Totaal mee eens Honkie.

Het begint zeer aardig en haar stem staat in dienst van de muziek. maar naarmate de plaat vordert krijg ik steeds meer het idee dat de muziek gaat fungeren als middel om haar stem te etaleren en krijg ik een soort Popstars idee.
Het geheel gaat mij uiteindelijk behoorlijk irriteren. Zo erg dat ik mezelf betrap dat ik haar uithalen gekscherend na zing. (Zeer irritante eigenschap van mij overiggens )

Voor mij is het allemaal veel te clean, een soort soul/pop plaatje voor de gehele familie; veel te veilig geproduceerd en uitgevoerd.

2 sterretjes voor die paar aardige nummers.

Of gewoon open staan voor. Al krijg ik eerlijk gezegd een beetje jeuk van de term “mathrock”. Ik heb me daar ook nooit echt bewust in verdiept. Ik kom meer uit de jazzhoek en daar zijn polyritmes zo ongeveer dagelijkse kost.

Bij “mathrock” denk ik al snel aan complexe maatsoorten, hoekige ritmes, veel interactie tussen partijen, en niet zelden een soort “kijk eens hoe ingewikkeld dit is”-benadering — soms een tikje droog, met weinig blues- of soulfeel.

Angine de Poitrine zit voor mijn gevoel juist in een interessantere hoek: die hebben wel die precisie, maar het voelt nergens klinisch. Er zit duidelijk funk, groove en zelfs wat bluesy articulatie in. Ik krijg er ook een beetje punk-associaties bij — het klinkt alsof het onder eigen beheer in een bevriend studiotje is opgenomen, en dat geeft het juist karakter in plaats van dat het te gelikt wordt.

Mijn associaties gaan dan ook eerder richting Herbie Hancock in zijn Headhunters-periode, John Scofield, of zelfs King Crimson — muziek waar complexiteit en groove elkaar versterken in plaats van in de weg zitten.

Misschien zit daar voor mij het verschil: als complexiteit een doel op zich wordt, ben ik er snel klaar mee. Maar als het in dienst staat van feel, spanning en interactie, dan wordt het juist interessant.

In die zin vind ik Angine de Poitrine eerder een band die die brug slaat, dan dat ik het echt onder die (voor mij wat beladen) noemer “mathrock” zou schuiven. Je hoeft het wat mij betreft ook niet per se rationeel te “begrijpen” — als het goed voelt, klopt het gewoon.

Al betrap ik mezelf er wel op dat ik soms alsnog zit mee te tellen om het te snappen… maar goed, dat is dan weer de muzikant in me Het hoeft in elk geval niet.

Op papier is dit een mooie combinatie: rocksteady en bossa nova. Twee genres waar ik veel mee heb en die eigenlijk verrassend goed bij elkaar passen. Beide leunen immers sterk op het ritme en de offbeat, waardoor er interessante kruisbestuivingen mogelijk zijn. Juist daarom had ik het leuk gevonden als er wat meer met die overeenkomsten was gespeeld en beide stijlen echt met elkaar waren vermengd.

Helaas voelt het voor mij in beide gevallen vooral als een vrij letterlijke benadering van de genres. De muziek blijft dicht bij de bekende stijlelementen, maar als een toeristen foto en weet me daardoor niet echt te verrassen. De zang draagt daar voor mij ook aan bij. De wat luchtige, bijna gefluisterde stem klinkt in mijn oren enigszins gekunsteld en probeert soms iets uit te stralen wat niet helemaal overtuigt.

Begrijp me niet verkeerd: het is nog altijd een stuk aangenamer dan die eindeloze reeks loungeverzamelaars met zuchtmeisjes die je hoort in strandtentjes op de Canarische Eilanden, waar je ondertussen negen euro voor een biertje betaalt. Maar goed, nu draaf ik misschien een beetje door.

Wat het album voor mij vooral overeind houdt, zijn de muzikanten. Hun spel geeft de nummers kleur, dynamiek en vakmanschap. De zang blijft voor mij echter het zwakke punt: een stem die wat geforceerd sensueel probeert te klinken. Aardig en zeker niet storend, maar uiteindelijk weet het me niet helemaal te overtuigen.

