Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Ik vind het een mooie cover...

De haatstemmen zijn weer opgedoken hoor..

Daar zegt Brian May himself anders iets heel anders over:

"I was also, by one of those strange alignments of the planets, able to see the band who have just delivered what my mate Rog called (totally unprompted last week) "The best Queen cover job ever". Yes, the redoubtable Dream Theatre. IT was a revelation. Their scope is way beyond covering Ancient Rock Bands, of course ... and actually way beyond Rock, I'd say. They are what would have been called, about 30 years ago - truly 'progressive, with more than a touch of fusion'. But their musicianship is way beyond even that. The whole band are virtuosos ... I'm kind of ashamed I never discovered them before. Their set was completely without any hint of 'playing to the Gallery'. They took their time mapping out their songs, which I can only say succulently drip with the best kind of complexity. Wonderful playing. I will be back for more. So will about 80,000 Classic Rock fans who gave them a great reception in the old "Monsters of Rock" fields - what we all used to know as the Donnington Castle gig."

Wat een lekkere bombastische prog-plaat zeg!
Bij Dream Theater had ik me altijd een heel andere sound voorgesteld.

Oké, ik zal eens een poging doen.

Ik schrijf deze recensie, wetende dat ik de laatste tijd veel heb teruggegrepen naar hun oudste werken (I&W, Awake, FII).

De sound van DT heeft de laatste tijd een redelijke ingrijpende verandering ondergaan. Dit is vooral te merken op SC en nu ook op BC&SL.

A Nightmare To Remember is een heerlijk zware metalplaat met een pakkend verhaal erachter vind ik. Mooie intro, gevolgd door het vetste metalriff van het album. Portnoy gaat op bepaalde stukken nogal de black/power metal kant op, maar het past ook volledig in het nummer. LaBrie heeft niet het meest passende stemgeluid hier, maar ik stoor me er toch niet echt aan (heb me in feite nooit aan LaBrie gestoord, ik luister DT toch meer voor de muziek zelf).
A Rite Of Passage is niet meteen het meest geslaagde nummer op de plaat, met weinig creativiteit in.
Wither valt best goed mee als ballad, LaBrie zingt toch heel mooi hier vind ik, ook een mooie solo.
The Shattered Fortress is overall wel een heel vet nummer, zoals al gezegd de intro en de outtro zijn toch redelijk geniaal. De verwerkingen van de vorige 12 step-nummers zijn feilloos en passen perfect. De overgangen naar het ROAL-riff vind ik wel geslaagd en klinkt zeer goed. Ook geweldig als de gitaar stopt en de keyboardsolo begint, kippenvelmoment. LaBrie’s stuk na de solo (“I am responsible…”) is het mooiste deel van het nummer.
The Best Of Times is een mooie hommage aan de dood van, maar toch ook niet het meest creatieve dat ik al gehoord heb van DT. Over het algemeen gezien een degelijke plaat met een mooie solo.
The Count Of Tuscany is muzikaal meesterlijk van begin tot einde, en is wel degelijk het beste nummer van de plaat. Wel jammer we voor het werkelijk geniaal stuk moeten wachten tot de laatste paar minuten van de plaat…

Over het algemeen ben ik nogal teleurgesteld in de creativiteit die DT anders wel aan de dag legt die hier tamelijk ver te zoeken was. De nummers zijn zeer standaard opgesteld, wat zelfs op SC minder was. Het valt me ook op dat Petrucci veel minder mag soleren, en Rudess komt al helemaal niet aan de dag. Ik mis muzikale hoogstandjes zoals in Erotomania, de intro van New Millenium of de Bass-solo’s als in Metropolis of The Dance of Eternity.

Petrucci solo's zijn er niet te weinig vind ik, en ze vormen ook veelal het hoogtepunt van de nummers. het gebruik van meer wah wah pedaal ligt hem wel.
Voor Rudess is dit de minste plaat tot nu toe, we horen weinig nieuws, allemaal automatische piloot (wat echter wel nog altijd bovenmenselijk is!) en het zijn nu net de synths die soms het verschil kunnen maken.
En de bas horen we, in tegenstelling tot de platen die je noemt, hier helemaal al niet meer. Dream Theater platen beginnen als maar meer te lijken op Portnoy solo platen met gastmuzikanten.
Veelal ten koste van de creativiteit en de spontaniteit die ze vroeger zeker hadden naar mijn inzien.
Ook de refreinen van de nummers op dit album zijn erg flauw en lijken allemaal op elkaar, en ja, ik heb het album al veel beluisterd.
Ondanks deze kritiek zitten er zeker ook mooie dingen in, daarom een 3,5* tot 4*

Niet hun beste album, maar wel heel goed. Moet zeker nog wat vaker draaien. Heb ik altijd met hun cd`s.

