Ik moet toegeven, toen ik Suck it and See voor het eerst hoorde een paar maanden geleden vond ik er eerst niet zo veel aan, daar ook deze veel leek te verschillen van zijn voorgangers, maar dat gevoel had ik bij Humbug aanvankelijk ook en toch werd hun vorige plaat al snel mijn favoriete Monkeys.
Dus besloot ik deze nog een kans te geven, en ja, ook deze groeide snel uit en overtreft mijn inziens Humbug. Hun 'Coming of Age', die met Humbug werd ingezet lijkt nu voltooid en het is overduidelijk dat Alex Turners songwriting geëvolueerd is, volwassener is geworden. Een groot deel van de nummers lijkt verder te bouwen op Cornerstone, één van de absolute hoogtepunten op Humbug en de wat apartere, hardere nummers Don't Sit Down en Library Pictures zorgen voor een ideaal evenwicht die deze plaat alleen maar beter maakt en nooit doet vervelen, bovendien wordt met de titeltrack en That's Where You're Wrong het beste voor het laatst gehouden.
Het enige minpunt op Suck it and See is Brick By Brick, wat niet meer dan een opvuller lijkt te zijn.

Ook nog:
In All My Own Stunts hoor je denk ik duidelijk de invloed van Josh Homme en Queens of the Stone Age. En ik moet toegeven hoewel ook in deze versie zeer sterk, vind ik de versie van Piledriver Waltz op de solo-ep van Alex Turner toch net een tikkeltje beter

Ik kan alleen maar afsluiten met:

Vorige week heb ik Mintzkov live gezien op hun theater tournee (wat eigenlijk een akoestische versie van de nummers inhield). Buiten wat singles (Ruby Red, Opening Fire,...) kende ik de groep niet zo goed, maar wat ik zag was adembenemend en vroeg om meer. Dus besloot ik hun debuut (tijdens hun optreden speelden ze vooral nummers hieruit) eens op te leggen en ik moet toegeven dat ik ietwat teleurgesteld was.
Akoestisch bliezen ze me van de sokken, van begin tot einde, maar op plaat klonken ze toch heel wat minder passioneel. Wat niet wil zeggen dat dit een slechte plaat is, verre van zelfs, maar geen van de nummers die ze live speelden komt op plaat even sterk over. Vooral In Every Crowd, wat live een absoluut hoogtepunt was, kwam ietwat aan als een teleurstelling.
Al bij al een goed debuut, maar ergens hoop ik dat Mintzkov ooit eens een volledige akoestische of soberder plaat uitbrengt.

Het was al een tijdje geleden dat ik deze nog opgelegd heb, daar ik The White Album altijd al wat te lang en onevenwichtig gevonden heb.
Nu ik hem nog eens beluisterd heb, moet ik vaststellen dat deze Beatles mij weer niet heeft kunnen overtuigen. Toegegeven, er staan enkele klassiekers op, zoals While My Guitar Gently Weeps en Revolution 1. Maar voor iedere Revolution staat er minstens één Piggies op.
Zoals hierboven al meerdere keren geopperd is, denk ook ik dat het beter zou geweest zijn, moesten ze er één cd, met de sterkste nummers, van gemaakt hebben in plaats van een dubbelaar.
Aangezien er zoveel tussen stijlen gewisseld wordt, wordt de plaat nooit een geheel waarin mindere nummers geruisloos passeren. In de plaats daarvan halen deze nummers het tempo volledig uit de plaat.