De Foreigner albums op musicmeter worden naar mijn mening nogal ondergewaardeerd, zeker Double Vision, die voor mij nog net dat tikkeltje beter is dan hun debuut. De liedjes zijn natuurlijk niet overgecompliceerd maar Hot Blooded en de titelsong zijn absolute topnummers, wat een lekker ritme op die songs zeg! Andere hoogtepunten vind ik Blue Morning, Blue Day en Love Has Taken Its Toll (met een uiterst mooi refrein). Tramontane is de vreemde eend in de bijt en klinkt eerder als prog-rock, maar misstaat zeker niet op dit album. De nummers hierna echter blijven wel goed ,maar kunnen het hoge niveau van ervoor niet echt meer vasthouden en weerhouden mij van de maximumscore

Ik begrijp niet waarom dit album zo hoog staat aanschreven, het is misschien wel het slechtste rock/metal album dat ik ooit heb gehoord. Het beluisteren van dit album was gewoon één lange helletocht. Victim of changes zorgt ervoor dat je al wilt stoppen met luisteren vooraleer het album echt begonnen is en Dreamer Deceiver/Deceiver steelt de kroon voor saaiste nummer dat ik in een lange tijd heb gehoord. De temponummers zoals The Ripper klinken als half afgewerkte demo's en klinken zo stijf en zo zielloos. En dan moet het ergste nog komen: Epitaph. Op de andere albums van Priest heb ik helemaal niets tegen de stem van Halford, maar hier dacht ik echt: houd alsjeblieft uw mond.

Goed Megadeth album, al had het een paar luisterbeurten nodig vooraleer ik het echt kon apprecieren. De nummers op het album zijn alvast helemaal geen speedmetal meer en klinken zowel triestig als duister, een combinatie waar ik aan moest wennen (ik vind dat ...And Justice For All iets gelijkaardigs heeft). Songs als Addicted To Chaos en Family Tree zijn bijvoorbeeld echte groeiers en worden beter en beter elke maal je ze hoort.

Het album begint verschroeiend met Reckoning Day, wat qua bulderende drums wel kan tellen. Deze samen met de drie volgende tracks zijn meteen de beste van het album. Het vijfde nummer Elysian Fields, is echter het dieptepunt, een van de weinige Megadeth nummers waar ik me niet kan in vinden, komt misschien door de vervelende backing vocals of het feit dat Mustaine hier wel heel zagerig klint, wat ook het geval is op I Thought I Knew It All, hoewel dat, en vooral het tweede deel met een up-tempo stukje, een betere song is. Youthanasia kent ook een supergoede tempowissel. Heerlijk hoe Mustaine zowel hier als op Black Curtains (met killer-riff) het refrein uitspuugt. Victory is een goede samenvattende afsluiter en een van de weinige snellere nummers. Goed album, maar te weinig variatief voor een echte topper te zijn.

Geplet tussen de twee beste van de Peppers een vaak vergeten album of simpelweg als slecht aanzien. Dit album is echter verre van de minste (die eer geef ik aan het nieuwe I'm With You). Over het algemeen staat er minder funk op dan op zijn voorgangers, alhoewel Falling Into Grace misschien wel een van de meest funky songs is die ze hebben gemaakt, een opmerkelijke bass op dat nummer met een typisch Peppersrefrein. Topnummer. In plaats van de funkrock krijgen we wat goede hardere (bijna metal?) nummers zoals Warped, Coffee Shop en vooral het titelnummer, de beste op het album, voorzien van een simpele onheilspellende intro, harde riff, prachtige schreeuwerige zang en verwoestende outro, een atypische RHCP song dus. In contrast krijgen we ook een aantal ballads, waarvan My Friends zeer zeker mooi is, maar Tearjerker en Transcending eerlijk gezegd wat overbodig zijn. One Big Mob en Deep Kick zijn redelijke nummers, maar soms ietwat saai. Voor de rest is Walkabout een leuk deuntje en deed Shallow Be Thy Game me denken aan The Uplift Mofo Party Plan (Iron Maiden eerbetoon ofzo?). Goed album met een paar minpuntjes.

Bijna op het einde gekomen van de voorlopige Whitesnake discografie met deze Good To Be Bad. Het kent alleszins veel meer pit dan het ingetogen en soms wat saaie Restless Heart, wat wordt bewezen door de eerste drie nummers waar er stevig wordt ingevlogen. Lay Down Your Love is echter het hardste nummer van de plaat, in de Slip Of The Tongue stijl. Het album sluit dus goed aan met de vroegere platen, All For Love had qua sound zelfs op 1987 kunnen staan. De echte glorietijd evenaren van ten tijde van Ready An' Willin en Saints & Sinners zit er echter niet in. De snellere temposongs zijn op maat, maar de ballads en tragere liedjes (bv. All I Want All I Need, Summer Rain) zijn beduidend minder dan bv. een Ain't Gonna Cry More, Sailing Ships of Cryin' In The Rain, weliswaar niet de eerste de beste. Al bij al toch een uitstekende plaat, zeker na een ongeveer tienjarige albumdroogte. Persoonlijke favorieten zijn het titelnummer, Call On Me en Can You Hear The Wind Blow (wat me trouwens aan een Bon Jovi song doet denken, waar ik de vinger niet kan opleggen).