Een waanzinnige goede cd. Het lijkt wel of de vorige cd's vingeroefeningen waren om tot dit meesterwerk te komen.

De kracht van Dream Theater ligt met name in de lange nummers als ze hun volledige creativiteit gekoppeld aan technisch vernuft passievol kwijt kunnen.

Het begint al meteen overdonderend ( letterlijk met donderslagen) in het nummer A nightmare to remember.
En zo gaat het maar door, heerlijk gewoonweg

De bas is inderdaad niet meer zo prominent aanwezig maar is volledig verwerkt in het muzikale geluid waar de drums het solide fundament verzorgt.

Wither is het rustpuntje , kort tussendoortje om dan door te gaan met de tweede helft. Best of times is gewoon mooi, maar het absolute topnummer is The Count of Tuscany.

Dit nummer combineert het beste van DT, Technisch kunnen voorzien van een passievolle soul.
Als er ooit een top 100 komt van progrock zal dit nummer terecht hoog scoren.

En ook de instrumentale karaoke versie is zeer goed te verteren,
soms ook beter zonder de vocalen

Er moet wel een waarschuwingssticker komen : Niet geschikt voor de zwakke en de teerhartigen.

Track voor track reviews zijn ietwat lame. Beter een geheel schrijven en daar je bevindingen over de tracks inschrijven, dan zo'n opsomming. Het is nogal een makkelijke maner van neerpennen. Echter, het geeft me wel de mogelijkheid om ook voor mezelf duidelijk te krijgen wat mijn indruk van dit album is voorlopig.

A Nightmare to Remember

Gaan we weer terug naar Train of Thought, hell yeah. Vette riffs, duizelingwekkende drums, bijna bllastbeat achtige dingen zelfs. Labrie heb ik nooit een geweldige zanger gevonden, maar die komt nog een stuk minder uit bij dit soort nummers. Te geforceerd. Iets wat ik bij zowat het halve TOT album had, maar als dat begeleid gaat met dit soort muziek, vind ik het allang best.

A Rite Of passage

Aardig riffje. Totaal slechte zang, of het past er gewoon niet bij, dat kan ook. Wat me hier nog het meest aan stoort in deze track is de structuur. Het is vrij veel Verse-Chorus-Verse hier en redelijk voorspelbaar daardoor.
Nee, niet echt boeiend.

Wither

Gadver, als we het over voorspelbaarheid hebben. Een refrein dat te vaak herhaalt word, een tekst die zo overdreven dramatisch is en word gezongen dat ie mij niet raakt.
And the title of most cliché power ballad goes to Dream Theater!

The Shattered Fortress

Ik krijg hier wel een beetje een medley gevoel bij. Hee, dit is die afsluiter van de serie, jongens, laten we even alle belangrijke elementen van de vorige nummers tot 1 nummer maken en zo het geheel afsluiten, dan hoeven we minder nieuw spul te verzinnen.
Ach, het is wel leuk aan elkaar gezet en alles klopt wel. Aardig nummer toch wel.


The Best Of Times

Aardig. Qua tekst wel vrij mooi, al is het wel heel dramatisch en klef. Naja, het is in ieder geval mooi persoonlijk.
Emotie voel ik niet echt (door Labrie's overdracht?), het gaat dan al snel te dramatisch klinken en dat is wat jammer. Ook omdat er in dit nummer betrekkelijk weinig gebeurd op muzikaal vlak en Labrie toch veel moet dragen, dat lukt hem maar ten dele. Ik krijg hier bij wijlen dan toch een Free Willy of Titanic gevoel bij (kies maar uit).
De solo op het eind is dan wel mooi, maar dan is het eigenlijk al te laat om het nummer nog te redden.