Voor mij was het al vanaf vrijdag een 4.5 punter en ik geloof de dag erna een 5 punter.
Toen was er nog niks bekend over de achtergrond van deze plaat.
Hoewel de teksten mij wel donker en intens overkwamen was ik er ook nog niet echt aan toe om mij er volledig in te verdiepen omdat ik nog druk bezig was met de muziek.
Ik had wel gelijk door dat het tekstmatig behoorlijk zware kost was maar ik had voornamelijk associaties met de rotzooi die momenteel gaande is in onze huidige samenleving.

Nu ben ik zelf al een jaartje of vijf een behoorlijke Jazz freak aan het worden vooral ook omdat ik mezelf actief op mijn instrument aan het bijscholen ben in die richting.
Wie schetst mijn verbazing wanneer ik hoor dat Bowie, een muzikale held van mij, een soort van comeback maakt, eerst met The Next Day, die ik op zich wel goed vond maar geen meesterwerk en nu met - en nou komt het - een plaat met Jazz invloeden!
En dan niet van die trendy shit, maar door een waanzinnige drummer, saxofonist en - zeker niet te vergeten - gitarist Ben Monder die ik hoog heb zitten, strak gespeelde Bebop/Freejazz schema's over Bowie arrangementen om je vingers bij af te likken.
En je kunt duidelijk horen dat er een wisselwerking van beïnvloeding tussen de muzikanten en Bowie waardoor de composities een eigen leven gaan lijden en er songs komen die vernieuwend zijn.
Zo is Bowie op zijn best.
En dan de productie met van die subtiele dingetje als een diepe galm op een woord waardoor zo'n woord opeens een nog zwaardere impact heeft.

Toen was ik er bijna van overtuigt dat dit een meesterwerk was,...en toen was het maandag.

Godverdomme ik was ka-pot. niet alleen door de dood van een van mijn helden, maar ook omdat het kwartje viel.
Die klap van dat kwartje ben ik nog lang niet te boven en als ik nu ★ opzet dan huiver ik op plaatsen zo diep in mijn geest dat ik niet eens wist dat ik daar kon huiveren.
Dus die combinatie van muziek, tekst, de uiteindelijke betekenis en overigens het feit dat zoiets als dit nooit eerder is gemaakt, maken van ★ een groot meesterwerk!

Cookin’ at the Queens is een live-album van Emily Remler dat in 2024 werd uitgebracht door Resonance Records. De opnames zelf dateren echter uit 1984 en 1988 en werden gemaakt in het Four Queens Hotel & Casino in Las Vegas. De release is bijzonder omdat het de eerste nieuwe Remler-uitgave in 34 jaar is én tegelijk haar eerste officiële live-album.

De plaat bevat twee verschillende bezettingen.
De opnames uit 1984 laten een kwartet horen met:

gitaar: Emily Remler

piano: Cocho Arbe

bas: Carson Smith

drums: Tom Montgomery

De opnames uit 1988 presenteren Remler in een trio:

gitaar: Emily Remler

bas: Carson Smith

drums: John Pisci

Vooral in deze trio-setting laat Remler horen hoe overtuigend zij een gitaar-bas-drumsformatie kan dragen. Met een enorme swing, lyrische melodische improvisaties en sterke akkoord-voicings houdt ze de muziek voortdurend in beweging.

Ook de geluidskwaliteit is opvallend goed voor live-opnames uit deze periode. Dat maakt dit album extra waardevol: je hoort Remler helder en direct, alsof je zelf in de club zit.

Het is moeilijk om geen maximale waardering te geven. Dit voelt als een bijna perfecte Remler-plaat waarop al haar kwaliteiten samenkomen: techniek, muzikaliteit, bluesgevoel en een groot gevoel voor swing. In die zin doet het album denken aan klassieke live-opnames zoals Smokin' at the Half Note van Wes Montgomery — een document waarop een gitarist virtuoos op het toppunt van zijn/haar kunnen te horen is.

