The Beatles - The Beatles (1968)

Eerlijk gezegd hadden de beste tracks van The White Album, Let It Be en Abbey Road van mij samengevoegd wel een dubbel mogen zijn. Als we het dan toch voor het kiezen hebben.....

Ik loop meer warm voor de periode voor The White Album daarna het begin en dan de laatste paar albums, waar ik toch de eenheid van de band, en vooral muziekaal gezien mis. Niet echt een richting en te veel met andere dingen bezig.

Je hoort vaak dat de Beatles precies lang genoeg bestaan hebben, voordat ze missers maakte, en daar ben ik het wel mee eens. Niet dat alles aan de Beatles lag maar de muziekstromingen en veranderingen daar binnen raakte in een zeer korte tijd in stroomversnelling. En deze band bleef toch uniek in alles wat ze probeerde.

Deels ben ik het met je eens. The white album laat feitelijk al de solo stijl van alle afzondelijke leden horen, ze gedragen zich als elkaars begeleiders. Terwijl ik vind dat ze sinds Revolver niet meer als zo'n éénheid klonken als op Abbey Road, dat vind ik een echte groepsplaat.

Ik ben hier maar eens aan begonnen en na enkele luisterbeurten ben ik steeds enthousiaster geworden!

Wat een fenomenaal album is dit namelijk, ik zie hierboven dat sommigen vinden dat er teveel nummers opstaan die slecht zijn en niks toevoegen, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik heb namelijk wel het gevoel dat elk nummer iets leuks of vernieuwends doet, en het is gewoon heerlijk om maar liefst 2 cd's lang naar de genialiteit van the beatles te luisteren, zeker omdat er ook een hele hoop afwisseling in dit album zit.

Nu binnenkort maar eens aan Abbey Road beginnen. (ben benieuwd of die dit kan overtreffen.)

Ik snap dat iedereen graag The Beatles op de hoes wil zien staan maar deze hoesafbeelding komt weinig in de buurt van de originele. Daarop staat The Beatles namelijk een beetje schuin, van links naar rechts ietsje oplopend en ook meer naar links. Rechts onderin staat een nummer ingedrukt (ook schuin, maar dan de andere kant op), wat op de afbeelding ook zichtbaar zou moeten zijn als The Beatles zichtbaar is. Deze zou eigenlijk gebruikt moeten worden. Bij verkleining wordt het uiteraard verdomde lastig om de letters zichtbaar te houden, maar het zou wel een stuk mooier staan.

Het betere album van The Beatles en ook een album die de volle vijf sterren verdient. Als ik tijd en zin heb verschijnt er hier ooit wel eens review over dit fantastisch album en een top-10 notering zit er ook wel in.

Ik stond van de week bij het huis van de Maharishi in Vlodrop en toch vreemd dat je dan bedenkt dat George Harrison hier is geweest .De bewaker die daar al vele jaren dienst doet kon het beamen .

Weet je wat ik vreemd vind? Dat je Boney M meer ***** geeft dan The white album

Ik snap dat wel in Boney M zit veel meer samenhang dan in The White album.

Tja dat komt doordat ik het niet overal even sterk vind zoals bij Abbey Road wel het geval is .
Ik had liever gezien dat ze 1 cd hadden gemaakt met de beste songs van dit album.

Wie is trouwens Boney M ???

Ja, daar is het allemaal ronduit slecht, en hier is dat maar een paar keer het geval.

Maar draakjes als Wild Honey Pie staan er vast op geen enkel Boney M album.

Er staan mooie stevige nummers op deze maar ook mooie ballads.

Ik denk er hetzelfde over als rudiger ze hadden gewoon de beste nummers van deze op 1 cd moeten zetten dan was hij mij een stuk beter bevallen dan nu het geval is.

Back In The USSR, Helter Skelter en het gitaar nummer met Eric Clapton bevallen mij het beste.

Ik zet hem bijna nooit op vooral vanwege de vele skip momenten, maar kan nu toch tegen iedereen zeggen dat ik een origineel bietels album in de hut heb.

Dit is zo een beetje georganiseerde chaos op 2 platen gesmeten. Deze plaat hoorde ik voor het eerst in de zomer van 1983. En het was een schok. Zijn dit nu The Beatles. Gelukkig vond ik in de bibliotheek With The Beatles zodat ik weer snel gelukkig was. Maar al die muziek van The White Album bleef toch in mijn hoofd hangen en met de tijd kon ik hem steeds meer waarderen en uiteindelijk werd al die chaos door mij omgezet tot mijn ultieme plaat. Het kan mij niet schelen dat het geen groepsplaat is of dat het rommelig in elkaar is gezet of wat dan ook. En we gaan er zeker geen enkele plaat van maken. Je moet het hiermee doen. Een geweldig tijdsdocument uit 1968 met de ultieme hoes (inclusief bijbehorende poster en foto's). Zo worden ze niet meer gemaakt. Hulde

Op de hoes valt niets te zien hoor .
Is alleen een foto van een wit plafond .

