Muse - The 2nd Law (2012)

Als The 2nd Law van start blijkt te gaan met een haast James Bond thema-achtig nummer genaamd Supremacy dan weet ik dat het wel weer goed zit: bombast hoort bij Muse en dat is prima. Dat is lekker en daar hou je van of niet.
Queen is Queen niet meer dus lang leve Muse zullen we maar zeggen.

Muse is in de loop der jaren weggezakt naar een groep waar je als 'echte muziekliefhebber' je neus voor ophaalt of waar je je niet al te positief over moet uitlaten, althans zo lijkt het soms.
Uiteraard kan je daar ook gewoon lak aan hebben en zelfs dan nog is het soms een beetje slikken over wat de heren ons voorschotelen.
Van Radiohead-achtig groepje (Showbiz) naar zeer gewaardeerde alternatieve rockband (Origin of Symmetry) naar albums die steeds meer gemengde gevoelens gingen oproepen (Absolution, Black Holes & Revelations) tot een band met absolute voor- en tegenstanders die de uitstapjes wel of niet konden waarderen (The Resistance).
Dan valt in 2012 het woord dubstep en zie je velen over elkaar heen buitelen nog voordat het album in z'n geheel te horen viel.
Het hoort bij groepen die zo groot zijn geworden en als ik de naam Queen er dan nog een keer bij mag halen dan kun je best concluderen dat ook daar enige gelijkenis te bespeuren valt.
Daarbij schuwen ze niet om wat te experimenteren met hun sound en dat pakt nu eenmaal niet altijd even goed uit voor iedereen. Zeker als de saus wat populairder is geworden. Another One Bites the Dust van Queen werd ook niet iedereen gewaardeerd en laat Muse nu zijn eigen Panic Station hebben

Ik snap heel goed dat veel liefhebbers van de eerste albums het spoor een beetje aan het kwijtraken zijn. Zelf weet ik soms ook niet zo goed meer of ik de nummers nu goed vind of dat het gewoon nog een kwestie van wennen is, en een tussenstukje als Prelude is toch wel heel erg van het zoete soort net als een Explorers (die Unintended toch echt niet naar de kroon weet te steken). En Save Me is helaas erg nietszeggend.

Maar goed, een nummer als Survival bevalt me dan wel weer terwijl ook dat nummer erg over the top is en één en al Queen ademt. Dat deden ze in het verleden al vaker (United States of Eurasia).
Muse doet op dit album waar het goed in is en stopt er wat nieuwe dingen in die, ondanks waar veel mensen misschien bang voor waren, niet eens zo'n groot stempel drukken op het geheel.
Wat wel een rol zou kunnen gaan spelen, en ik vermoed dat dat bij mij een beetje het geval is, is dat we nu wel weten waar Muse voor staat en dat de rek er een beetje aan het uitgaan is.
Muse maakt rock die op het randje balanceert en doet dat op The 2nd Law meer dan ooit.

Is dat erg? Nee als je daar op z'n tijd wel even zin in hebt. Waarom mag muziek dat niet zijn?! Een beetje lomp en bot (Follow Me) is niet zo erg af en toe en zeker als het me dan doet denken aan jaren '80 nummers door het gebruik van de synths.
Ja, dat is wel erg als je van Muse (nog) een hemelbestormend album verwacht. In dat geval kom je bedrogen uit, maar laten we eerlijk zijn: wie had dat dan nog verwacht na een album als The Resistance (wat je daar ook van mag vinden) en de vooruitgesnelde nummers van deze nieuwe?

The 2nd Law is vermakelijke rock en daar moet je zin in hebben. Ik heb dat nog steeds wel eigenlijk maar de vraag is voor hoe lang nog want hier en daar begint het voor mij steeds meer dubieuzere trekjes te vertonen.

Wat zijn die recensies van aERodynamIC toch altijd een lust voor het oog.