Deze opname wordt door veel jazzgitaristen beschouwd als een ware klassieker binnen het genre. Jim Hall speelt extreem melodisch, met een indrukwekkend gevoel voor ruimte en een bijna compositorische benadering van improvisatie. Elke frase lijkt zorgvuldig gevormd, vertelt een eigen verhaal en draagt tegelijkertijd bij aan het grotere muzikale geheel.

De chemie tussen de drie muzikanten is geweldig. Het trio functioneert als een perfect geoliede machine: subtiel, alert en voortdurend op elkaar reagerend. Juist ook die interactie maakt deze live-opname zo bijzonder.

Luister vooral ook naar Halls comping tijdens de solo's. Hij begeleidt niet slechts, maar draagt actief bij aan het muzikale gesprek. Zijn akkoorden reageren op de solist, ondersteunen de muzikale richting en zorgen ervoor dat de solo's nog sterker uit de verf komen. Met smaakvolle akkoordvervangingen, voorbeeldige voice leading en vaak niet meer dan twee of drie noten tegelijk creëert hij een harmonische rijkdom die veel gitaristen met veel meer noten niet weten te bereiken. Elke noot lijkt precies op de juiste plek te vallen.

Een meesterlijke demonstratie van muzikaliteit en samenspel.

Nieuwschierig geraakt door alle commotie/promotie heb ik deze eens doorgeluisterd.

Nu is Hip-Hop is niet bepaald dagelijkse kost voor mij, dus als ik iets in die genre beluister dan is het voor mij belangrijk dat het gelijk opvalt in die zin dat het creatief er bovenuit moet springen.
Nu is qua productie behoorlijk aan deze plaat gesleuteld, maar het klinkt in mijn oren zo professioneel en gelikt, dat ik bij het beluisteren van deze plaat al snel het gevoel heb dat ik weg zak in een soort Hip-Hop Disney World met al die koortjes, strijkers, Horns, pianootje, chellotje, nog meer hoorn geschal, vocodertje en ga zo maar door.
Monster daarintegen kan ik dan een stuk beter waarderen omdat dat wat meer basic is, met een aardige rap, en een goeie beat met de samples er mooi subtiel doorheen verwekt.
En ook Devil In New Dress vind ik wel mooi omdat hij lekker soulfull is. (Welk soul nummer hebben ze hier trouwens als sample gebuikt? Komt me bekend voor)

Al met al neem ik mijn Hip-Hop het liefst meer Low Budget waardoor de creativiteit meer van de artiest CQ productie te horen is en niet van de technische capaciteiten van de studio.
Oftewel: Het gaat om de kok en niet om de keuken.

Het kon zo zijn, dat als je in 1967 over The Sunset Strip in Hollywood liep, en je besloot eens binnen te stappen in The Whisky A Go-Go, je getrakteerd werd op een Soul revue met Otis als rijzende ster in de hoofdrol.
Op deze dubbel CD geweldige dubbel CD kun je de laatste drie sets horen die Otis Redding met zijn eigen band uitvoerde in The Whisky, waarvan al eerder stukken verknipt zijn uitgebracht op twee Live At The Whisky A Go-Go LP's en verzamel albums, Maar hier klopt alles chronologisch.

Wat een mooie verzameling is dit zeg!:
Otis het podium beest, met tussendoor leuke interacties met het publiek en de band.
Mooie alternatieve uitvoeringen van nummers zodanig uitgevoerd dat, vooral bij de up-tempo nummers het publiek bij de kortste keren he-le-maal uit zijn dak moet zijn gegaan.
Die geweldige Soul Revue sfeer met op en afkondigingen.
Mijn nummer een release van 2010!

Nu kan ik me voorstellen dat mensen die niet zo`n Otis freak zijn het allemaal wat te veel van het goede vinden; een hoop nummers komen nogal vaak voor op deze dubbelaar. Maar elke uitvoering heeft zo zijn eigen nuance en de sfeer blijft aanstekelijk genoeg om de volledige twee uur en elf minuten te blijven boeien. Bij mij wel tenminste.

