Vind dit album na zo'n 20 keer luisteren over een lange periode mij niet bekoren. De nummers groeien maar niet en ik vind de vele herhaling van Tom in teksten als inspiratieloos overkomen. Ze hebben gewoon nog niet een eigen sound en in mijn ogen had de band Tom Smith & The Editors kunnen heten. Het draait allemaal om hem en op dit album vind ik hem juist het zwakst uit de verf komen ook al is hij gegroeid als zanger.. Die nieuwe gitarist trouwens, wat erger ik me aan hem. Wat een lelijke vormloze stempel drukt hij op het album met zijn gitaarspel, vreselijk vind ik het.
Editors heeft met dit album een beetje links en rechts aspecten van grote bands gepakt, maar maakt zichzelf daar niet sterk mee. De bandleden lijken zich niet te pushen en juist in te perken op elk nummer. Het klinkt leeg en ook het zo geroemde 'tape-style' opnameproces heeft niks gedaan voor de band.

aERodynamIC deed al een mooie review, al is die naar mijn mening iets te veel aan het vergelijken met andere bands. Zoals velen hier doen, het boeit niemand dat jij het op Queen vind lijken, of wat ik las: een te hoog U2 gehalte. Dat zijn uitspraken waar je naar mijn mening echt niks aan hebt.

Ik vind het gewoon een erg tof album, Follow Me was een beetje een domper, tot er die uithalen kwamen in dat nummer, dat maakte al een heleboel goed voor mij, hetzelfde bij Explorers. Het rijtje nummers ervoor is naar mijn mening vrijwel flawless.

Wat naar mijn mening de albums van Muse toch elke keer boven gemiddeld maakt is de overdonderende hoeveelheid muzikaliteit van die mannen die erdoorheen dreunt. De lagen muziek zijn allen goed afgewogen lijkt het. keer op keer.

Daarentegen is het is ook nooit goed lijkt het, bands als Coldplay en The Killers laten juist datgene wat hun tof maakte achterwege en maken nu popmuziek met een rock-randje. Muse is ook een commerciëlere kant opgegaan, al is naar mijn mening alleen BHaR daar echt een minpunt door geworden met nummers als Starlight. The Resistance vond ik te experimenteel klinken hier en daar, alsof het nog niet helemaal af was, het risico wat Muse denk ik wel met zich meedraagt en wat hun albums daarvoor echte pareltjes maakte: het experimentele. Dit album daarentegen is wel hoog gegrepen, maar voelt als een geheel aan zoals alleen Muse dat kan. Deze komt bij mij op 3/4 als we het over Muse albums hebben: OoS, Absolution, Showbiz/2nd Law, Resistance, BHaR.

Ik vind het album gewoonweg geslaagd, al maakten sommige rustige intro's met zang me een beetje bang dat het niet helemaal tot uiting zou komen, maar dat viel me goed mee. De klassieke akkoordenprogressies waar ik bij Muse ook zo van houd maakten het hier ook vaak goed. Ook iets typisch Muse wat me opnieuw bevalt is de subtiele veranderingen in een nummer tussen 2 coupletten bijvoorbeeld; dat er dan net een een extra instrument bij zit of iets dergelijks. De wijze waarop deze band dat elke keer doet bevalt mij goed.

Absolute topper voor mij: Supremacy, Madness, Panic Station, Survival, Big Freeze, Liquid State.
Sinds Absolution het eerste album waarvan ik alle nummers kan waarderen.