Ik weet het nog niet. Het heeft op veel momenten een veel te hoog U2 gehalte. Op dit moment zou het een krappe voldoende zijn. Ik vraag me af of dat nog gaat verbeteren.

Valt me alles mee met wat ik er van verwacht had.

Supremacy, Panic Station, Liquid State en Animals vooralsnog favoriet.

Minpunt is toch Survival,, weer zo'n over de top bombastisch nummer in de stijl van United States of Eurasia, die hadden ze weg mogen laten.

Liquid State verrast me, volgens mij zingt Dominic die, vind ik een heel fijn nummer!

In plaats van eerst een goed nummer te schrijven bedenkt Muse nu al 2 albums lang geluidsconceptjes waar daarna nog snel een nummer bij moet worden geschreven. Doet dat maar weer andersom heren! Nu hoor ik lege huls na lege huls, een allegaartje van nietszeggendheid. Het klinkt allemaal als het equivalent van een megalomane Hollywood productie maar raakt kant noch wal. En dan die teksten, over nietszeggende concepten gesproken. Er staan aardige fragmenten op deze plaat maar vaker gaan mijn haren rechtovereind staan van verbazing. De beat van Follow Me is zeldzaam slap, net als die van Madness eigenlijk. Verder is de zang in Survival eindeloos potsierlijk (die koortjes!)en is de eerste van Panic Station een soort van verlepte Prince funk. Ik dacht dat het na The Resistance niet erger kon maar kijk eens aan! Vervelendste conclusie is hier echter dat Muse definitief niet meer rockt. En dat konden ze als de beste.

Ben nu aan een heel oppervlakkige luisterbeurt bezig. Klinkt niet helemaal verkeerd, maar we gaan nog niet te voorbarig doen. Ben ik de enige die bij Supremacy' heel duidelijk 'Kashmir' van Led Zeppelin terughoort in de intro?


*edit: Bij 'Panic Station' is er inderdaad een zin awkwardly gelijkend op die uit 'Thriller'

Ik ben ook net even aan het luisteren. En net zoals ik in eerste instantie Madness niks vond, maar het nu geweldig vind is dit een groei album. Hoevaker ik een bepaald nummer hoor des te beter het wordt. Het is een zeer veelzijdig album. Ieder nummer is anders, Dit album gaat verder waar Resistance eindigde. Eigenlijk had ik het niet anders verwacht. Muse heeft zoveel in zijn mars dat het onmogelijk hetzelfde kan blijven. Waar ik erg aan moet wennen is de dance achtige invloeden in sommige nummers zoals bij Follow me, wat volgens mij zonder die dance achtige beat een beter nummer had kunnen zijn. Ik ben benieuwd hoe de mainstream hier op gaat reageren. Wordt het net zoals Hot space van Queen, wat alleen in de underground (gay) scene gewaardeerd werd of gaat dit album in het leven als een doorbraak van Muse op een groter gebied. Ik kan het nu nog niet zeggen, maar ik ben positief verrast, Voorlopig 4 sterren, maar dit kan nog veranderen

Ik vind het vooral een vreemd album, geen samenhang tussen de nrs. Bij veel nrs lijkt het ook wel of ik het al eens eerder gehoord heb, dan wel in een muse nr of van een andere band.

Ik weet niet of me dit album gaat bevallen. Er staan een paar nrs die ik direct goed vind, maar ook genoeg waar ik nog niet veel mee kan.

Panic Station is eigenlijk een halve cover van Another One Bites the Dust. Na het baroqutheatrale v Queen is nu blijkbaar de funkkant v deze band aan de beurt...

Van Mmmuse naar Muzzze . Wat een gedrocht is deze 2nd Law. Een nummer als Save Me moet toch wel het slechtste zijn wat Muse ooit op plaat heeft gezet. Animals, nog zo een drama. En zo zijn er helaas nog veel meer te bespeuren. Absolution blijf ik geweldig vinden maar het is echt doodzonde dat zo een kwalitatief goede band als Muse zo is afgegleden. Uit sympathie voor de heren hou ik het op 3*.

