Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)

Ontbreekt. In een paar nummers hoor ik het nog wel (in Politik trouwens niet), maar grootste gedeelte toch echt niet.

Nou, dan ben je wel hoog met stemmen, want daar gaat het toch om?

Je geeft eerst aan dat je het allemaal te rustig en te zacht vind. Daarna zeg je dat je hun eerste album nog wel alleraardigst vind. Maar hun eerste album is juist het rustigste album van Coldplay, dus beetje krom allemaal.

Onderbouw dat nog eens wat beter. Vind het een beetje een vreemd. Zo anders dan Parachutes is het toch niet? Wat zou er moeten ontbreken?

Vind ik niet, Want anders had ik die Cd niet gekocht (:

0.5..hoe bestaat het

De tweede plaat van Coldplay en het klinkt nog steeds even goed als Yellow. Daarom geef ik hem ook een vier en een half.

0,5*

Kan iemand mij 1 goede reden geven waarom dit, ik zou niet zeggen verschrikkelijke, maar zeker wel sterk overgewaardeerd plaatje het tot de 4de plaats heeft geschopt???

Omdat heel mensen dit een prachtig album vinden. Vol met mooie nummers. Er staan uitstekende singles op (Clocks, The Scientist). Ontroerende nummers als A Rush Of Blood To The Head en Amsterdam. Rockende nummers als Politik en A Whisper. Dit alles helpt wel mee volgens mij.

Het is echt een heel goed album. Het heeft alles. Toch vind ik het ook wel vreemd dat deze op plaats 4 staat. Iets te hoog naar mijn idee.

Al een tijdje loop ik met het plan rond albums te gaan reviewen, of, anders gezegd, er een stukje over te schrijven voorzien van zo’n geel sterretje. Dit duurde even, omdat ik vond dat het eerste album een speciale moest zijn, en aangezien dit het eerste album is dat ik ooit in bezit kreeg en dit een cruciale rol heeft vervuld voor mijn muzikale ontwikkeling en –smaak is het nu eindelijk zover: mijn eerste review!

Mijn vroegste muzikale herinnering, na het noodzakelijke ‘hoofd-schouder-knie-en-teen’ en consorten uiteraard, is Coldplay. Ik was 8 jaar oud toen dit album uitkwam, het zal een poosje later zijn geweest dat ik wekelijks in de auto zat met het mp3-spelertje van mijn zus in de oren; altijd meteen op zoek naar clocks, the scientist en later ook trouble, de laatste niet van dit album. Omdat ik op die leeftijd nog niet in staat was zelf cd’s te kopen duurde het even voor ik het hele album te horen kreeg.

Dat gebeurde een paar jaar later toen ik de cd van sinterklaas kreeg, zoals gezegd de eerste cd in mijn bezit. Ik zat net in de brugklas en deze cd ging die tijd altijd met me mee, hetzij op de fiets naar school, hetzij tijdens het huiswerk maken, wat toen nog trouw iedere dag gebeurde. In 2008 kwam mijn echte liefde voor muziek en het zelf ontdekken van muziek pas echt los met Viva la Vida en werd ik ook echt fan van Coldplay.

En nog steeds is Coldplay een van mijn favoriete bands. Dit album stond lange tijd zelfs in mijn top 10, totdat het even terug stuivertje verwisselde met Parachutes, dat ik toch nog een tikkeltje beter vind. Dat heeft een iets kaler, meer akoestisch geluid wat oprechter bij mij overkomt en mij ook meer raakt. Dat neemt niet weg dat dit nog steeds een geweldig album is.

Van de ideale opener Politik, - waar ironisch genoeg de zinsnede ‘give me real, don’t give me fake’ voorbij komt; moet je nu het recente Princess of China eens luisteren – via de grote hits The Scientist en Clocks naar het akoestische Green Eyes om af te sluiten met het prachtige Amsterdam dat begint met enkel piano en uitbarst in een geweldige climax. Dit album weet me 54 minuten lang te boeien.

Ik luister deze cd niet vaak meer, maar als ik het doe is het met de garantie dat ik ervan geniet. Vooral op vol volume en keihard meezingend doet hij het nog steeds goed bij mij. Het geeft me energie maar weet ook te ontroeren. Van alles zit erin, het enige minpunt is The Scientist, dat nu toch echt wel kapot geluisterd is en de relatief mindere tweede helft, vooral A Whisper en het titelnummer. Gelukkig maakt afsluiter Amsterdam een hoop goed. Dus niet de volle mep, maar met 4,5* blijft dit album voor mij nog steeds een erg speciale.

Ik ben in de loop der jaren juist allergisch geworden voor Clocks... Maar The Scientist kan ik gelukkig nog steeds goed aanhoren . Eén van de betere singles van Coldplay ook.

Zo vreselijk vaak heb ik ze niet voorbij horen komen op de radio. Maar ik luister er dan ook zeer zelden naar. Beide hebben zeker waarde voor mij.

Ben het met Pim eens. Waar mijn aanvankelijke liefde bekoeld is, blijft The Scientist een mooi nummer. Ook Politik, Green Eyes, Warning Sign, Amsterdam en zelfs In My Place kan ik nog goed waarderen.

