Waar ging het mis met Mozzer in 2017? Was het soms in mei van dit jaar toen hij zich ging bemoeien met de Franse verkiezingsuitslag? De publieke opinie zou gemanipuleerd zijn door de internationale media, 'in het nadeel van' de rechts-populistische Marine le Pen volgens Moz. Een paranoia complottheorie of bittere waarheid, die verdoezeld moest worden? Of waren het toch zijn uitspraken na de IS-aanslag in de MEN-arena in Manchester op notabene zijn verjaardag dit jaar? Vooral politieke bestuurders moesten het toen ontgelden ipv de daders zelf! En was mededogen voor de 22 slachtoffers toen niet meer op z'n plaats geweest ipv zijn primaire reactie gericht tegen verschillende autoriteiten? Of was het toch zijn uitspraak tijdens de BBC Maida Vale sessie, waar hij de verkiezingsuitslag van de nieuwe rechts-populistische UKIP leider binnen de partij in twijfel trok? Sprak hij toen zijn voorkeur uit voor 'lazy dyke' Annemarie Waters? En moeten we nu toch al voorzichtig spreken over (Annemarie)-Waters-gate? Hoe dan ook, tot nu toe kunnen we spreken van Mozzers meest politieke en controversiële jaar in zijn loopbaan! En wat staat ons nog te wachten, want het jaar is nog niet voorbij?

Of is er eigenlijk niet zoveel verandert voor Moz dit jaar? Hij die ooit zong; ''I have been smashed again with the men from the ''Old Valhalla Road Crematorium''. Boring men with the same old patter!" Tongue in cheek, zoals de engelsen het noemen, in optima forma!! Misschien moeten we Mozzer vooral erg serieus nemen als het over zijn veganistische levensstijl gaat en de rest met een grote korrel zout nemen!! Morrissey is tenslotte geen artiest die de publieke opinie schuwt met zijn controversiële songteksten en uitspraken. The National Front Disco, Bengali in Platforms, Asian Rut, I have Forgiven Jesus, Meat is Murder etc. zijn tenslotte geen songtitels van gisteren? Is dit ook niet juist een van redenen dat we Morrissey in onze harten hebben gesloten, omdat hij als een van de weinigen nog een eigen mening durft te poneren en vaak ook nog de vinger op de zere of gevoelige plek weet te leggen. En laten we eerlijk zijn; heeft hij soms gewoon ook niet beetje gelijk als het bijvoorbeeld om dierenleed gaat of de homo-emancipatie binnen de islam? Hij heeft velen van ons geïnspireerd in onze levensstijl en dan bedoel ik niet alleen met de titel van zijn eerste single van zijn nieuwe album: 'Spent the day in bed''. De kritiek op zijn nieuwe plaat lijkt onlosmakelijk verbonden met zijn uitspraken eerder dit jaar zoals hierboven beschreven. Dit keer wordt hij afgerekend op zijn muziek, terwijl de schrijvende pers eigenlijk bedoelt te zeggen: ''Wij journalisten zijn bang om geassocieerd te worden met bepaalde rechtse uitspraken van Morrissey en kiezen dus maar de veilige weg ipv het risico om onze broodwinning te verliezen''. Het effect is dat een meerderheid van de reviews van Low in Highschool doordrenkt zijn met zijn uitspraken eerder dit jaar, terwijl tussen de zinnen door te lezen is dat het eigenlijk een fantastisch album is! Neem bijvoorbeeld het Uncut review van deze maand! En als zelfs de Nederlandse popjournalist en ultieme Morrissey fan niet meer durft te zeggen wat hij werkelijk vindt, weten we eigenlijk al genoeg. Enough is enough!

Het album dan.... De titel Low in Highschool is alvast prachtig en laat veel tot de verbeelding over. Morrissey heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat zijn schoolperiode een hel was, zoals uit verschillende Smiths en solo nummers blijkt; ''Belligerent ghouls, Run Manchester schools, Spineless bastards all"'. De verwijzing van de albumtitel lijkt ondubbelzinnig verbonden met zijn schooltijd in Manchester. Het album start met het ijzersterke ''My love, I'd anything for you.'' De openingszin ''Teach your kids to recognize and to despise all the propaganda, filtered down by the dead echelons mainstream media.'' BAM!!! Een voltreffer tussen de oren en geheel in de tijdgeest van de popjournalistiek anno 2017! Geweldige Moziaanse falsetto's ook hier en het nummer blijft tot het einde het tempo en de aandacht vasthouden, compleet met veel koperwerk, stevige drumbeats en harde basgitaren. Het uitdagende hey-hey-hey refrein werkt fantastisch als intermezzo naar de volgende coupletten. Een killer van een song die met 4.43 eigenlijk nog veel tekort duurt. (8,5)

Dan track 2 op het album met de titel "I wish you lonely". Geweldige songtitel, evenals het typische pakkende refrein zoals alleen Morrissey dat kan; "Tombs are full of fools who gave their life upon command..." Dit is Morrissey op z'n sterkst. Muzikaal zit het ook puik met ondermeer een fantastische intro van synthesizer-virtuoos Gustavo Manzur. Het nummer eindigt zoals we Morrissey kennen als fanatieke voorvechter van het dierenwelzijn. "I wish you lonely, like the last tracked humpback whale, chased by gunships from Bergen, But never giving in!" Oh ja, laten we vooral niet vergeten dat we met dit nummer nu ook weten hoe het klinkt als Moz klaarkomt! (8)

Jacky's only happy when she's upon the stage. Ook hier weer veel avontuurlijke trompetsolo's en prachtige gitaarwerk van Boz Boorer. Sailant detail is de naam van Morrissey's zus; Jackie ( Jacueline), het nummer lijkt dus duidelijk een autobiografische betekenis te hebben. Het ligt echter niet voor de hand dat het nummer over zijn zus gaat, maar veel eerder over hemzelf. ''She is determined to prove, How she can build up the pain, Of every lost and lonely day." en ''Jacky cracks when she isnt on stage, See the effects of sexual neglect" lijkt Moz op het lijf geschreven.' Op basis van zijn intensieve tourschema's van de afgelopen jaren lijkt hij bovendien maar slecht zonder zijn optredens te kunnen. De outro ''everybody's heading for the exit'' lijkt een sneer naar de Europese unie met de ophanden zijnde Brexit van het Verenigd Koninkrijk.(8)

Home is a Question Mark is de volgende geweldige track op dit tot nu toe fantastisch album. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor 'You Are The Quarry'' en toen gecomponeerd door gitarist Alain Whyte, maar vermoedelijk in een iets andere vorm gegoten door guitarist Mando Lopez en producer Joe Chiccarelli. Het nummer laat zich het beste kenmerken als een ballade met subtiele gitaarloopjes en een scherpzinnige songtekst. ''I have seen many shores, I hug the land but nothing more'' zingt hij zichzelf afvragend waar hij zijn thuis zou kunnen vinden. Geïnspireerd door de franse zwarte komedie L'enfer (Hell) uit 1994 komt Moz nog met een mooie verwijzing op de proppen. ''Another film on replay. This time, "Hell" with Guillaume Canet, Poor english me!'' Het nummer eindig zoals alleen Morrissey dat kan "If I ever get there, would you meet me? Wrap my legs around your face just to greet mee" (8,5)

Dan is het tijd voor de eerste single van het album 'Spent the day in bed'' die in iedergeval fantastisch begint met een zowaar nog betere intro als in ''I wish you lonely''. Erg aanstekelijke synths als opener! Het vervolg van dit nummer vind ik persoonlijk minder goed!Het nummer lijkt op een of andere manier tekstueel te blijven hangen en dit bedoel ik niet positief. Met name zijn songtekst vind ik haperend en wat stuntelig overkomen. "And I recommend that you stop watching the news'' Wat mij betreft, voor zover daar al sprake van kan zijn, een van de zwakste singles die hij ooit maakte. Het nummer is door platenmaatschappij BMG ook enorm gehypet en grijs gedraaid op oa BBC radio 2. Dit is niet des-Morrissey die normaliter genegeerd wordt door de meeste radiostations en opzich al voldoende reden om argwaan te hebben bij de kwaliteit van het nummer! (6)

Na een van de weinige zwakke nummers op het album opnieuw een van de hoogtepunten met ''I Bury the Living". Uitmuntend hoe 'ijskoude' synth-samples gecombineerd worden, met opzwepende drums, zware baspartijen en liefelijke krekelgeluiden (synths/tamboerijn). En op de achtergrond tijdens de intro, muziek die nog het meest doet denken aan een soundtrack uit ''Schindlers List'. Compositioneel lijkt alles te kloppen in dit nummer; tekst en muziek zijn perfect in elkaar gemixt! Het nummer is zo indrukwekkend dat het lijkt alsof jezelf midden in de oorlog zit. ''After all, Im just honour, mad, cannon fodder'' ondersteunt door een mannenkoor klinkt erg imposant door de impact van de woorden. Moz eindigt het nummer met "Funny how the war goes on, without our John'' krijgt een extra lading met het prachtige lalala einde. Het is bizar dat het nummer grotendeels een stempel drukt met het doorzagen van emoties door verlies in tijden van oorlog maar eindigt met een vrolijke noot die uiteindelijk blijft hangen. Een rollercoaster van emoties dus! (8,5)

''In Your Lap'' is een prachtig piano ballade waarin Morrissey fantastisch bij stem is en echt te horen dat hij een nog betere zanger is geworden. Zijn woorden hebben grote impact door zijn zorgvuldige en emotionele stem in dit nummer. 'Do not feel sad, its simply their turn, they tried to wipe us clean of the map and I just want my face in your lap.'' Morrissey is hier duidelijk geïnspireerd door de oorlog in het Midden-Oosten. (8)

The Girl from Tel-Aviv who wouldnt kneel is een piano ballad met Zuid Amerikaanse invloeden in de sfeer van zijn voorganger ''In Your Lap''. Morrissey schuwt hier het muzikale experiment niet en dat pakt hier verassend goed uit! (7)

Opnieuw een hoogtepunt met ''All the Young People Must Fall in Love''. Dit is T-Rex-Mozzer in optima-forma en het nummer doet denken aan het geweldig Hot Love van Glamkoning Marc Bolan himself! Ondersteund door een geweldige songtekst is dit nummer compleet en een van de beste glamrock-klassiekers die Morrissey ooit schreef. ''Spend more on nuclear war, If thats your chosen illusion, Incinerate innocent men and women and children. zingt hij op luchtige en spottende wijze, gevolgd door: ''The kids around here have the best idea." Ook horen we het legendarische ''All the young dudes'' van Mott the Hoople erin terug'. En zou dit dan toch een verlate en verkapte ode zijn aan de vorige jaar overleden David Bowie? Bowie, die net als Bono, Patti Smith en oa Chrissie Hynde Morrissey altijd hebben geprezen om zijn geniale teksten. Op dit moment begrijpen we weer waarom! (8,5)

When you open you Legs; 'This song is about cycling'' kondigde Moz dit nummer aan toen hij het voor het eerste zong tijdens de BBC 6 sessie in de Maida Vale studio. Tekstueel heeft het nummer niet zoveel om het lijf (in de ruimste zin van het woord) voor de heteromannen onder ons, maar de compositie is ook hier weer geweldig. Het hoogtepunt van het nummer is zonder twijfel het einde van het tweede couplet waar Moz op fantastische wijze zingt ''And until then I will scream out your name" (8)

Het is geen publiekgeheim dat Morrissey zich de laatste jaren is gaan interesseren voor bepaalde rapbands waaronder Public Enemy. Zo kwam hij twee jaar geleden tijdens een concert op met ''It takes a Nation of Millions to hold us back!'', dit jaar staat Public Enemy zelfs op de introtape met het nummer ''Cant Truss It'.' Het voorlaatste nummer ''Who Will Protect Us from The Police'' lijkt geïnspireerd door dit soort bands, maar ook door persoonlijke (slechte) ervaring met de heilige hermandad. Persoonlijk vind ik dit nummer een van de mindere op het album (6,5)

Het laatste nummer is zonder twijfel het Magnum Opus van deze plaat en misschien wel van zijn hele oeuvre. Het nummer heeft werkelijk alles wat ik zo waardeer in deze artiest. Wat een bombast en drama! Het nummer zet al meteen de toon met ''Realize if youre happy, Jesus sends you straight to hell, ISRAEL, ISRAEL!!''. Ieder gezongen woord is raak en gaat door merg en been! The sky is dark for many others, They want it dark for you as well, ISRAEL, ISRAEL!! En omdat hij zo mooi is nog eentje:

''And they who reign, abuse, upon you, They are jealous of you as well. Love yourself as you should, ISRAEL!!" (9)

Mede dankzij een geweldige begeleidingsband, die elke plaat beter is gaan spelen, een loepzuivere productie door Joe Chicarelli, die ook verantwoordelijk producent was voor zijn vorige plaat en een bij tijd en wijle messcherpe Mozzer is dit album met stip binnengekomen in de top 5 van zijn beste solo albums. Een pareltje!

Toch maar een halfje erbij! Eigenlijk zijn de 'teaser' Barriers en de single It starts and ends with you de minste nummers van het album, dat verder van het ene hoogtepunt in het andere overloopt. Ik word wel steeds nieuwsgieriger naar de tekst van de outro van het nummer Always? Onverstaanbaar alien gebrabbel.