Na de eerste positieve reacties, begin ik nu toch meer en meer negatieve reacties te zien. Ik ben eens benieuwd, vanavond kan ik ernaar luisteren.

Joy, ik heb het al wel lang geleden opgegeven om naar Muse te luisteren en te hopen een nieuwe Muscle Museum of New Born te horen. Die tijd komt nooit meer terug vrees ik!

Het meest positieve aan The 2nd Law is dat ik de vroegere albums nu nog meer ga waarderen dan ik al deed.

Je moet hier van houden of niet. Dat wil niet per sé zeggen dat het allemaal kwalitatief slecht is, wel dat het sommigen gewoon niet aanspreekt qua stijl. Ik ben hoe dan ook aanhanger van The 2nd Law.

Ik ben iemand die alle albums van Muse waardeert.. Natuurlijk niet alle nummers, maar wel flink wat per album. Ik scoorde een album van Muse nooit lager dan 4,0* en dat gebeurt niet bij elke artiest met meerdere albums en ook nog met verschillende muzikale invalshoeken.
En ja, ik vond het soms 'over the top' album The Resistence wel degelijk een erg goed album. Dan komt het mooi uit dat opener Supremacy van dit 2nd Law mooi doorgaat op die ingeslagen weg. Echt een heerlijk nummer!

En dan belanden we bij Madness niet bij het vaak genoemde Queen, maar bij een nummer dat zo op Achtung Baby van U2 had kunnen staan. En dat is geen verkeerde vergelijking. Bij Panic Station denk je wel wat aan Another One Bites the Dust, maar hier fietst ook een discosound van een groep als Scissor Sister doorheen. Voor sommige vloeken in de kerk: maar ik vind het een lekker nummer.
Hé daar zijn aanzwellende Electric Light Orchestra violen: de Prélude leidt het lied van de Olympic Games 2012 in. Een geweldig ouderwetse bombastische song van Muse.

Follow Me is een sterk synthesizer driven nummer wat loopt als een trein. Animals is rustiger, maar wel met een onderhuidse onrust, die op het einde mooi naar boven komt. Opvallend is de fraaie gitaar hierop: echt erg goed. Explorers is een waanzinnig mooi piano-driven song. En hier geldt wel: Queen is dead, long live Muse. Op Big Freeze horen we een '80s synthesizer met een lekkere beat. Samen met een lekker gitaartje en de prima zang zorgt het voor een leuk 80s liedje.

Save Me is heel erg sounddriven, maar helaas wel door een wat gladde basissound. Het klinkt daardoor ook te eendimensionaal. Gelukkig zijn de harde gitaren in een vlot tempo terug op Liquid State, dat klinkt beter. De twee 2nd Law nummers tot slot, zijn een instrumentale afsluiting, meer in de vorm van een soundtrack. Ik vind de piano op het slotnummer erg mooi. Een apart eind in ieder geval, wat er nog meer voor zorgt dat dit 2nd Law afwisselender is dan zijn voorganger.

Muse presteert het dus alweer om een erg goed album te maken. De bombast van The Resistence vind je terug, maar ook flink wat synthesizer driven nummers, stevige gitaren, een prachtige pianoballad en fraaie 'filmmuziek' tot slot.
Tegen al die mensen die deze band wat streng benaderen (soms te puristisch?) en vinden dat Muse bij de oude leest had moeten blijven, zou ik willen zeggen: laat je bezwaren toch eens vallen en je meevoeren door de mooie muziek op dit The 2nd Law. Dat is de moeite meer dan waard.

Ontzettend pretentieus werkje van een band die ik enorm hoog had zitten, maar die toch wel een aantal plekken gekelderd is. Want ik vind dit echt een moeilijk album, het gaat mij allemaal te ver dit keer.

Muse is al een band die gewaagde dingen doet en vaak compleet over de top gaat. Op The Resistance vond ik dat prachtig, op dit album gaat het mij ECHT te ver.

