Little Creatures is het Talking Heads-studioalbum dat ik misschien al het langst in bezit heb, of anders Remain in Light. Veel heb ik er voor mijn gevoel niet naar geluisterd, want ik vond het op 'Road to Nowhere' na een wat saaie, erg gangbaar klinkende rockplaat. Nu ik de studioalbumdiscografie in een paar maanden tijd compleet heb gemaakt (en het beruchte Naked heel erg mee bleek te vallen, en True Stories grotendeels de doorsnee-rockplaat bleek te zijn) heb ik Little Creatures aan een grondige herevaluatie onderworpen.
Op het eerste oor is en blijft dit niet echt dezelfde band als op Remain in Light en Stop Making Sense, destijds mijn Talking Heads-referentiepunten. Ja, de accordeon op verschillende nummers is te jolig; het risico wanneer je net als ik opgroeit in een regio waarin piratenmuziek heel groot is. Maar die dikke funkbas op 'Walk It Down', had ik die destijds echt gemist? Wat een heerlijk nummer is dat. Ook 'Television Man' laat horen dat de soul- en funkinvloeden niet echt verdwenen zijn.
Maar nog los van de funk zijn dit vrijwel alle knappe liedjes, die misschien nog het meest in de buurt liggen van 77 en de twee afsluitende nummers van More Songs About Food and Buildings. Met name 'The Big Country' vond ik daar een beetje een vreemd nummer, maar ergens bevalt het me wel dat de Talking Heads die stijl toch wat verder aan het uitwerken zijn op Little Creatures. Mijn Talking Heads-referentiekader moest blijkbaar eerst nog groter worden.
Tot slot: de typisch neurotische tekstuele stijl die hier lekker botst met de teksten over het huisje-boompje-beestjeleven. David Byrne klinkt als altijd niet helemaal lekker op z'n gemak, maar hij lijkt er ook wel een beetje aan te wennen of er iets moois in te zien, wat 'Naive Melody (This Must be the Place)' ook al z'n spanning gaf. Die tekstuele wrijving is wel echt de kers op de taart die heel wat smakelijker bleek dan ik me herinnerde.