He'Rudiger, zet jij maar weer lekker een Dire Straits lp'tje op. Dat is nog 10 keer saaier dan een sprankelende witte cover.

Kort lontje als het om jouw favo schijf gaat , jonge waar hebben we het hier in godsnaam over .
Over een witte hoes , meer niet.
En dat noem jij een ultieme hoes ,

Als jij zo al in de bres springt om een hoes dan zal ik verder maar niks over de band en de muziek zeggen .

Kom op Rudiger. Het is maar een plaagstootje hoor. Ik vind het wel baanbrekend (lees humor) om als grootste band op dat moment gewoon met een witte cover te komen. Maar ik blijf bij mijn mening.

Ach laten we het maar over de muziek op dit album hebben.
Ik ga deze de komende dagen eens wat vaker beluisteren .
Meestal zet ik Abbey Road op van The Beatles en deze ligt stof te happen .

Het was al een tijdje geleden dat ik deze nog opgelegd heb, daar ik The White Album altijd al wat te lang en onevenwichtig gevonden heb.
Nu ik hem nog eens beluisterd heb, moet ik vaststellen dat deze Beatles mij weer niet heeft kunnen overtuigen. Toegegeven, er staan enkele klassiekers op, zoals While My Guitar Gently Weeps en Revolution 1. Maar voor iedere Revolution staat er minstens één Piggies op.
Zoals hierboven al meerdere keren geopperd is, denk ook ik dat het beter zou geweest zijn, moesten ze er één cd, met de sterkste nummers, van gemaakt hebben in plaats van een dubbelaar.
Aangezien er zoveel tussen stijlen gewisseld wordt, wordt de plaat nooit een geheel waarin mindere nummers geruisloos passeren. In de plaats daarvan halen deze nummers het tempo volledig uit de plaat.

George Martin zou het volledig met je eens zijn! Helaas was hij ten tijde van het maken van dit album de regie kwijt en de Beatles zelf waren ten prooi gevallen aan een combinatie van drugs, hoogmoed, ruzies en twijfel. De sessies begonnen flitsend met de koffer vol met songs die ze hadden geschreven in India, maar McCartney sleepte ze door honderden takes van Ob-la-di-ob-la-da, Ringo hield het (even) voor gezien, meesterlijke song van George werden opzij geschoven voor desnoods matige werkjes van zijn 'bazen' John en Paul.
Ikzelf vind het daardoor een boeiend album; de stemming giert omhoog en omlaag per track, subtiel akoestisch werk wordt afgewisseld door bonkende Blues. Maar het is geen 'homogeen'album.

Ik heb met het album kennis gemaakt op vinyl.
Het gebeurde regelmatig dat er dan 1 kant van de plaat(en) favoriet werd.
Zo ook hier.
Kant 2 van de eerste plaat werd favoriet.
Een onwaarschijnlijk sterke opeenvolging van songs beginnend met Martha My Dear.
De 2 giganten Lennon en Mc Cartney lijken elkaar hier te willen overtreffen door om de beurt met hoogstandjes op de proppen te komen.
Toegegeven, het niveau van de eerste 4 nummers zakt daarna wat af maar dat kan ook niet anders en je zou het niveau als luisteraar ook niet meer aan kunnen.
Door de compromisloze samenstelling is dit mijn favoriete Beatles album.

Eerste cd is top, van het niveau Abbey Road-Sergeant Peppers. Tweede cd is veel te hardrockachtig voor mij en apprecieer ik veel minder, geen toeval ook dat de 6 nummers die ik als favoriet heb aangeduid van CD 1 komen. Nummers zoals Helter Skelter bv zijn verschrikkelijk voor mij. 4* voor plaat 1, 2* voor plaat 2.

het enige nummer dat ik minder vind is Don't Pass Me By en dat is een traditioneel Ringo nummer -wel de één na minste, na What Goes On- de rest is allemaal waanzinnig goed. niet kapot te draaien, zoals dat bij vrijwel elk Beatles album het geval is.
Ik deel de mening dan ook niet dat ze hier één LP van hadden moeten maken, heerlijk juist, dat soms ietwat rommelige geheel.
oh en Long Long Long is uitgegroeid tot een van mijn meest gedraaide en gewaardeerde Beatles nummer. zo lief en goed.

Pffff.........Een heel album uitzitten is toch een opgave. De ene helft is gewoon goed, de andere helft is bagger. En dan komt er eindelijk een eind aan. Maar met Good night is het drama compleet. Nee geen album om voor je plezier op te zetten.

Wat is er mis met Good Night? Ik heb hem aangevinkt staan, het mooiste nummer gezongen door Ringo.

Vreselijk zeiknummer....sorry kan er ook niks aan doen

Wow, ik vind het zonder twijfel het mooiste album ooit. Ik probeer je te begrijpen maar.... IK KAN HET NIET .