Van mij een dikke 5, en die tijdmachine moet nu toch eens snel uitgevonden worden.

Have Love is muzikaal een mix tussen Tequila en White Wedding? Speaking of, ik zou hem absoluut niet vergelijken met ol' blue eyes maar Idol wel een beetje af en toe, maar dan wel goed.
Geinig plaatje met aardig wat Amerikaanse vintage elementen.
Heavy Rain had so door Dusty Springfield gezongen kunnen worden I'll Never Get Over You door Tom Waits, mooie nummers. Hear That Lonesome Whistle Blow - verwijzing naar Williams Sr. lijkt me? - is mooi voor 's avonds op de prairie bij een kampvuurtje en ook Deep Waters geeft ook zo'n lekkere nostalgische Amerikana gevoel. Do I Really Need to Know? is een gaaf crooner tune en 'Tis Night is een mooie afsluiter met een klassieke structuur die je vaak hoort in 50's/60's ballads (I vi ii V).
Gaaf plaatje hoor.

Voor mij een beetje een Coming Of Age album.
Kleine Paddy die zich inmiddels al behoorlijk groot voelde mocht voor het eerst helemaal alleen naar de grote stad: Rotterdam.
Dit album gekocht en een strip van de Freak Brothers - nee ik gebruikte nog geen drugs, ik moest me eerst nog even een paar jaartjes inlezen.
Wel rookte ik stiekem en toen ik met een koptelefoon op aan de luister-counter stond bietste mijn buurman bij mij een Camel om zijn jointje te bouwen. Het aangeboden trekje sloeg ik beleefd af.

'78, een opmerkelijke tijd was dat. De laatste gekke hippies die in het zuiderpark sliepen pakte hun rugzakken (drugszakken grapte mijn vader) zo langzamerhand weer in om vervolgens of yup te worden, of al te ver heen waren en ten onder te gaan aan desillusie gepaard met psychedelica, uppers en downers.
De punkers namen de boel over in een korte, hevige golf, totdat bijvoorbeeld de Dolly Dots ook in lerenjasjes en petticoats gingen lopen en die beweging ook langzaam doodbloedde.

Dus,1978 Rolling Stones (die toen al door sommigen Strolling Bones werden genoemd) kwamen uit met Some Girls. Ze probeerde weer aansluiting te vinden met de tijdsgeest en dat was ze deels ook gelukt en naar mijn mening voor de laatste keer maar wel beter dan hun drie voorgaande albums.
Met disco-blues, satirische country, rock, punky en ballad. Allemaal met typische Stones sound maar nogmaals goed passend in de tijd van toen. Een reggae song had er nog wel bij gepast nu ik er over nadenk.

Naar mijn mening hun laatste echte goede album al valt er ook wel wat voor Tattoo You, al blijken dat allemaal oudere nummers te zijn die ze nog niet hadden uitgebracht.

Wat een helden zijn deze gasten!
Hoe eenvoudig was het niet geweest om het pad van hun vorige albums te vervolgen en door te gaan met hun kwalitatief hoogwaardige hip-hop.
Mij had je niet horen klagen hoor want die platen hebben al bijzonder veel variatie en deze jongens zijn stuk voor stuk bijzonder goede muzikanten. Ze hadden wat mij betreft op deze manier nog een paar albums kunnen vullen zonder dat het was gaan vervelen.
Maar nee hoor, ze doen er artistiek nog een flinke schep bovenop en komen met een plaat van een totaal andere planeet.
Van experimenteel klassiek tot funk tot jazz, van chaos tot strak in de beat, donker en dreigend met aan het einde als afsluiter een lichtpuntje, hoewel de piano aan het einde weer ietwat psychotisch tekeer gaat waardoor het helemaal niet erg is om je speler op repeat te hebben staan en gewoon weer van voor af aan te beginnen.
Want hoewel de korte duur heeft deze plaat zoveel diepgang dat ik hier nog lang niet op uitgeluisterd ben.
Wat een bijzonder album!!