Al een tijdje loop ik met het plan rond albums te gaan reviewen, of, anders gezegd, er een stukje over te schrijven voorzien van zo’n geel sterretje. Dit duurde even, omdat ik vond dat het eerste album een speciale moest zijn, en aangezien dit het eerste album is dat ik ooit in bezit kreeg en dit een cruciale rol heeft vervuld voor mijn muzikale ontwikkeling en –smaak is het nu eindelijk zover: mijn eerste review!

Mijn vroegste muzikale herinnering, na het noodzakelijke ‘hoofd-schouder-knie-en-teen’ en consorten uiteraard, is Coldplay. Ik was 8 jaar oud toen dit album uitkwam, het zal een poosje later zijn geweest dat ik wekelijks in de auto zat met het mp3-spelertje van mijn zus in de oren; altijd meteen op zoek naar clocks, the scientist en later ook trouble, de laatste niet van dit album. Omdat ik op die leeftijd nog niet in staat was zelf cd’s te kopen duurde het even voor ik het hele album te horen kreeg.

Dat gebeurde een paar jaar later toen ik de cd van sinterklaas kreeg, zoals gezegd de eerste cd in mijn bezit. Ik zat net in de brugklas en deze cd ging die tijd altijd met me mee, hetzij op de fiets naar school, hetzij tijdens het huiswerk maken, wat toen nog trouw iedere dag gebeurde. In 2008 kwam mijn echte liefde voor muziek en het zelf ontdekken van muziek pas echt los met Viva la Vida en werd ik ook echt fan van Coldplay.

En nog steeds is Coldplay een van mijn favoriete bands. Dit album stond lange tijd zelfs in mijn top 10, totdat het even terug stuivertje verwisselde met Parachutes, dat ik toch nog een tikkeltje beter vind. Dat heeft een iets kaler, meer akoestisch geluid wat oprechter bij mij overkomt en mij ook meer raakt. Dat neemt niet weg dat dit nog steeds een geweldig album is.

Van de ideale opener Politik, - waar ironisch genoeg de zinsnede ‘give me real, don’t give me fake’ voorbij komt; moet je nu het recente Princess of China eens luisteren – via de grote hits The Scientist en Clocks naar het akoestische Green Eyes om af te sluiten met het prachtige Amsterdam dat begint met enkel piano en uitbarst in een geweldige climax. Dit album weet me 54 minuten lang te boeien.

Ik luister deze cd niet vaak meer, maar als ik het doe is het met de garantie dat ik ervan geniet. Vooral op vol volume en keihard meezingend doet hij het nog steeds goed bij mij. Het geeft me energie maar weet ook te ontroeren. Van alles zit erin, het enige minpunt is The Scientist, dat nu toch echt wel kapot geluisterd is en de relatief mindere tweede helft, vooral A Whisper en het titelnummer. Gelukkig maakt afsluiter Amsterdam een hoop goed. Dus niet de volle mep, maar met 4,5* blijft dit album voor mij nog steeds een erg speciale.

Het Zesde Metaal – Ploegsteert

Als Hollandse liefhebber van de Vlaamse taal en dan meer specifiek wanneer die gerelateerd is aan wielrennen - wielrennen kijken op ‘de Belg’ is haast een literaire sensatie – zal het u niet verwonderen dat ik verzot was op het nummer Ploegsteert vanaf het eerste moment dat ik het hoorde. Het levensverhaal van Franck Vandenbroucke is natuurlijk al tragisch genoeg, en in dit nummer wordt dit nog eens extra duidelijk. Muzikaal heel klein gehouden en met een tekst om u tegen te zeggen. De tekst zit vol perfect lopende zinnen en dubbelzinnigheden. “En ‘t volk zei: ‘Kijk, hier komt de man, ‘t talent drupt d’er in dikke druppels van” is een van mijn favoriete. Of de slotzin: “De Schepper had compassie: je mocht gaan. En God zei: ‘Kom maar weer, ik ga er staan.” Voor mij is het nog altijd onduidelijk wie er nu wordt bedoeld met dat laatste ‘God’. Is het nu VDB zelf (‘God’ was zijn bijnaam), of de Schepper? Beide uitleggen zijn mooi.

Bij nadere beluistering van het album blijkt het bol te staan van zulke mooie nummers. Muzikaal is Het Zesde Metaal van meerdere markten thuis, van intieme, kleine nummers (‘vanonder’, ‘broers’, ‘met drie’) tot grootse muzikale uitbarstingen (‘verhus’), maar de echte kracht van dit album zit hem toch wel in de teksten.

De kleine nummers op dit album zijn wel mijn favorieten. Nummers over familierelaties (‘broers’ en ‘met drie’) zijn erg aandoenlijk. Ook al ben ik nog ver verwijderd van de leeftijd waarop je aan kinderen begint te denken, de teksten weten me toch te raken door de oprechte toon en treffende zinnen. Uit ‘broers’: “Hij weet het altijd beter, maar jij weet toch het meest. Hij loopt fluitend door de deuren die door u geopend zijn geweest.” Voor mij een erg herkenbare omschrijving van de relatie tussen twee broers.

Minpuntje vind ik ‘in de plaaster’, weliswaar een welkome poppy afwisseling, maar door de haast blasfemische tekst, een beetje flauw vind ik hem zelfs, is dit voor mij toch het spreekwoordelijke lelijke eendje tussen de prachtig witte zwanen.

Een ander hoogtepunt is “Oe est Meuglijk”, over de zelfmoord van een vage kennis. Met een prachtige opbouw waarna de muziek wegvalt voor de laatste regel: “Ik weet het niet meer zeker. Maar de laatste keer in mei. We kruisten bij het oversteken. Heb ik dan goeiedag gezegd?”

Bij ‘Benauwd’ springt voor mij vooral het volgende onsterfelijk chiasme eruit: “Soms krijg je marbels voor uw parels, soms krijg je geld voor uw mest.” en het slotnummer ‘met drie’ over de zwangerschap van zijn vriendin is een en al aandoenlijkheid.

Ach nu ik dit zo typ met het album aan op de achtergrond vraag ik mij eigenlijk af waarom ik hier maar 4,5* voor heb staan. Daar maken we dus mooi de volle mep van, en het album van 2012 voor mij!