Smaken verschillen zullen we maar zeggen. En ik wil niet spreken over het mooiste album ooit maar wel over de mooiste vanede Beatles is dat voor mij toch wel Abbey Road.

The White Album is het album dat ik mee zou nemen als ik naar een onbewoond eiland zou vertrekken. Je raakt er namelijk niet op uitgeluisterd. Er staat zoveel variatie op waaronder variatie in thematiek: persoonlijke nummers als Yer Blues, Don't Pass Me By, Julia, I Will, Long, Long, Long, I'm So Tired en Revolution 1, nummers over andere (bestaande) personen (Sexy Sadie, Martha My Dear, Savoy Truffle, Dear Prudence), nummers over de samenleving/tijdgeest (Revolution 1, Piggies, Blackbird, Why Don't We Do It in the Road?), verhalende nummers (Bungalow Bill, Rocky Raccoon, Cry Baby Cry, Ob-la-di, ob-la-da), gelegenheidsnummers (Birthday, Good Night) en 'onzin'-nummers (Back In the USSR, Glass Onion, Everybody's Got Something To Hide, Happiness Is a Warm Gun, Helter Skelter). En dan heb ik het nog niet over de diversiteit in genres, zangstem, instrumenten, productie (vergelijk de productie van Helter Skelter eens met opvolger Long, Long, Long. Een wereld van verschil!) die door The Beatles op dit album worden gehanteerd.

Eigenlijk kan ik elk nummer op een bepaalde manier waarderen. Revolution No. 9 is natuurlijk weinig toegankelijk maar ook dat nummer hoort op één of andere manier bij het album. Ik weet, het is wel wat essentialistisch gedacht maar zo werkt.

Wel denk ik dat 'The White Album' typisch een album kan zijn waarbij het kwartje ineens valt. Bij mij was dit het geval. In eerste instantie was ik vooral gefocust op de best ofs, Abbey Road en een aantal oudere platen en deed deze plaat mij weinig. Op een gegeven moment zat ik bij mijn ouders aan tafel (ik moet een jaar of 15 geweest zijn) met deze plaat op de achtergrond. Ik geloof dat het Birthday was dat opstond en in eens was ik bekeerd.

Ik denk dat mijn oorspronkelijke afkeer vooral te maken had met het feit dat de liedjes van de middenperiode (maar ook die van Abbey Road) met meer perfectie en vaak rijkelijker zijn geproduceerd, zeg maar gerust gelikter. Dit laatste ermoedelijk voor een deel te maken heeft met het feit dat George Martin niet bij het gehele productieproces van The White Album betrokken was (hij was ook tegen het concept van een dubbelalbum). Uiteindelijk was hij de hoofdverantwoordelijk, hij speelt verder piano op Rocky Raccoon, maar waar op andere platen zijn visie centraal stond, waren het nu de afzonderlijke Beatles die bepaalden hoe hun nummers moesten klinken op de plaat. Ook staan er op The White Album geen singles. Net als met Sgt. Pepper om geen nummers van deze plaat als single uit te brengen. Maar waar bij Sgt. Pepper er een rij met potentiële 'hits' aanwezig was (op Within You and Without You, A Day in the Life en Sgt. Pepper Reprise na elk nummer...), ontbraken deze voor een groot deel op The White Album. Ob-la-di, ob-la-da maakte denk ik de grootste kans aangezien Back in the USSR en Revolution waarschijnlijk als te controversieel werden gezien. De rest van de plaat was qua sound zo anders dan het vorige werk dat het een te grote stijlbreuk zou betekenen. Dat is één van de redenen dat Hey Jude buiten het album is gelaten, en wel als single is gekozen.

The White Album beschouw ik door zijn veelzijdigheid en idiotie als een soort beste verzameling b-kantjes ooit en daarmee bedoel ik iets positiefs aangezien ik een liefhebber van b-kantjes ben en zeker die van The Beatles. Mensen die The Beatles als een band van pakkende anthematische singles en dito albums zien moeten The White Album als een heel ander verhaal zien, een vreemde eend in de bijt, maar wel eentje om te omarmen.

Prima stuk, bijna helemaal met je eens. Alleen dat deel over de productie niet. Nummers als Helter skelter, Long Long Long, Honey pie etc..zijn anders. Maar de productie is juist het bindmiddel op de witte. Sober en heel recht door zee, eerlijk en zonder overdubs, waardoor de perfectie niet de boventoon voert maar sfeer en gevoel.

Oké misschien heb je daar enigszins gelijk in maar een nummer als Back in the USSR, maar ook While My Guitar Gently Weeps hebben hun eigen behandeling gehad, en wat te denken van Good Night en Revolution 9. Cry Baby Cry is behoorlijk Lo-fi terwijl Savoy Truffle juist weer wat meer recht voor z'n raap is. Misschien is het qua productie niet zo'n eclectisch zootje als ik hiervoor heb geschetst (zeker niet de b-kant van plaat 1, maar toch zie ik wel wat meer verschillen tussen de nummers dan dit ene voorbeeld.