Ja ja, weer een nieuwe DT. En zoals gewoonlijk weer een vrij grote stijlbreuk met het vorige album. Verandering van spijs doet eten, maar dit is niet meteen het lekkerste album van de grootmeesters.

Bijvoorbeeld Lost not Forgotten is zó "prog" dat ik het niet meer goed vind. En drie ballads deze keer? Beneath the surface mag er nog wel wezen, maar meestal skip ik ze toch.

Maar dan. De kwaliteit komt natuurlijk ook weer boven. On The Backs of Angels: prachtnummer. Heerlijk rockende plaat, dat trouwens een compleet terechte Grammy-nominatie in de wacht sleepte. Proficiat aan de heren van DT daarvoor!
En uiteraard Breaking All Illusions, het beste DT-nummer sinds, ja, wat zal het zijn, Octavarium? Die baslijn in het begin, die gitaarsolo, het instrumentaal intermezzo, de lyrics, het klopt. DT kent de regels.

Al bij al geen top topplaat, maar hoe kan ik een album met Breaking All Illusions minder dan een 4 geven?

Oké, ik zal eens een poging doen.

Ik schrijf deze recensie, wetende dat ik de laatste tijd veel heb teruggegrepen naar hun oudste werken (I&W, Awake, FII).

De sound van DT heeft de laatste tijd een redelijke ingrijpende verandering ondergaan. Dit is vooral te merken op SC en nu ook op BC&SL.

A Nightmare To Remember is een heerlijk zware metalplaat met een pakkend verhaal erachter vind ik. Mooie intro, gevolgd door het vetste metalriff van het album. Portnoy gaat op bepaalde stukken nogal de black/power metal kant op, maar het past ook volledig in het nummer. LaBrie heeft niet het meest passende stemgeluid hier, maar ik stoor me er toch niet echt aan (heb me in feite nooit aan LaBrie gestoord, ik luister DT toch meer voor de muziek zelf).
A Rite Of Passage is niet meteen het meest geslaagde nummer op de plaat, met weinig creativiteit in.
Wither valt best goed mee als ballad, LaBrie zingt toch heel mooi hier vind ik, ook een mooie solo.
The Shattered Fortress is overall wel een heel vet nummer, zoals al gezegd de intro en de outtro zijn toch redelijk geniaal. De verwerkingen van de vorige 12 step-nummers zijn feilloos en passen perfect. De overgangen naar het ROAL-riff vind ik wel geslaagd en klinkt zeer goed. Ook geweldig als de gitaar stopt en de keyboardsolo begint, kippenvelmoment. LaBrie’s stuk na de solo (“I am responsible…”) is het mooiste deel van het nummer.
The Best Of Times is een mooie hommage aan de dood van, maar toch ook niet het meest creatieve dat ik al gehoord heb van DT. Over het algemeen gezien een degelijke plaat met een mooie solo.
The Count Of Tuscany is muzikaal meesterlijk van begin tot einde, en is wel degelijk het beste nummer van de plaat. Wel jammer we voor het werkelijk geniaal stuk moeten wachten tot de laatste paar minuten van de plaat…

Over het algemeen ben ik nogal teleurgesteld in de creativiteit die DT anders wel aan de dag legt die hier tamelijk ver te zoeken was. De nummers zijn zeer standaard opgesteld, wat zelfs op SC minder was. Het valt me ook op dat Petrucci veel minder mag soleren, en Rudess komt al helemaal niet aan de dag. Ik mis muzikale hoogstandjes zoals in Erotomania, de intro van New Millenium of de Bass-solo’s als in Metropolis of The Dance of Eternity.

Na The Final Frontier, wat ik grotendeels vrij teleurstellend vond, is dit een hele verademing. Iron Maiden tovert een erg boeiende en verrassend proggy album uit hun hoge hoed, met captiverende symphonische klanken en tempowisselingen die het geheel zeer fris doen klinken.

Waar hij vroeger al eens lijnen meer op emotie dan op toon zong, klinkt Bruce toonvaster dan ooit. Hij is weliswaar een jaartje ouder, en zijn ziekte zal ook niets goeds voor zijn stem gedaan hebben, maar petje af voor deze grote meneer.

Persoonlijke favorieten: het bezwerende Book of Souls, zwevende en proggy Empire of the Clouds, The Red and the Black en het rockende Death or Glory