Weer een leuke plaat. Wel kent dit album een kleine stijl 'switch'. De muziek is niet meer zo uniek als op het eerste album. Ze lieten ons dingen horen die we nog niet goed konden plaatsen. Als voorbeeld 'Desert song', 'Om nashi me' en '40 day dream'.

In 'Here' is er gekozen voor een rauwere country stijl, zonder al te veel geproducede belletjes bastonen en zachte synths. Opnieuw weer goed klinkende simpele melodieën die niet uit je hersenpan te resetten zijn. De muziek is zeer aandoenlijk en rijp voor aan het kampvuur.

De teksten kennen een diepere theïstische grondslag, waar het voorheen nog vooral sentiment en romance kenden. Maar verwacht geen hersenspoeling. Nee het houden van god wordt bezongen in een modern jeugdig perspectief. I don't wanna pray is hier een goed voorbeeld van.

Helaas vraagt deze plaat, net als de voorganger, naar enkele skip momentjes. Alle nummers zijn één voor één goede platen. Maar door de 'drieklapper' op het begin zal het einde tijdens de eerste luisterbeurten erg vervelen. Het uptempo ebt steeds verder weg. Maar luister graag weer verder bij de kwalitatief beste nummers op dit album 'Fiya Wata' en 'All wash out'.

Waar het vorige album 4,5 ster kreeg. Verdient deze er maar 4. In zijn totaliteit een goede plaat. Minder uniek als zijn voorganger. En het kent helaas een paar irritatiepuntjes. Het slot is heerlijk. Wat mijn oordeel grotendeels heeft bepaald.

G-E-W-E-L-D-I-G album!!. Voor deze ene keer waagde ik het er toch maar op een album te downloaden, want ik kon het wachten niet volhouden. Nu mijn mening: in tegenstelling met sleep through the static is dit veel swingender. Ook gevoelig, daar niet van. Maar er zit een redelijk vlot, en zomers tempo in. Ik zeg het dit is DE zomer plaat van 2010. Keane kan er zeker niet aan tippen dit jaar.

zoiezo 4.5 sterren, luistert goed door, geeft je weer helemaal de gouwe ouwe zomerse jack johnson sfeer. track 2 en 4 zijn echt een streling voor het oor. In een woord Subliem!

Jawel, na 3 jaar wachten ligt hij hier naast me. Het nieuwe album van Mumford and Sons. Na een stormachtige dag, wat goed in de muzikale context past, heeft dit album me helemaal overgehaald. Mumford and Sons zijn terug en wederom met een klapper!

De laatste zin van het eerste nummer zegt het al, 'I'll be born without a mask'. Volledig representatief voor het gehele album. Geen commercieel gezichtsbedekking maar pure muziek, hetgeen waar het kwartet al eerder bekend om stond.

Ditmaal is de muziek harder, rauwer en minder vatbaar voor de softies onder ons. De eerste draaibeurt zal je wakker schrikken van de muziek. Het klinkt iets meer 'piraat' waar de rauwe stem een prominente oorzaak van is, de Aaarghh tonen zijn kenmerkend voor de vocalen. Maar nadat je het grove hebt kunnen plaatsen, zal de schat vol goede nummers gevonden worden.

Nee, een stijl twist is het allesbehalve. Het is meer van hetzelfde, alleen dan bombastischer en minder hapklaar voor het grote publiek. Mijn favoriete nummers? Kan ik nog niet zeggen, het zit vol met goede nummers en dat kan het probleem zijn van dit album. Elk nummer is stuk voor stuk goed en kent vaak dezelfde opbouw. Hierdoor wordt het minder dynamisch en misschien ook minder lang houdbaar. Maar vooralsnog is dit niet het geval en geniet ik verder van de heerlijke muziek.

P.S Heren Mumford and Sons, bedankt voor de cover van 'the boxer'. Hierdoor zal ook mijn generatie, anno 1992, Simon and Garfunkel niet vergeten.

Naar een aantal intensieve luister dagen en een live concert die ik heb mogen zien van the wombats kan ik me hier in HELEMAAL niet vinden.

In tegendeel de wombatssound is niet aan het voort kabbelen maar aan het ontwikkelen, hoeft niet altijd positief te zijn natuurlijk. Maar in dit geval zeker wel, de synths hebben een misschien wat dominantere plek ingenomen in de muziek, maar dat is niet als vervelend te ervaren. Ik denk dat dat voort kabbelen een beetje ongelukkige woordkeuze is en je misschien verwateren bedoeld. En hier kan ik wel mee in stemmen als je het punkerige springerige mooi vond aan het debuutalbum.

Wat me wel begint te eriteren is de vocalen van de frontman. Ik denk dat dit wel meedere mensen hebben kunnen ervaren naar enkele luister beurten. De zang is weinig verassend, en erg monotoom over het geheel genomen.

De beste nummers vind ik toch wel 1996, our perfect disease en het verassende Schumacher the champagne. 1996 een heerlijk vrolijk minder uptempo nummer van the wombats, iets wat ik welleens mistte op het vorige album. Waar vooral 'here comes the anxiety' deze rol vertolkte, wat mij toch wat te depri in de oren klonk.

Our perfect disease is muzikaal niet het beste, maar wel een geweldige opening van hun veranderde stijl. Goede synths op het begin en wat op het eind van het nummer toch wel een terugslag kent naar het vorige album met als spring moment de zin 'We all need someone to drive us madd!'. Zeg ik uit ervaring van het optreden in de melkweg.

Schumacher the champagne is, zoals al eerder benoemd, een erg verassend nummer. Het opent vreemd met een simpele musicalstijl tunetje, wat geweldig wordt opgepakt door een goed overeenkomend melodietje wat alweer op de synths wordt gespeeld. Ook laat het het album geweldig eindigen met een potje niet te misstaan geschreeuw en een bekendt outrootje zoals bij hun eerste plaat.

Oftewel, dit is een goed en waardig vervolg op het debuut album en heeft terecht lang op zich laten wachten. De springmensen onder ons zullen misschien na de eerste luister beurt toch vreemd op staan te kijken ( deed ik ook zeker! ), maar dat gaat er vanzelf van af. En dan wordt het puur genieten. 4* omdat ik door de mindere vocalen toch wel een eritatiepuntje hebt opgemerkt wat de houdbaarheid niet ten goede zal komen.