Moest het even nazoeken, maar James Blake heeft na The Colour in Anything niet meer m'n eindejaarslijstje gehaald (al vraag ik me soms wel af of ik Assume Form misschien tekort heb gedaan), al blijf ik vier sterren aan hem uitdelen. Ik heb plezier aan zijn werk, maar zijn meeste albums zijn me toch net te stuurloos en op een gegeven moment draai ik ze gewoon niet meer. Dat geldt niet voor jou, natuurlijk, Overgrown, jij bent fantastisch, maar daar gaat het nu niet om.

Of eigenlijk gaat het wél daarom: Blake piekte daarop met liedjes met een enorme emotionele kracht en rare twists, zoals die stemvervormingen. Het rare maakte het prachtige nog prachtiger. Dat mis ik nu toch ook wel weer, op een paar nummers na ('Throug the High Wire' is heerlijk). Verder is het titelnummer Blake-die-normaal-wil-doen op z'n best, met zo'n glijdend soulorgel. Ook 'Make Something Up' is met die gitaren iets waarvan ik nooit had gedacht dat ik het leuk zou vinden om dat Blake eens te horen doen (synths > gitaren en ik zal op deze heuvel sterven), maar wat een heerlijk nummer is dat.

Minpuntjes krijgt hij wel voor het losse eindje 'Feel It Again' en van de verdacht Disney-soundtrackachtige ballad 'Just a Little Higher' weet ik nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Het absolute hoogtepunt is alwéér het nummer met een rapper, want verdorie, wat is Dave scherp op 'Doesn't Just Happen' en wat is die productie belachelijk goed. Ook als het album me ongetwijfeld na een tijdje weer onvoldoende begint te trekken, zal ik dat nummer regelmatig nog eens draaien.

stem geplaatst