Ozzy Osbourne - Blizzard of Ozz (1980)

Amen.

Alle klassiekers van de man staan op deze jongen. The Blizzard. En als een Blizzard raast het album aan je voorbij. Met af en toe een rustpuntje in deiner Goodbye To Romance of Revelation Mother Earth. Verder is het volop genieten van het gevaarlijke Suicide Solution, het psychopatisce Crazy Train of het duistere Mr. Crowley en noem ze allemaal maar op. De iele produktie geeft de plaat juist zijn charme. Het klinkt nog niet zo gelikt en de muziek staat nog centraal. Heerlijk debuut van de man die toen al afgeschreven was.

Naar mijn mening is dit zijn beste plaat. Diary of a Madman en No More Tears waren ook nog goed. De rest heb ik de moeite van het beluisteren eigenlijk niet gegeven.

Ik zat er aan te denken om deze eerders aan te schaffen, echter nu lees ik allemaal verhalen over orginele drums en bass die verwijderd zijn van de remaster. Is dit echt zo erg merkbaar of is het voor de Ozzy leek (zoals ik ben) niet merkbaar in het verdere algemene geluid? Ik moet ook zeggen dat het mij voornamelijk gaat om het spel van Randy Rhoads. Is dit gewoon in synch zal ik maar zeggen met de rest van de band?

Ja, ik zelf heb er helemaal geen last van gehad.

Aanschaffen, je gaat het je niet beklagen.

YouTube - Ozzy Osbourne Blizzcon 2009 Crazy Train featuring Yuto Miyazawa

Eigenlijk helemaal niet fijn om als gitarist met dit soort snotneusjes geconfronteerd te worden. Met die kleine handjes dat al kunnen.

Dat ken ik! Dat joch is 7 jaar, niet normaal
Hij ziet er trouwens wel iets ouder uit, ik schat hem eerder 9/10 jaar.

Wow, die break in Revelation (Mother Earth) is prachtig en afsluiter Steal Away laat Ozzy horen zoals ik hem het liefst heb: rockend! Het gitaarwerk van Randy Rhoads blijft subliem en inventief, hij wordt gemist. Minder dan vier voor zo'n album geven doet dit pareltje tekort.

Dit is een geniaal album! Het staat in mijn persoonlijke top 10. Ik heb wat berichten bij dit album gekeken en daar werd soms gezegd dat dit een stuk beter is dan Black Sabbath en dan dat Sabbath de bluesy zou zijn. Hoe goed ik dit album al vind, is het natuurlijk niet zo dat Black Sabbath minder goed is dan de solocarrière van Ozzy. Black Sabbath is de koning van de Heavy Metal. Neem bijvoorbeeld het album Paranoid. Er staan keiharde riffs op, sterke solo's, goede duistere teksten, en zelfs mysterieus liedjes. En dat het te bluesy zou zijn is niet echt waar. In veel van hun liedjes zijn geen sporen van Blues patronen te vinden, maar in sommige nummers inderdaad wel. Maar ik snap daar het negatiefe niet van in want Heavy Metal komt nota bene uit de blues. Nu weer even terug naar het album waar het over gaat. In The Blizzards Of Ozz is het gitaar werk in een woord briljant. Randy Rhoads is 1 van de enige shredders die mooi en met gevoel spelen. In het nummer Mr. Crowly speelt hij de solo met veel klassieke invloeden, iedere keer als ik dat hoor krijg ik de rillingen. Ik vind kortom The Blizzards Of Ozz een hele goede plaat, maar ik vind dat Black Sabbath niet ondergewaardeerd moet worden.

Dat zal je van mij hebben gelezen.. en ja, hardrock komt voort uit blues.. metal weer uit hardrock.. dus indirect zal metal ook wel blues-geinspireerd zijn, maar het grote verschil vind ik dat metal juist zo min mogelijk doet met bluesriffjes en bijbehorende olijkheid. Metal is veel bruter, harder en stukken donkerder (als het donker bedoelt is). Zo ook deze meesterlijke Blizzard of Ozz inderdaad! En Paranoid is één van mijn favoriete BS albums, juist omdat er zo weinig bluesinvloeden inzitten.. toch vind ik die riffs van Sabbath allemaal zo log en simpel, het mist vaak de directe knal voor je kop die de nummers van Ozzy solo wel hebben op de eerste platen.

Op Paranoid verdwenen de bluestrekken dan ook meer naar de achtergrond. Op het debuut zijn ze nog volop aanwezig. De band is dan ook begonnen als bluesorkestje.

Op Blizzard Of Ozz wordt op gepaste wijze gebroken met het Black Sabbath verleden. Ozzy laat zich een eigen stijl aanmeten. In die zin is Black Sabbath vergelijken met dit niet echt terecht.