The count of tuscany

Hoppa, daar gooien we zomaar even het beste nummer van het album eruit. Het kan dus wel he.
Een instrumentaal TOT-achtig begin, en dan zet de zang na een tijdje in. Labrie is nog steeds geen ster in ruig zingen, maar ook hier stoort het me weer niet. Lekker ruig werk en technisch spel.

Dan krijgen we zo'n rustig gitaar stuk, wat erg mooi en dromerig is. Op tijd word de versnelling er weer opgegooid, al word het nooit zo hard meer als in het begin. Het nummer climaxt lekker maar WTF, waarom het beste nummer van de plaat bijna verpesten met "woohooo wooh woohoo". Hou dan gewoon je bek ofzo, zo'n mooie climax en dan komt het er even tussendoor zetten, alsof het opeens een meezinger betreft. Erg jammer, maar gelukkig is het maar van zeer korte duur. Iets langer en het nummer was definitief verpest geweest. Nu is het gewoon een klein smetje, op een verder erg gaaf nummer.


Conclusie:

A night to remember en Count of tuscany zijn toppers en brengen me ook weer eens terug naar de TOT tijd, die ik toch nog altijd het mooist vind, samen met SDOIT. The Shattered Fortress overdonderd niet, maar geef ik dan wel het voordeel van de twijfel, zeer aardig nummer nog wel.
Kom ik op 2 super tracks en 1 redelijk goede. De rest is inwisselbaar, gezapig, inspiratieloos, naja vul maar in.

Gepaste score? Met 3.5* ben ik heel mild denk ik. Dit komt voornaelijk door de 2 uitschieters, die ik toch echt wel gaaf vind..

Ik verlaag naar 4,5*.

Nog steeds dat vanwege de genialiteit van A Nightmare to Remember en The Count of Tuscany.

The Best of Times bevat wel een ontzettend goede solo maar het nummer omheen vind ik toch echt te zoet worden om naar te blijven luisteren.

Wither en A Rite of Passage zijn misschien wel de meest voorspelbare nummers die ze ooit hebben gemaakt, en dat bedoel ik niet positief.

The Shattered Fortress is leuk, maar kan zich toch net niet meten met de kwaliteit van The Glass Prison of The Root of All Evil. De beste stukken van TSF zijn dan ook de bekende oude AA saga riffs.

Maar daar staat wel tegenover dat ANTR in mijn DT top 20 is beland, en TCOT zelfs in de top 10. Het is echt een beetje hit-or-miss aan het worden met deze gasten.

Hit or miss idd, Dat gevoel heb ik ook bij het beluisteren. De ene keer vind ik het gaaf en de andere keer is het maar zo nou-nou. Ik begrijp overigens niet waarom deze plaat nog steeds zo hoog scoort. Tot op dit moment scoort hij hier op mum nog steeds het hoogste van alle DT platen en dat kan toch ZEKER niet waar zijn. daarmee doen we I&W, SfaM, SdoIT en Awake toch zeker tekort! Imo komen er ToT, Oct en SC dan zelfs nog maar bekaaid vanaf.

Ik denk werkelijk dat BC&SL over een paar jaar al weer snel vergeten is en dat het album samen met Falling into Infinity gezien zal worden als DT's val voor de toegankelijkheid.

Ik mag hopen dat ze met hun 25-jarig bestaan weer eens een keer knallen en dat het album net zoveel stof doet opwaaien als I&W toentertijds.

Een paar tips Mr. Portnoy

a) Laat La-Brie eens niet zo geforceerd klinken.
b) Laat La-Brie eens wat minder zingen.
c) Voeg eens wat Latin toe aan de sound van DT.
d) Gun Petrucci nog wat meer (akoestische) ruimte
e) Laat eens iemand echt goed (minder voor de hand liggende en kleffe) teksten schrijven.
F) Verwijder de voorspelbaarheid uit de sound van DT.
G) Laat La-Brie nooit geen wooho wooho, boeboe,blabla meer zingen
H) Gun Myung de ruimte die hij verdient
I) Zorg dat Rudess weer nieuwe inspiratie vind
j) ZORG DAT JULLIE WEER PROGRESSIEF KLINKEN

En oja laat iemand anders op de stoel van producer plaatsnemen. Niet omdat het niet goed is maar om een frisse kijk te waarborgen.

