Mijn favoriete album van Athlete. Het pakt van het begin tot het einde. Dat de nummers wat eentonig zijn is misschien een beetje waar, maar ik vind het niet storend en daardoor saai worden. Favoriete nummers:
-Chances, het album begint hiermee. Begin rustige piano, melodieuze zang en dan is er in de rest van het nummer overwegende overgangen van de piano en (wat drukkere) strijkinstrumenten/gitaren. Prachtig deze overgangen. Zit goed in elkaar. 'Verhevend nummer'.
-Half Light, vervolgnummer op Chances met de meer aanwezige gitaren. Je wordt als het ware wakker geschud door deze gitaren t.o.v. het vorige nummer.
-Wires, voor velen hier het favoriete nummer. Inderdaad mooi, een paar leuke effecten. Persoonlijk begon dit nummer toch na een tijdje al te vervelen, iets dat bij de andere nummers niet zo snel gebeurde. Wel een prachtig nummer, dat wel.
-Twenty Four Hours, een werkelijk overweldigend nummer. Grote invloed van gitaren, vooral op het laatst. Dit nummer is eigenlijk weer heel anders dan alle andere nummers op het album. Melodieuze zang, vervolgens een rustige gitaarsolo, dan weer zang (nu iets feller) voor de uiteindelijk ruim een een minuut-durende outro. Dit is eigenlijk vrij ruig t.o.v. de rest van het album, maar werkelijk prachtig. Het nummer zit erg goed in elkaar. Pak wel het 5:02 durende nummer, de andere (verkorte) versie, is ten onrechte verkort.

Prachtig, afwisselend album! Het is naar eigen ervaring wel een album waar je moet inkomen. Toen ik het had gekocht en opgezet had vond ik het in eerste instantie niet heel leuk. Dit is misschien het struikelpunt voor Radiohead tegenover het grote publiek, het is niet bepaald (direkt) toegankelijke muziek. Echter, naarmate de tijd vorderde heb ik het album zeker kunnen waarderen en het is nu één van mijn favoriete albums. Eigenlijk hebben alle nummers wel iets, niet één is er ook saai.

ONBEGRIJPELIJK dat deze plaat slechter scoort dan The Invisible Band. Afwisseling, gitaarinvloeden met enkele topnummers als Quicksand, The Beautiful Occupation, Offender en Happy To Hang Around. Ik vind The Invisible Band zo eentonig en misschien iets te veel pop, ik kan hier veel meer van genieten.

Travis heeft op deze plaat nog niet een eigen geluid ontwikkeld. Niet heel gek ook, ze waren waarschijnlijk jong en wilden gewoon wat rocken. Zo kan je dit album ook omschrijven denk ik: een gewoon rock-albumpje uit de jaren 90 met een paar leuke nummers en voor de rest wat nummers die je niet snel meer bij zullen blijven. Vanaf The Man Who lijkt Travis volwassen te worden en een eigen geluid te produceren, dan staat pas de 'echte' Travis op. Samengevat geen onaardige plaat met nummers als All I Want To Do Is Rock en Happy, maar ook niet heel bijzonder.