Friday Night in Sanfrancisco is voor gitaar liefhebbers een must have. De 3 heren halen alles qua techniek en snelheid uit de gitaar. Het probleem is dat dit met zijn drieën soms wel een beetje over top is.

Ik moet er wel bij zeggen dat Paco de Lucia de enige van de drie is die daadwerkelijk met zijn vingers speelt, de andere raggen er met hun plectrums op los.

Al bij al prima album, vooral als je van de gitaar houd.

Dit is een geniaal album! Het staat in mijn persoonlijke top 10. Ik heb wat berichten bij dit album gekeken en daar werd soms gezegd dat dit een stuk beter is dan Black Sabbath en dan dat Sabbath de bluesy zou zijn. Hoe goed ik dit album al vind, is het natuurlijk niet zo dat Black Sabbath minder goed is dan de solocarrière van Ozzy. Black Sabbath is de koning van de Heavy Metal. Neem bijvoorbeeld het album Paranoid. Er staan keiharde riffs op, sterke solo's, goede duistere teksten, en zelfs mysterieus liedjes. En dat het te bluesy zou zijn is niet echt waar. In veel van hun liedjes zijn geen sporen van Blues patronen te vinden, maar in sommige nummers inderdaad wel. Maar ik snap daar het negatiefe niet van in want Heavy Metal komt nota bene uit de blues. Nu weer even terug naar het album waar het over gaat. In The Blizzards Of Ozz is het gitaar werk in een woord briljant. Randy Rhoads is 1 van de enige shredders die mooi en met gevoel spelen. In het nummer Mr. Crowly speelt hij de solo met veel klassieke invloeden, iedere keer als ik dat hoor krijg ik de rillingen. Ik vind kortom The Blizzards Of Ozz een hele goede plaat, maar ik vind dat Black Sabbath niet ondergewaardeerd moet worden.