ouden zongen piepen de jongen. Dit spreekwoord gaat zeker op voor dit album.
De zoon van Doug levert hier een plaat af in de traditie van zijn vader.
Menig lid van de Texas Tornado's geeft hier acte de présence.
Mocht je de sound van de veel te vroeg overleden Doug missen probeer deze cd op te snorren en luister eens naar zoon Shawn.
Ongecompliceerde texas music en dat smaakt zo nu en dan best lekker.

Ik kocht deze plaat zo'n 50+ jaar geleden tijdens de middagpauze toen ik een vakantiebaantje had bij een lokale V&D.
Vreemd dat je van sommige platen nog een exact beeld hebt waar en wanneer je deze aanschafte.
Maar dit terzijde, de muziek staat voor mij nog steeds overeind.
Prima composities en prima spel echt een seventies rockplaat die de tand des tijds heeft doorstaan.
Ian Hunter was de frontman en belangrijkste songwriter die ook nog een aantal uitstekende soloalbums zou uitbrengen.
Ik draai deze geregeld nog eens denkend aan dat vakantiebaantje in mijn jeugdjaren.

Tony Joe White had ik een beetje uit het oog en oor verloren. Zijn vroege werk was altijd top echter vanaf zo ergens in de jaren tachtig werd het voor mij wat te gelikt en de ruwe kantjes waren er wel af.
De uitgebreide bespreking door potjandosie maakte me weer enthousiast en het moet gezegd TJW met een klein combo trok me na beluistering toch weer over de streep.
Aanschaf van de cd was best nog lastig want min of meer out of print.
Gelukkig bood internet soelaas en viel de cd gisteren op de mat.
Vandaag weer geluisterd naar de "late verrassing" van TJW met dank aan de input van de reageerders op dit platform!

Philip Kroonenberg mag gerust gelden als veteraan binnen de Nederlandse rootsmuziek.
Bekend van onder andere Free Lance Band en Personnel staat hij ook als soloartiest zeker zijn mannetje.
De laatste jaren is er veel nieuw werk van hem verschenen en er staat alweer een nieuw album op stapel.
Op deze schijf uit 1995 laat hij zich van zijn beste kant zien. Liedjes met een kop en staart gebaseerd op blues, folk en country en ook caraibische ritmes zijn hem niet vreemd.
Puike begeleiding van o.a. snarenvirtuoos Rens vd Zalm en BJ Baartmans resulteert in een album waarop de sympathieke Hagenees zeker trots mag zijn.
Voor liefhebbers van rootsmuziek warm aanbevolen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Mickey Jupp mag gelden als een van de godfathers van de pub rock. Zijn songs zijn opgenomen door o.a. Nick Lowe, Dave Edmunds en Gary Brooker.
Ongedwongen rock op dit album met vleugjes r&b, gospel en blues.
Meesterproducer Mike Vernon zorgde voor de prima productie en oude maatjes als Mo Witham en Tex Comer speelden e.e.a. in.
Zijn album Juppanese mag dan als zijn beste worden beschouwd deze plaat doet er weinig voor onder.
Kortom heb je zin in ongecompliceerde pub rock luister dan eens naar Mickey Jupp!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst