stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vince Staples is een rapper voor wie ik best een zwak heb (dat piepstemmetje, die fenomenale beheersing met die rare afslagen in zijn flow), maar die altijd net te slordig en te inconsistent is om een werkelijk fantastisch album te maken. Big Fish Theory kwam een heel eind in de buurt, maar ja, daar zaten ook weer halfbakken dingen tussen als 'BakBak' en 'Party People'. Eigenlijk was vooral z'n titelloze plaat erg consistent, maar ja, de keerzijde was dat er niet echt uitschieters op stonden. Over Cry Baby hoorde ik al veel enthousiaste dingen en ik hoopte dat Staples z'n eerste meesterwerkje zou droppen, maar dat valt ook hard mee/tegen.

Cry Baby is net als de voorgaande platen behoorlijk tof, maar tegenover alles waar ik behoorlijk enthousiast over ben, kan ik een minder geslaagde keuze zetten; vaak binnen één en hetzelfde nummer. 'TV Guide' is een goed voorbeeld: instrumentaal een van de betere nummers, met een van de weinige verses waarop Staples deze keer die fantastische beheersing laat horen, maar het sociale commentaar is behoorlijk clichématig; alsof tv nog steeds hét massamedium is. Iets vergelijkbaars geldt voor 'Only in America': z'n eigen poging tot 'Born in the U.S.A.' door politiek commentaar onder opzichtige nationalistische hooks te stoppen. Die afgezaagde albumhoes past daar ook prima bij.

Maar ja, ik val dan wel weer ontzettend voor 'Blackberry Marmelade', met z'n manisch herhaalde 'Promise you won't gun me down' en de spaghettiwesternhiphop van '7 in the Morning'. (Wie dat nummer, en 'White Flag', erg goed vindt, moet zeker de onderschatte plaat checken die El Michels Affair maakte met Black Thought). 'The Big Bad Wolf' met die Slick Rick-sample is ook erg fijn en een van de weinigere nummers waarin de begeleiding behoorlijk funky is. Dat Britse accent van Slick Rick roept ergens ook wel associaties op met Britse indie en post-punk revival en ik moet zeggen: Staples komt daar heel veel beter mee weg dan Slowthai (die nota bene zelf Brits is). Die sample laat overigens ook wel horen dat er best wat gastartiesten op het album hadden mogen staan; ik had bijvoorbeeld weleens willen horen hoe A$AP Rocky of ScHoolboy Q op die nummers zouden springen.

Staples klinkt wel wat minder intelligent en scherp dan normaal en ik vermoed dat dat toch door die rockinvloeden komt. Hij laat zich vaak verleiden tot meebrulbare slogans en weinig tot duizelingwekkende raps. De begeleiding is minder scherp en gewaagd dan de rock/hiphophybrides van P.O.S en Wu-Lu, of zelfs Bloc Party ('Positive Tension' is raprock en ik zal op deze heuvel sterven). Van iemand die met de hoes van z'n debuutalbum een eerbetoon bracht aan Joy Division, had ik toch iets spannenders verwacht.

Maar het is óók weer de kracht van Staples dat hij de slordigheden (waar zijn de outro's? Nummers stoppen gewoon) redelijk goed weet op te vangen met een hoop charisma. Een hoogvlieger levert hij weer niet af, maar ondanks alles krijg ik hier toch gewoon behoorlijk goede zin van.

stem geplaatst

stem geplaatst