Last but not least Mr. Portnoy, luister eens terug naar Liquid Tension Experiment. Deze band lijkt verdacht veel op de uwe maar is vaak net wat creatiever. Wellicht kunt u daar nog wat inspiratie opdoen en dit verwerken in de machtige sound van het magistrale DT geluid van weleer.

p.s. heer La-Brie laat u niet misleiden door de kritiek hier. Ik kan uw stem zeer waarderen zeker uw bijdrage op albums van Leonardo, the absolute man, Roswell Six, Mulmuzzler en Frameshift is formidabel. Ik hoop dat u op het volgende album wat meer zanglijnen krijgt die nog beter bij uw stemgeluid passen en dat Mr. Portnoy uw stem eindelijk volledig waardeerd. Het is te hopen dat hij tot inkeer komt en beseft hoe een geweldige zanger u eigenlijk bent.

Je weet toch wel dat Liquid Tension Experiment voor driekwart uit Dream Theater leden bestaat? Lijkt me daarom nogal logisch dat het ook op Dream Theater lijkt. Portnoy maakt die muziek zelf dus nogal onnozel dat ie er naar zou moeten luisteren.

Mijn eerste indruk van het album is niet bijster positief, zeker gezien alle positieve geluiden die ik hier en elders las. Het album zal vast nog wel iets groeien, maar uiteindelijk zal het toch, net zoals Train of Thought, Octavarium en Systematic Chaos in het 'rechterrijtje' terechtkomen, ben ik bang. Dus een leuk album, alleen relatief teleurstellend.

A Nightmare To Remember: een interessant nummer, alhoewel Dream Theater en agressie nooit een echt goede combinatie is, zeker met het stemgeluid van LaBrie. Het doom-metal-gedeelte doet dus wat geforceerd en flauw aan, alhoewel het wel iets nieuws onder de zon is. Da's dan wel weer leuk.

A Rite Of Passage: net zo'n niemandalletje als Forsaken op het vorige album. Niet slecht, maar gewoon saai, en te single-edit-achtig. De bridge is dan wel weer gaaf, alleen staat deze met haar thrash-metal-karakter volledig haaks op de rest van het nummer. Beetje raar.

Wither: de plichtmatige draak van een ballad, met heel vies Amerikaans sentiment. Vooral die boyband-achtige chorus-reprise is echt vies. Ik snap niet waarom er op ieder album weer zo'n afgrijselijke "tranentrekker" moet staan. Nou ja, ik kan er wel van janken.

Shattered Fortress: een feest van herkenning, maar ook een herhaling van zetten. Eigenlijk een beetje een B-side, of een medley van een coverband, maar geen volwaardig A-nummer. Dus er blijven maar vijf nieuwe nummers over. Toch wel karig, ook al zijn het lange nummers. Een beetje makkelijk vind ik dit nummer, meer een soort gimmick.

Best of Times: enige echt goede nummer van het album tot nu toe. Alhoewel het middenstuk een beetje erg blij is, zitten er weer een aantal typische onvergetelijke DT-melodieën in. En de solo op het eind hoort denk ik bij Petrucci's beste.

Count of Tuscany: ja, hier kan ik dus helemaal niks mee. Men schijnt dit nummer nogal geweldig te vinden, maar ik snap er niks van. Leuke progressieve intro, doet me denken aan Learning To Live, en dan opeens een heel fout thrash-metal-stuk, met verschrikkelijke vocalen en teksten, en dan opeens een veel te catchy refrein. En toen was de inspiratie op en gingen ze maar wat met effectjes en geluidjes spelen... om vervolgens een über-blij slot in te luiden. Dit is gewoon ongeïnspireerde bagger, 't is niet eens een nummer, een beetje Opeth-achtig, gewoon er op los componeren en als je het niet meer weet, dan frot je er gewoon een ander stuk wat je nog op de schappen hebt liggen tussen. Althans, zo ervaar ik het. Het mist het perfectionisme wat DT normaal altijd heeft. Misschien dat mijn verwachtingen voor dit nummer ook wel te hoog waren na alle optimistische reacties van anderen.

