"Eindelijk op luisterpaal" dacht ik een aantal maanden geleden. En het begint nog zo goed. Het "intro" the birds is fantastisch, je wilt meer horen! Dan komt de eerste single, lippy kids, een hit, zit goed in elkaar. Maar dan valt de rest van het album mij zwaar tegen. Het kabbelt voort. Dus ik luister het album nog een keer, en nog een keer. Als het na enige dagen en een keer of tien luisteren van luisterpaal af is weet ik het nóg. Elke keer begint het weer zo mooi en hoop ik weer dat ik het album beter ga vinden...

...Maar nee. Na enkele tientallen keren kan ik er nog steeds niks mee. En dus gaat the birds op repeat en af en toe een keer lippy kids aan.

Dan maar blijven genieten van het vorige album en hopen op beter in de toekomst.

Het album begint met vooral veel van hetzelfde. Bij de eerste drie nummers heb je niet door dat het om de nieuwe plaat gaat. Regrets daarna is wat experimenteler en klinkt interessant. Halverwege het album volgen wat ballads. Het afsluitende Storms is een van de hoogtepunten van het album wat mij betreft. Geen slecht album, dat zeker niet, maar het volgende zal de band zichzelf toch echt moeten gaan vernieuwen.

Geweldige nieuwe band. De nieuwe Muse/Radiohead als je het mij vraagt. Onlangs zien spelen in Doornroosje. Ik vermoed de eerste en laatste keer dat het mogelijk was die gasten in een klein zaaltje te zien spelen. Die gaan groot worden en de stadions/ziggo domes af in de toekomst.

Heerlijk album. Goeie afwisseling tussen stevige rock en prachtige ballads. De stem van zanger Conor Mason leent zich voor beide uitstekend. Heel benieuwd naar toekomstig materiaal van deze gasten!