Er zitten een aantal mooie momenten op, zeker, maar over de ghele linie vind ik het een vrij matig album. Neem nou explorers, de zanglijn van het refrein lijkt veel te veel op het nummer Invincible. Panic Station doet idd denken aan Another one bites the dust, in Supremacy hoor ik een stuk van de James Bond Theme Song terug. Ik dacht toch echt dat Adele het titelnummer voor de nieuwe film tot haar rekening nam?

Er had ook veel meer pit in gemogen, wat rock betreft. Bellamy houdt in met zijn gitaar, terwijl hij er zon genie mee is. Survival vind ik wel tof, die riffs van Bellamy beuken echt heerlijk. Maar Muse heeft besloten een andere weg in te slaan, een weg die ik moeilijk kan volgen.

Zo te zien zijn er genoeg mensen die dit wel waarderen. Iets nieuws proberen mag altijd, daar heb ik ook respect voor. Ze hebben echt lef om een album als The 2nd Law uit te brengen. Dat wil echter niet meteen zeggen dat het dan ook gelijk goed is. Met The Resistance raakte Muse mij, met The 2nd Law niet...

Faaaaaaanboy-alert!

Uit "liefde" voor muziek geef ik in principe nooit minder dan 3*. That's all.

Daar doe ik dan weer niet moeilijk over. Deze kan zo de prullenbak in, waar het thuis hoort. Jammer, maar helaas. Ik geef de band wel weer eens een kans als ze eindelijk realiseren dat Rock toch hun beste kant is en niet deze eh pretentieuze Poprock zooi, met een mix van 80's invloeden.

Het gehele album valt me toch wat tegen, er zitten echt enkele zwakke nummer tussen.
Supremacy is veruit het beste nummer, en de laatste minuut van het nummer Animals is ook geweldig.
Madness, Panic Station en Survival zijn redelijk tot goed. Maar met de rest van het album kan ik voorlopig weinig, hoewel unsustainable ook nog wel 'iets' heeft.

Hehe, vind dit misschien wel hun beste album, desondanks kom ik op het zelfde cijfer uit

Lijkt overigens wel alsof ze zich eindelijk eens zo serieus nemen en een beetje (zoals West al enigszinds zie) op de Scissors Sisters toer gaan, die laatsten doen dat echter wel wat leuker.

Aardig gezegd. Ik hou zelf ook erg veel van (hard-)rock, maar deze pretentieuze pompeuze poprock mix met 80's synthesizers klinkt me erg lekker in de oren. Dat kunnen ze dus ook. Ik denk dus niet dat rock alleen hun beste kant is, maar dat hun keuze jou niet zint. Overigens staan er nog steeds een aantal prima rocknummers op. Probeer het nog eens, wie weet?

aERodynamIC deed al een mooie review, al is die naar mijn mening iets te veel aan het vergelijken met andere bands. Zoals velen hier doen, het boeit niemand dat jij het op Queen vind lijken, of wat ik las: een te hoog U2 gehalte. Dat zijn uitspraken waar je naar mijn mening echt niks aan hebt.

Ik vind het gewoon een erg tof album, Follow Me was een beetje een domper, tot er die uithalen kwamen in dat nummer, dat maakte al een heleboel goed voor mij, hetzelfde bij Explorers. Het rijtje nummers ervoor is naar mijn mening vrijwel flawless.

Wat naar mijn mening de albums van Muse toch elke keer boven gemiddeld maakt is de overdonderende hoeveelheid muzikaliteit van die mannen die erdoorheen dreunt. De lagen muziek zijn allen goed afgewogen lijkt het. keer op keer.