Ik vind persoonlijk dat Black Sabbath een stuk hardere en donkerdere muziek hebben gemaakt. De gitaar is heel laag gestemd waardoor de riffs heel zwaar en duister zijn. Bij Ozzy solo zijn de riffs een stuk sneller en ook vrolijker(bijvoorbeeld Crazy Train). De teksten zijn bij beide kampen duister en zwaar dus daar zit geen verschil tussen.

Ik vind BS te log en simpel vaak, ook de muzikale oplossingen gewoon te simpel gezocht, door de vocaal maar gewoon met de gitaarlijn mee te laten lopen. Crazy Train is misschien meer upbeat, maar dan heb je één van de weinige vrolijk gestemdere nummers te pakken hier, de rest is beduidend donkerder..
BS heeft per album altijd veel meer blij klinkende bluesniemandalletjes ertussen staan

Gisteren gekcoht en was id dit album toch geweldig. Het gitaatwerk en natuurlijk het gezang van The Prince of Darkness en Self proclaimed beatlemaniac Ozzy Osbourn. Technisch magistraal of niet zijn gezang is geweldig daarnaast schrijft hij geweldige teksten. Op het eerste gehoor klinkt dit zelfs al beter dan Paranoid van Black Sabbath. Een beter oordeel zal ik na een kritischer en beter luisterbeurt geven.

Een vraagje: Welke versies zijn beter? De originele of de 2002 reissues? In ieder geval ik heb de laatst genoemde.

Ik heb hem zelf op lp en cd over het algemeen zet ik de cd op die vin ik het vetste klinken. ik denk overgens niet dat dit echt te vergelijken is et paranoid van black sabbath. ozzy's solo platen zijn veel technischer dan sabbath's platen.

Origineel!

Ik begin langzaam maar zeker steeds meer overtuigd te raken van Ozzy zijn solowerk. Ozzy heeft een ontzettend goed gevoel voor melodie, hooks en doeltreffende teksten. Het is ook één van de weinige artiesten waar ik de ballads wel van kan hebben. Juist die mooie melodieën, aparte stem, goede teksten en een vorm van oorspronkelijkheid die Ozzy toch blijft behouden trekken me vaak weer over de streep.

Ik vind Crazy Train bijna vrolijk en behoorlijk gedateerd klinken, maar toch best een leuk nummer.

Wat is er gedateerd aan Crazy Train dan?

In hetzelfde jaar dat zijn voormalige band Black Sabbath met 'Heaven And Hell' kwam, toverde Ozzy Osbourne zijn debuut 'Blizzard of Ozz' uit zijn hoge hoed.
Voor mij is het zijn album met de meeste klassiekers erop. Ozzy geeft meteen zijn visitekaartje af: hij kan meer dan met de riff meezingen. En ondanks zijn beperkte bereik, weet hij hoe je een nummer interessant kan maken. Daarnaast heeft hij (of Sharon) natuurlijk een prima neus voor het vinden van een goede gitarist.

De eerste 5 nummers van dit album (Dee even niet meerekenend) vind ik allemaal knallers van formaat. Ja, zelfs Goodbye to Romance. Normaal gesproken ben ik niet zo van de ballades, maar op een of andere manier maak ik voor dit nummer een uitzondering. Wellicht vanwege de naief-hoopvolle tekst. En de rest van die eerste nummers heeft alles wat een goed nummer nodig heeft: prima riffs en solo's, een zanger met een zich onderscheidende stem, pakkende melodiën.
Dee vind ik dan weer minder, maar wellicht zijn mijn oren niet getraind voor dit soort klassiek-geinspireerde gitaarbriljantjes of zo. Hoe dan ook, ik vind het nummer niet echt tussen de andere nummers passen.
Pas na Mr. Crowley wordt het voor mij echt minder. No Bone Movies en Steal Away (the Night) zijn wel goed, maar vallen in het niet bij de nummers waar ze achter staan. Te simpel. En Revelation (Mother Earth) als 2e ballade op zo'n kort album is me teveel van het goede.

Kortom, een verzameling hele goede nummers. Toch draai ik dit album niet zo vaak, en zou ik No More Tears kiezen als beste Ozzy album, ook al staan daar minder klassiekers op. Met name het geluid van deze plaat staat me een beetje tegen. Ik ben de lompe riffs van Tony Iommi gewend. Rhoads is veel virtuozer en speelt heel anders. Dat is op zich niet erg. Vervelender vind ik dat 'Blizzard of Ozz' heel iel geproduceerd is. Niet dat ik zo'n overgeproduceerd product van de loudness wars had gewild, maar een iets voller geluid had wel gemogen.
Meestal als ik Ozzy en Randy Rhoads wil horen speel ik liever het Randy Rhoads Tribute-album af. Daar staat tenslotte ook dit hele album op.

