Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van judgepaddy.
Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen:
januari 2025, februari 2025, maart 2025, april 2025, mei 2025, juni 2025, juli 2025, augustus 2025, september 2025, oktober 2025, november 2025, december 2025, januari 2026, februari 2026, maart 2026, april 2026, mei 2026, juni 2026, juli 2026
Gábor Szabó - Dreams (1968)
»
details
Marmoucha Orchestra - Modes of MaQamat (2021)
»
details
The History of Blue Beat (2012)
»
details
Bebo & Cigala - Lágrimas Negras (2003)
»
details
Claude Fontaine - Claude Fontaine (2019)
Op papier is dit een mooie combinatie: rocksteady en bossa nova. Twee genres waar ik veel mee heb en die eigenlijk verrassend goed bij elkaar passen. Beide leunen immers sterk op het ritme en de offbeat, waardoor er interessante kruisbestuivingen mogelijk zijn. Juist daarom had ik het leuk gevonden als er wat meer met die overeenkomsten was gespeeld en beide stijlen echt met elkaar waren vermengd.
Helaas voelt het voor mij in beide gevallen vooral als een vrij letterlijke benadering van de genres. De muziek blijft dicht bij de bekende stijlelementen, maar als een toeristen foto en weet me daardoor niet echt te verrassen. De zang draagt daar voor mij ook aan bij. De wat luchtige, bijna gefluisterde stem klinkt in mijn oren enigszins gekunsteld en probeert soms iets uit te stralen wat niet helemaal overtuigt.
Begrijp me niet verkeerd: het is nog altijd een stuk aangenamer dan die eindeloze reeks loungeverzamelaars met zuchtmeisjes die je hoort in strandtentjes op de Canarische Eilanden, waar je ondertussen negen euro voor een biertje betaalt. Maar goed, nu draaf ik misschien een beetje door.
Wat het album voor mij vooral overeind houdt, zijn de muzikanten. Hun spel geeft de nummers kleur, dynamiek en vakmanschap. De zang blijft voor mij echter het zwakke punt: een stem die wat geforceerd sensueel probeert te klinken. Aardig en zeker niet storend, maar uiteindelijk weet het me niet helemaal te overtuigen.
»
details
» naar bericht » reageer
Jim Hall - Live! (1975)
Deze opname wordt door veel jazzgitaristen beschouwd als een ware klassieker binnen het genre. Jim Hall speelt extreem melodisch, met een indrukwekkend gevoel voor ruimte en een bijna compositorische benadering van improvisatie. Elke frase lijkt zorgvuldig gevormd, vertelt een eigen verhaal en draagt tegelijkertijd bij aan het grotere muzikale geheel.
De chemie tussen de drie muzikanten is geweldig. Het trio functioneert als een perfect geoliede machine: subtiel, alert en voortdurend op elkaar reagerend. Juist ook die interactie maakt deze live-opname zo bijzonder.
Luister vooral ook naar Halls comping tijdens de solo's. Hij begeleidt niet slechts, maar draagt actief bij aan het muzikale gesprek. Zijn akkoorden reageren op de solist, ondersteunen de muzikale richting en zorgen ervoor dat de solo's nog sterker uit de verf komen. Met smaakvolle akkoordvervangingen, voorbeeldige voice leading en vaak niet meer dan twee of drie noten tegelijk creëert hij een harmonische rijkdom die veel gitaristen met veel meer noten niet weten te bereiken. Elke noot lijkt precies op de juiste plek te vallen.
Een meesterlijke demonstratie van muzikaliteit en samenspel.
»
details
» naar bericht » reageer
Grant Green - Grantstand (1962)
»
details