stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Soms komt er een album voorbij dat niet alleen je oren raakt, maar ook een deur naar het verleden opentrekt. Foreign Tongues is voor mij zo'n plaat. Niet omdat de Stones ineens iets compleet nieuws uitvinden, maar juist omdat ze zo overtuigend klinken als zichzelf.

Wat vooral opvalt, is het speelplezier. De heren klinken niet als een band die nog iets moet bewijzen, maar als muzikanten die gewoon zin hebben om samen muziek te maken. Die losse, soms wat rafelige energie — precies datgene wat de Stones altijd zo bijzonder heeft gemaakt — spat van het album af.

En dan gebeurt er iets: regelmatig krijg ik een soort muzikale time warp. Even ben ik weer dat jochie van 17 uit Rotterdam, samen met een vriendje op een speelpleintje met onze akoestische gitaren de licks van Keith Richards proberen na te spelen. Of sta ik weer met rooie oortjes vooraan bij het Stones-concert in De Kuip in de jaren tachtig, volledig overdonderd.

De sterke kant van het album zit voor mij vooral in de nummers waarin de Stones teruggrijpen naar hun roots. De rauwe blues, de country-invloeden à la Gram Parsons, de vuige gitaren, de mondharmonica's en natuurlijk die typische Keith Richards-hooks. Wanneer de band schuurt en niet alles netjes binnen de lijntjes blijft.

Maar Foreign Tongues is niet alleen een terugblik op het verleden. De Stones kijken ook nadrukkelijk naar het heden. In nummers als Ringing Hollow en Mr. Charm klinkt een kritische blik op het huidige Amerika door: de vervlogen beloftes van de American Dream, de groeiende kloof tussen rijk en arm en de invloed van een nieuwe generatie superrijken. Een liefdesbrief aan Amerika, maar wel één met een rafelrand.

Tracks als Rough and Twisted en Hit Me In The Head hebben die heerlijke vuige bluesenergie waar de Stones groot mee zijn geworden. Some Of Us laat weer horen waarom Keith zo'n bijzondere songwriter is: simpel, gevoelig en met gitaarlijnen die meer zeggen dan honderd noten. Ook de countryachtige momenten laten mooi zien hoe diep de wortels van deze band zitten.

Natuurlijk is niet alles raak. Een paar nummers voelen wat meer als degelijke rockers uit het boekje. Prima gespeeld, goede muzikanten, maar zonder altijd die onverwachte Stones-magie. En misschien ligt het ook deels aan mij: ik heb nooit zoveel gehad met Stones-ballads. Gelukkig zijn er altijd die kleine momenten — een rauwe gitaarsolo van Ronnie, een smerige blueslick, een onverwachte harmonica — die de boel weer kleur geven.

Wat ook mooi is, is dat de Stones nog steeds die knipoog hebben. Covered in You, heren toch! Of het nu gaat over liefde, ouder worden, verleiding of de keerzijde van succes.

Foreign Tongues is geen poging om het verleden opnieuw uit te vinden. Het is eerder een herinnering aan waarom we ooit verliefd werden op deze band. Een album vol blues, rock-'n-roll, rafelrandjes en vooral: plezier.

En misschien is dat wel het grootste compliment dat je de Stones nog kunt geven. Na al die jaren klinken ze nog steeds alsof ze zelf ook genieten van het spelletje.

En ik? Ik zit ondertussen weer even op dat Rotterdamse speelpleintje met een akoestische gitaar in mijn handen. Een halve ster extra daarvoor.