4.0* voor Blizzard. Een 4.5* gaat er vanwege het geluid en een paar iets zwakkere nummers niet inzitten.

Kan ik niet helemaal precies uitleggen, het is een gevoel dat ik krijg bij het luisteren van dat nummer...

Geweldig album van double O!!! Er staan geen slechte nummers op dit debuut wat mij betreft. Hoevaak ik nummers als I don't know, Crazy train, Goodby to romance en Suicide solution ook gehoord heb; het blijven briljante stukjes muziek!! Revelation is het absolute pareltje op dit album wat mij betreft. De overgang van rustig naar de versnelling is smullen!
Wat betreft die remasters waarop de originele bas en drums zijn vervangen; dikke bagger! Ozzy heeft recent ook schoorvoetend toegegeven dat dat nooit had mogen gebeuren.

Dat heb ik hier

The Official Bob Daisley Website - Website Interview - bobdaisley.com

ook gelezen. Op deze pagina blijkt dat Osbourne weliswaar een mafketel is, maar toch niet altijd vermakelijk.



Dit klopt dus. En als gevolg daarvan zal ik me pas met dit album bezighouden als de originele opnames weer verkrijgbaar zijn.


Daisley en Kerslake zullen toch echt wel beter zijn dan die twee nobodies van een jaar of acht geleden. Voor mij gaat het dan ook niet alleen om een gitaarheld, daar zijn er al genoeg van. Niemand kan Blackmore overtreffen; toch is alleen hij evenmin genoeg voor een hele band.
Het gaat er mij om of alle bandleden een wezenlijke bijdrage aan de muziek leveren. Daar heb ik geen vertrouwen in in de versie van 2002. Zeker als de zanger een niet zozeer matig, als wel uiterst eenzijdig figuur als Osbourne is.


Dank voor deze bevestiging.

Nobodies? De drum is gedaan door Faith No More's Mike Bordin en de bass door Metallica's Rober Trujillo. Toch niet de slechtste artiesten die er zijn. Anyway hoe reageerde de Metal wereld op dit album? Ik bedoel Ozzy Osbourn stapt uit black Sabbath en weet alsnog een klassieker te maken zonder de band. Hoe keken mensen daarnaar?

Vergeleken bij Kerslake en Daisly zijn dat nobodies, ja. Het is onnodig en misschien wel blasfemie om te denken dat deze plaat beter ingespeeld zou worden met de huidige muzikanten en technieken.

Volgens mij was Blizzard wel een verassing. Een aan lager wal geraakte Ozzy die door de hulp van zijn huidige echtgenote uit een dal gehaald wordt. (al dan niet geslaagd) komt met een stel frisse muzikanten op de proppen om een als klassiek bestempeld hardrockalbum te maken. Dat had niemand gedacht.

De nodige promotie door het platencontract met bloed te tekenen en het onthoofden van een duif, droegen ook wel bij aan de beeldvorming, denk ik.

Ik heb altijd liever naar Ozzy solo en Sabbath zonder Ozzy geluisterd. Let op; ik zeg niet dat Sabbath mét Ozzy slecht was maar ik vind Ozzy solo gewoon betere muziek maken.

Ik begrijp nu dus dat Daisly's en Kerslake' partijen overgespeeld worden, omdat Ozzy (lees Sharon) niet wil dat de voormalige bandleden royalties gaan ontvangen voor de 30th anniversary edition van Blizzard Of Ozz.

Man man man....

Idem dito hier! BS boeit me ook amper, op 2 a 3 platen na (het is ook veel van hetzelfde). Maar de eerste 2 Ozzyplaten zijn echt fenomenaal! Ghastly evil zoals BS eigenlijk ooit bedoeld was

Schandalig inderdaad, zeker als je bedenkt hoe belangrijk Bob Daisley op verschillende momenten in Ozzy's carrière geweest is. Niet alleen is veel muziek van hem afkomstig, ook veel teksten komen van zijn hand. Ik was echt geschokt toen ik er achter kwam dat de bas en drums opnieuw waren ingespeeld uit commerciële overwegingen.

Maar eerlijk is eerlijk, voordat ik het wist had ik het verschil nog niet opgemerkt, terwijl ik de plaat al jaren en jaren kende voordat ik 'm op cd aanschafte.

De meeste Ozzy-platen scoren bij mij een dikke vette voldoende (na Ozzmosis ben ik afgehaakt, overigens) maar deze en de Randy Roads Tribute-album zijn absoluut zijn beste. Het belachelijke imago van de man (zie hoes) nemen we dan maar voor lief.