Deze week aangeschaft. Ik kende deze band helemaal niet. Wel vaak over gehoord. Vond het behoorlijk tegenvallen. De composities lijken erg op elkaar en de muziek is niet bepaald origineel.
Deze kan de kast weer in om stof te vangen....

Coldplay niet kennen... jesus...

Ach tegenover die "haters" staan weer de "lovers" die te pas en te onpas 5* geven
Uiteindelijk komt een album wel op de plek waar het "hoort".

Ik vind het debuut nog altijd hun beste album (en dat zal zo blijven gok ik). Dit album heeft ook enkele zeer goede nummers (track 1 t/m 4 bijv.), maar ook met Clocks een draak van een nummer. (Niet zozeer dat het nummer slecht is, meer het gevoel dat ik er nu bij heb.) Clocks is mijns inziens de voorbode van wat er zou gaan komen na dit album.

Nog betere albums dan deze

Die mening is er veel rond mensen van jouw leeftijd merk ik. Zal deels komen omdat je er bij latere albums bent ingerold en die toen bewust hebt meegemaakt.
(Of je houdt meer van uptempo pop dan van de melancholische pop van de eerste 2 albums.)

Valt mee, aangezien Parachutes mijn favoriet van de band is Nou moet ik sowieso zeggen dat ik een beetje een rare verhouding met Coldplay heb. Omdat het toch een beetje mijn 'eerste band' is en ik vroeger groot fan van ze was (en daardoor hun muziek door en door ken - van alle albums, de laatste dan wat minder) kan ik hun muziek nog altijd waarderen, terwijl het eigenlijk helemaal niet zo mijn type muziek is. Een zekere vorm van jeugdsentiment dus, al kan ik het met deze leeftijd vast niet zo noemen.

Maar ik heb dit nooit de sterkste van Coldplay gevonden. Staan een aantal heel fijne nummers op, maar ook een paar beduidend mindere (te weten: God Put a Smile upon Your Face, Daylight en A Whisper), waardoor ik X&Y en ook Viva La Vida (al heeft die dan weer het mindere Yes) net een beetje beter vind.

Eens

Politik vind ik echt veel beter dan beide. Heeft vast ook wel met het feit te maken dat ik ze te vaak gehoord heb.

YouTube - (HD) - COLDPLAY - THE SCIENTIST - CLOSING CEREMONY -PARALYMPIC GAMES -LONDON 2012 - LIVE 09/09/2012

Vanaf 2 minuten vermengd met beelden van de Paralympics. Schitterend hoe beeld en geluid met elkaar combineren.

Blijft 'n sterk album, en is zovele malen beter dan hun latere albums.
Op hun debuut na, dat nog net 'n tikkeltje beter is, tevens hun beste. Na 'n aantal luisterbeurten blijkt Clocks uiteindelijk toch wel het zwakste nummer dat er op staat.

Ik blijf niet helemaal begrijpen waarom deze plaat hoger gewaardeerd wordt dan het debuut, want waar de helft van de nummers hier (de eerste helft plus het titelnummer) van gelijk niveau is, vind ik de andere helft gewoon een stuk minder pakkend. Is deze plaat misschien favoriet omdat dit voor veel mensen de eerste plaat was die ze van Coldplay hoorden, waardoor deze plaat altijd een soort "sentimentele voorsprong" heeft gehouden?

Neemt niet weg dat dit natuurlijk ook nog een prima plaat is. Net zoals hun latere platen trouwens -- het is niet mijn favoriete band, maar is ben ook absoluut geen Coldplay-basher.

En de populariteit van Clocks -- best een behoorlijk nummer, beetje irritant die steeds terugkerende hamerpianopartij, maar als geheel toch redelijk boeiend. Maar het lijkt wel alsof de top-2000-stemmers één specifiek nummer nodig hadden om hun Coldplay-liefde in te "kanaliseren", en dat werd dan --haast min of meer toevallig-- Clocks. Toegegeven, de absurditeiten van de top-2000 hebben niet veel te maken met de kwalitatieve merites van een Coldplay-album als geheel, maar het intrigeert me gewoon.

Persoonlijke favoriet : In my place, hoewel ik bij het beginnende gitaarloopje daarvan vaak moet denken aan John Lennons Mind games.
 

Deze plaat heeft sowieso Clocks en The Scientist. Zet daar Trouble en Yellow tegenover en je hebt toch minder grote klassiekers.

Dat zijn wel populairdere nummers inderdaad, maar ze komen allebei totaal niet in de buurt van Yellow. Snap de vraag dan ook wel.

Wat ik dan weer niet begrijp is waarom men zo een hekel heeft aan Clocks. Ik vind het na al die jaren nog een mooi nummer en dat wil al wat zeggen als je weet dat ik en Coldplay nooit meer de beste vriendjes zullen zijn. Behoort zeker tot de top nummers van Coldplay.

Nou ja, een hekel is wat overdreven, het geldt in ieder geval niet voor mij, en ook niet voor "men" op MuMe, want volgens de statistieken staan de twee nummers die Chevy93 hierboven als klassiekers beschrijft met afstand aan kop bij de favoriete nummers van de MuMe-gebruikers, met The scientist met 800 stemmen op 1 en Clocks met 678 stemmen op 2, en nummer 3 daar ruim achter (Politik met 435 stemmen).