Daarentegen is het is ook nooit goed lijkt het, bands als Coldplay en The Killers laten juist datgene wat hun tof maakte achterwege en maken nu popmuziek met een rock-randje. Muse is ook een commerciëlere kant opgegaan, al is naar mijn mening alleen BHaR daar echt een minpunt door geworden met nummers als Starlight. The Resistance vond ik te experimenteel klinken hier en daar, alsof het nog niet helemaal af was, het risico wat Muse denk ik wel met zich meedraagt en wat hun albums daarvoor echte pareltjes maakte: het experimentele. Dit album daarentegen is wel hoog gegrepen, maar voelt als een geheel aan zoals alleen Muse dat kan. Deze komt bij mij op 3/4 als we het over Muse albums hebben: OoS, Absolution, Showbiz/2nd Law, Resistance, BHaR.

Ik vind het album gewoonweg geslaagd, al maakten sommige rustige intro's met zang me een beetje bang dat het niet helemaal tot uiting zou komen, maar dat viel me goed mee. De klassieke akkoordenprogressies waar ik bij Muse ook zo van houd maakten het hier ook vaak goed. Ook iets typisch Muse wat me opnieuw bevalt is de subtiele veranderingen in een nummer tussen 2 coupletten bijvoorbeeld; dat er dan net een een extra instrument bij zit of iets dergelijks. De wijze waarop deze band dat elke keer doet bevalt mij goed.

Absolute topper voor mij: Supremacy, Madness, Panic Station, Survival, Big Freeze, Liquid State.
Sinds Absolution het eerste album waarvan ik alle nummers kan waarderen.

Als geheel vind ik het een vrij matig album, maar er staan wel een aantal goede nummers op. Supremacy en vooral Animals behoren wat mij betreft zelfs tot het beste dat muse ons gebracht heeft. Panic Station klinkt dan weliswaar heel anders dan de Muse waar ik fan van ben, maar is toch een erg leuk en vrolijk (klinkend) nummer. Explorers is wel erg glad, maar toch kan ik het wel waarderen. Voor de rest een aantal prima luisterbare nummers (niet meer dan dat), maar ook een paar die mij echt niet kunnen bekoren. Vooral follow me doet me gewoon pijn aan de oren. Totaal inspiratieloos. Chris hoeft van mij niet meer te zingen (erg vlakke stem). De afsluiter van het album vind ik trouwens ook erg mooi.

3.5* dankzij de paar zeer goede nummers op dit album. Wel jammer dat ik telkens naar de radio moet lopen om nummers te skippen.

Neem toch iets met een afstandbediening....

Survival en Madness zijn in mijn ogen de platen die dit album omlaag trekken. Vooral Survival is een parodie op wat eerst een leuke band was.

Maar in het geheel gezien toch nog wel een redelijk album. Zoals verwacht weer wat kwaliteit verloren t.o.v. de vorige (ook al niet beste) plaat, maar het gedrocht dat iedereen ons probeerde aan te praten, is het niet geworden. Toch gaat deze plaat weinig draaibeurten krijgen vrees ik. Het Muse-truukje is voor mij een beetje uitgewerkt.....

Ik heb hier maar weinig luxe. Maar toegegeven, in een kamer van 8m² hoef je ook niet ver te lopen om bij de radio te komen.

Ik ben benieuwd hoe de nummers live klinken (want Muse blijft toch vooral een geweldige live-band). Op internet is nog weinig materiaal te vinden dat van goede geluidskwaliteit is.

Normaal ben ik dat met je eens maar hier vind ik het wel degelijk relevante informatie want het ligt er gewoon dik bovenop. U2 is niet van mij afkomstig maar toen ik dat las herkende ik dat ook.
Hiermee laat je toch een beetje zien hoe je dit album ervaart. Vandaar dat ik dat nu toch regelmatig deed

Overigens denk ik wel dat dit album alleen maar in waardering gaat zakken bij mij. Elke draaibeurt verder vind ik het een stapje minder worden lijkt het wel. Nooit eerder gehad bij deze band.

Het album is leuk voor een keer. Niet te vaak draaien want dan wordt het vervelend. Ik sluit me trouwens helemaal bij aEro aan. Die mijn visie op dit album perfect in zijn review beschrijft