stem geplaatst

stem geplaatst

Waarschijnlijk word ik nu uit de Swift-maffia gegooid en krijg ik diezelfde Swift-maffia nu achter me aan, maar dit is toch wel de eerste van Taytay sinds Speak Now (en vooruit, Speak Now (Taylor's Version)) die ik niet minstens vier sterren geef. Die 3,5e ster is The Life of a Showgirl meer dan waard, al is het maar omdat-ie nog het meest een glitterversie is van evermore, mijn op twee na favoriete Swift-album. Haar hooks en melodieën zijn altijd nog veel, veel beter dan jouw favoriete indie-plaat die veel cooler is dan de hare. Maar het zijn deze keer vooral de teksten die me verhoeden om naar boven af te ronden, plus nog wat andere, misschien niet geheel muzikale redenen.

Met zo’n albumtitel en behoorlijk consequente visuele identiteit eromheen, verwacht je een conceptalbum en dat valt toch tegen. Het wat moeizame titelnummer heeft op zich een interessante tekst waarin Swift op een gegeven moment alle belangstelling heeft gekregen – en nog veel meer – dan waar ze als kind van droomde, maar de boodschap dat dat glamoureuze leven ook niet alles is, die komt niet goed aan. Want wat zijn de problemen? Swift wil een burgerlijk leven (waarom lukt dat niet?), Scooter Braun is een eikel (ook al heeft ze haar masters inmiddels terug), en iemand vindt haar een saaie Barbie.

Om met die laatste te beginnen: ‘Actually Romantic’ wordt vaak gezien als een diss-track aan het adres van Charli xcx, maar ik geloof dat dat niet helemaal het geval is. Het liedje past eerder in de reeks wat verongelijkte Swift-nummers waarin ze met een specifieke persoon lijkt af te rekenen die haar op de een of andere manier heeft gekrenkt, maar waarin het veel meer gaat om haar reputatie in bredere zin. The Life of a Showgirl laat wat dat betreft te vaak een Taylor Swift aan het woord die bepaald niet mijn favoriet is: de meta-Taylor-Swift die graag zingt over hoe het is om Taylor Swift te zijn. De tekst lijkt grappig te zijn bedoeld, maar wil maar niet echt grappig worden. Jammer, want het is verder een erg fijn nummer: alsof Olivia Rodrigo een mash-up heeft gemaakt van ‘Where Is My Mind?’ en ‘Say It Ain’t So’.

Over Rodrigo gesproken: herinneren jullie je de royalties-kwestie rondom ‘Deja Vu’ nog, lieve kijkbuiskinders? Omdat Rodrigo een stukje schreeuwt op dat nummer, moest ze Swift als coauteur opvoeren, omdat die een stukje schreeuwt op ‘Cruel Summer’. Als het inderdaad Swift zelf is geweest die hier achteraan heeft gezeten (wat ik wel vermoed), dan is dat een heel kinderachtige zet geweest. Dan had ze bovendien ook Lady Gaga en Rob Fusan als coauteur mogen opvoeren van ‘The Fate of Ophelia’, want daar zit onmiskenbaar een stukje ‘Paparazzi’ in (hoi, meta-Swift).

Liedjesschrijfcollectief The Corporation verdient ook een zak geld voor het schaamteloze jatten van ‘I Want You Back’ voor het kinderachtige ‘Wood’, misschien wel Swifts slechtste nummer sinds ‘Better Than Revenge’. Nu ben ik niet iemand die begint te schuimbekken omdat hij erachter komt dat Taylor Swift seks had (wie had dat gedacht, dat Taylor Swift seks heeft?), maar de tekst is wel heel puberaal – zeker op dit punt in haar carrière.

Wat dat betreft is het echt niet slim dat Swift in elk geval de indruk wekt dat ze Charli xcx op de korrel neemt. Haar ‘Sympathy is a Knife’ is geen Swift-diss (oké, mogelijk een beetje), maar vooral een nummer over haar eigen onzekerheden. Charli xcx durft daar de confrontatie mee aan te gaan, net zoals heel brat een fantastische botsing is tussen hedonistische dance-pop en problemen met geestelijke gezondheid. Swift zal ook heus weleens onzeker zijn, maar ze werkt eromheen. Ze gedraag zich als Cady Heron die zich inmiddels als Regina George gedraagt. (Ik drop verwijzingen voor de fijnproevers.) brat was vaak stiekem veel volwassener dan Charli xcx het liet overkomen en dat maakte dat album zo goed. The Life of a Showgirl daarentegen is veel minder volwassen dan Swift probeert uit te stralen. Het kost haar een hele halve ster.

stem geplaatst