De koek is gewoon op, en ze luisteren te weinig naar eigentijdse muziek om de boel 's te kunnen innoveren. Na een aantal albums moet je gewoon als band een keer iets nieuws doen met je muziek, anders worden al je nieuwere albums ongeïnspireerde varianten op je oudere werk. Dat zie je zo vaak, en nu ook bij DT, moet ik helaas -voor mezelf- concluderen.

O ja, en van die R2D2-solo's van Rudess word ik echt levensmoe ondertussen... Die man moet echt een soleerverbod krijgen.

Jammer dat het cynisme je volledig ontgaat.

Ik zie dat je geen punt toegekend hebt. Wellicht zou jou punt een rechtvaardiger beeld van dit album laten ontstaan.

Hmm. Ben het voor een groot deel eens met je recensie, maar Rudess afbreken voor die ene mislukte solo vind ik dan weer jammer.

De man speelt wel degelijk geniale solo's: zijn solo in Home om een klein voorbeeld te geven hangt toch wel ergens tussen briljant en geniaal. Op dit album geeft ie het beste van zichzelf op ongeveer 5:30 in The Shattered Fortress. Beste solo van het album.

Hij heeft wel degelijk mooie solo's, alleen op het nieuwe album heb ik er nog weinig kunnen ontdekken! Ik ben gewoon niet zo van de synthesizer als solo-instrument, helemaal niet als het meer om de rare geluidjes lijkt te gaan dan de werkelijke solo. Overigens heb ik juist weer minder moeite met "die ene solo" die jij waarschijnlijk bedoelt (in Rite of Passage, toch?) - op een of andere manier vind ik die juist wel iets hebben. Maar die noisy über-chromatische solo's van hem altijd - daar heb ik weinig mee. Ik vind 'm als begeleider echter zeer goed op z'n plaats in DT. 't Is ook meer z'n sound die hij vaak gebruikt tijdens solo's, gewoon te herrie-achtig, dan z'n spel op zich.

Moet 'm nog wat vaker luisteren. Ben sowieso niet echt zo van het punten geven. Plus het zal waarsch. nog redelijk hoog uitvallen, ik bedoel, het blijft leuke muziek, ik heb me alleen een beetje gek laten maken door alle uitzinnige reacties van mensen hier die 'm hadden gedownload, en nu blijkt het "gewoon" een modaal DT-album te zijn, niks meer en niks minder.

Ieder nieuw DT album is een herhaling van zetten. De fans reageren altijd zeer fanatiek en maken er iets bijzonders van maar zodra ik het weer beluister dan hoor ik steeds weer het zelfde. Ook tekstueel is het al lang uitgekauwd, deze band.

Ha, ze brengen een album op de markt met maar 6 nummers, de langste is 20 minuten! Lijkt me niet echt toegankelijk voor het grote publiek, nee daar wil ik Octavarium voor nomineren met nummers als: The Answer Lies Within, These Walls, I Walk Beside You, Panic Attack en Never Enough... (niet dat er iets mis is met die nummers verder, ze zijn alleen wel 'toegankelijk').


wat?

Totdat je er al muzikant met jarenlange ervaring opeens achter komt hoe vernuft de muziek nu eigenlijk in elkaar zit.
Ook al lijkt het veel misschien een beetje op elkaar... ieder album flikken ze het toch weer !
Zolang ze dat blijven doen kan het me niet schelen of ze nog t/m het jaar 2145 exact dezelfde stijl blijven spelen... ik geniet er al van sinds het eerste album, en zal er dus ook niet moe van worden !

Dat muzikanten gelul is onzin. Omdat niemand anders het kan spelen betekend dat nog niet dat het goed is. Goede muziek klinkt voor mij bevlogen en laat de luisteraar achter met een goed gevoel. Dream Theater gaat vooral met de laatste drie of vier albums alleen maar uitgebluster klinken. Het is ontzettend vaardig en knap, en veel fans blijven tevreden. DT weet precies wat de fans willen en schotelt ze dat elke twee jaar trouw voor. Want ja, ze moeten natuurlijk wel die extreem technische band blijven die zijn hand er niet voor om draait om nummers van 20 minuten te schrijven. In hun muzikale ontwikkeling zijn ze dan ook allang niet meer progressief te noemen. Ze zijn veel te bang om de diehards teleur te stellen als andere wegen ingeslagen worden.

