Deze cd van The XX -xx heeft na een keer of vijf beluisteren een herinnering naar boven gebracht waar ik blijkbaar een goede reden voor had om die diep weg te laten sluimeren .
Ik stapte om een uur of zeven 's avonds op het vliegveld van Frankfurt in een Lufthansa-toestel dat mij in een paar uurtjes naar Damascus vloog , waar het ondertussen donker was geworden . Opstijgen , vliegen ,landen , alles perfect verlopen .Geen luchtzakken of gaten in het tarmac ; gladjes en spanningsloos . Saai bijna . Tenminste dat dacht ik tot ik in een ruimte terechtkwam waar we konden wachten tot het vliegtuig weer zou vertrekken . Die ruimte bestond uit lichtgele formica-wanden met daarin een soort van groenig-aquariumglasruiten die gevat waren in dof uitgeslagen aluminium kozijnen .Op de grijze badkamer-tegeltjes stonden in rijen van tien lichtbruine stadion-stoeltjes.
Doodstil was het en dodelijk saai . Totdat ik zag dat er een telefoon-automaat aan een pilaar was geschroefd .Ik nam de hoorn van de haak en hoorde de kiestoon : ik heb daar een halfuur naar staan luisteren en naar nu blijkt is dat een hemels geluid als je dat vergelijkt met de cd van deze overgehypte The XX .
@ diegene die op zijn bed ligt te blowen met the xx ; die wachtruimte visualiseren zou jou nog wel eens een kick kunnen geven

.