Daar wil ik trouwens wel aan toe voegen dat ik het niet helemaal eens ben met Von Helsing. Dream Theater "was" lange tijd wel spannend en gevarieerd. Tot en met het weliswaar wisselvallige, maar toch goede Six Degrees is wat mij betreft elk album de moeite waard geweest. Daarna is het steeds meer een spelletje geworden van zelfgecreëerde clichés invullen en de fans tevreden houden.

Lekker boeiend denk ik dan. Zat nummers met niet meer dan 3 akkoorden die me veel meer doen dan deze inhoudsloze moeilijkdoenerij. Niet om in cliches te vervallen enzo hoor, maar techniek vind ik toch wel het minst belangrijke aan muziek. Het gaat er toch om dat het iets met je doet, en bij DT ben ik nooit verder gekomen dan hier en daar wel aardig en leuk.

Daar had ik het ook totaal niet over... ik ken genoeg technisch hoogstaande bands die haast onmogelijk zijn na te spelen, maar ondertussen echt bagger zijn en totaal geen inhoud hebben.
Maar ik speel al jaren nummer van Dream Theater.... en mensen die zeggen dat ze elke keer weer hetzelfde kunstje doen hebben werkelijk geen verstand waar ze over praten. Ik moet bijna ieder album mijn technieken aanpassen om aan de juiste kunsten van Dream Theater te voldoen, Dream Theater heeft een hoop verschillende periodes door gemaakt.... iets wat je van een hoop bands lang niet kunt zeggen.... Die reacties hierboven zouden betekenen dat ook Iron Maiden, Judas Priest, Metallica, Tool, en nog veel meer grote bands iedere keer precies hetzelfde kunstje flikken....

Bij mij zijn het juist die extreem geavanceerde sweeps op de gitaar, of de snelle loopjes op de keyboards, en natuurlijk de technische drumrifjes die mij de rillingen op mijn rug geven !
Dus die dingen spelen een redelijk grote rol bij mij.
Maar zelfs zonder die dingen vallen de nummers van Dream Theater voor mij prachtig in een met een hoop gevoel en emotie !
Wanneer letterlijk de tranen in mijn ogen springen tijdens de muziek, dan is een band pas top voor mij !

En de bands die dit voor mij hebben weten waar te maken zijn, Dream Theater, Porcupine Tree, Rush en Savatage ... verder heb ik nog geen band ontdekt waar ik letterlijk tranen in mn ogen heb wanneer ik ze hoor

Nouja, iedereen wordt ergens anders warm of koud van, zo blijkt wel weer. Veel meer dan af en toe een glimlach op het gezicht kan mij dat technisch gedoe en moeilijke composities niet maken, en dat is toch waar deze band voornamelijk op leunt als je het mij vraagt. Echt een nummer met veel gevoel waar ik nu emotioneel van wordt heb ik iig nog nooit van DT gehoord. De wat meer ingetogen bedoelde nummers als Space Dye Vest of Wither vind ik al helemaal walgelijk. Nouja, gewoon niet zo mijn band/muziek dit (heb het al verschillende keren geprobeerd met DT).

Dat is wel een erg kromme logica. Het kan menig luisteraar, inclusief mijzelf, helemaal geen zak schelen welke technieken dit keer tevoorschijn getoverd worden. Dat is helemaal niet waar het om hoort te draaien. Het gaat er om wat je hoort en niet wat voor verschillende theorieën en technieken nu weer gebruikt worden. Het zal op dat gebied vast ontzettend knap en wel degelijk gevarieerd zijn maar ik weiger muziek te luisteren of te beleven. Allerlei technieken en speelstijlen zijn een middel tot, niet het doel van goede muziek. Die hele opmerking van het "geen verstand hebben van..." kan ik heel slecht hebben. Er is geen verdere kennis van theorie, techniek of weet ik veel wat voor nodig om de waarde van muziek in te kunnen zien.

En ja, Dream Theater heeft verschillende periodes doorgemaakt. Tot aan Six Degrees inderdaad. Train of Thought bestond in principe uit de metalgedeeltes van Six Degrees met hier en daar wat jatwerk en erg veel hol geforceerd shredden.
Octavarium was een nog schaamtelozere verzameling van jatwerk en ontbeerde nog meer dan Train of Thought echte muzikale hoogtepunten.
Systematic Chaos was weer iets origineler maar liet opnieuw horen dat de band nog steeds aan ideeënarmoede leed. Tuurlijk, de riffjes, de productie, alle instrumenten hadden weer een net andere insteek. De composities verliepen echter alweer volgens de geijkte paden. Opnieuw erg veel complexiteit en geflipte nieuwe ideeën die het weer net anders deden als voorheen. "So What"? Veel van die nieuwe ideetjes waren gewoon ontzettend ruk: een beetje fans laten brullen op Prophets of War, tof zeg... niet dus! Als je minutenlang moet wachten op een enigszins gedenkwaardige passage wordt ik niet enthousiast.
En dan ten slotte Black Clouds. De krachtpatserij wordt weer enigszins teruggeschroefd en muzikale passages krijgen meer ruimte om te ademen. Prima keuze, en het album is wat mij betreft ook beter dan Systematic Chaos. Wel wordt door dit overzicht duidelijk hoe voorspelbaar alles is geworden. Lange instrumentale intro, nieuw muzikaal thema gaat over in couplet, refrein, couplet, refrein, bridge, gitaarsolo, keyboard solo, gestoorde instrumentale passage, couplet, instrumentaal tot het einde. Ik overdrijf hier enigszins omdat niet alle nummers zich hier even strak aan houden. Maar echt spannende dingen worden hier niet tevoorschijn getoverd. Het is degelijk en af en toe best mooi, maar de echte genialiteit is wat misschien alleen in The Count of Tuscany te horen.

Dream Theater heeft wat mij betreft veel te veel klopjes op de rug gekregen van fanboys die bij het horen van sweep-picking, wisselende time-signatures, onmogelijk gitaarspel, en weet ik wat allemaal niet onmiddellijk een progboner krijgen van heb ik jou daar en vervolgens totaal niet meer kritisch zijn over datgene wat hun voorgeschoteld wordt. Het is wat mij betreft dan ook geen toeval dat hun beste werk kwam uit de periode dat het helemaal niet zo geweldig met ze ging. Images & Words kwam na het commerciëel tegenvallende debuutalbum, bij Awake waren ze geïrriteerd vanwege de eis van het platenlabel om weer met hits op de proppen te komen en Scenes from a Memory was een grote "fuck you" in het gezicht van de producers en het platenlabel die ze dwongen om hun muziek simpeler te maken op Falling into Infinity. Het gebrek aan kritiek van de fanboys in inmiddels toch ook enigszins overgeslagen in een gebrek aan zelfkritiek bij de bandleden van Dream Theater zelf. Middelmatige ideeën worden tot songs gemaakt waarbij het hoge spelniveau en de grote variatie in die weliswaar middelmatige ideeën voor de fanboys verbloemt dat het echte vuur ontbreekt. Ik zeg dat absoluut niet graag, aangezien ze het wel degelijk kunnen en hebben gedaan maar het is niet anders. De laatste albums zijn een magere afspiegeling van wat ze ooit waren. Muzikale complexiteit kan erg leuk zijn als er overtuiging en passie achter zit, zonder dat laatste krijg je de laatste album van Dream Theater.

p.s.: Maiden en Priest flikken ook al jarenlang hetzelfde trucje. Metallica begaat alleen op Death Magnetic een herhaling van zetten en Tool vervalt alleen op 10,000 days af en toe in herhaling.

Probeer het korte Wait for Sleep eens op Images and Words. En dan nog eens Learning to Live er achteraan, dat is hoe ik in ieder geval Dream Theater graag wil horen.

Deze plaat zal ik binnenkort ook nog eens in zijn geheel beluisteren, maar ik vrees dat hij net als voorganger Systematic Chaos mij niet echt veel gaat doen. Toch maar weer eens de oude DT opzetten, dat was tenminste niet zo geforceerd 'evil'.

Nou...heb vandaag de 3CD-versie ontvangen. De bonus-tracks zijn ook best goed.

Vooral 'Tenement Funster / Flick Of The Wrist / Lily Of The Valley' & 'Odyssey'

Mijn vriendin speelt viool en piano, het conservatorium, maar zij vindt hier ook niks aan.