Editors - The Weight of Your Love (2013)

heb sinds lange tijd weer eens een CD gekocht, dit album van de Editors is het waard.
Het beste vindt ik:
Sugar, What Is This Thing Called Love, Honesty, en hoop dat Bird of Prey als single komt.

video van Formaldehyde toegevoegd.

Hierboven hadden we het over de discussie in juni tussen veel oude fans van de band. En ook toen vond ik de vergelijking met Coldplay onterecht: die belandden vrij snel met hun vreselijke moloxyloto (of zo) in de uitverkoopbak van de Hema (echt waar: 6 euro). En zo slecht zijn in ieder geval een flink aantal nummers op dit album nou ook weer niet. Behalve inderdaad als je commerciële keuzes hoe dan ook afwijst. Zo veroordeel je ze bij voorbaat al. Ik kan dat moeilijk volgen en luister allereerst naar de muziek. Ook meer commerciële muziek kan goed zijn. Overigens, vergeleken bij de top 40 bands valt dit nog reuze mee.

Ik veroordeel ze idd op commerciële keuzes ,maar om die veroordeling te kunnen doen heb ik wel degelijk de muziek tot me genomen ,dus het is absoluut niet veroordeling bij voorbaat.Je kan je natuurlijk hard maken voor dit bandje ,maar leer ook eens je te verplaatsen in de belevingswereld van iemand anders.Als ik zeg dat dit album voor mij een miskleun is,heb ik het dan mis ? ik hoor toch wat ik hoor ? Trouwens, als een product wordt afgeprijsd en men weet het voor minder geld aan te schaffen is het dan opeens een minder product? Met andere woorden: had je dat ook opgeschreven als dit " briljante " album opeens bij de Hema zou hebben gelegen voor een schamel 6 euro ? Ik heb ook nergens in mijn betoog gezegd dat commerciële muziek per definitie troep zou zijn.Ik had het alleen fijner gevonden voor mijn eigen luisterbeleving als ze die stap naar stadionrock niet hadden gemaakt.Dat is wat ik wilde zeggen met mijn commentaar.

Wat is dat nou voor vreemde reactie? Natuurlijk moet je eerst naar de muziek luisteren voordat je het commercieel kan noemen: dat is toch logisch? En je gaat echt te ver met "leer je ook eens te verplaatsen in de belevingswereld van een ander". Wat een paternalistische opmerking zeg. Het enige wat ik deed was een discussie aangaan (juist de bedoeling hier op MM): ik vind jouw vergelijking met Coldplay onterecht en vind het lastig te snappen dat mensen afhaken als muziek commerciëler is dan eerst. Dat is gewoon mijn mening en dat heeft niets met inleven te maken.

Ik zie niet in waar ik te ver zou gaan .We zijn het gewoon niet met elkaar eens .Maar inderdaad als jee zo laat opnaaien door iets triviaals als muziekbeleving dan is er met jouw inlevingsvermogen niks aan de hand.

Er is er maar één die zich laat 'opnaaien' zodra er iemand het niet met 'm eens is, en ik ben het niet. Een net woord hiervoor is arrogant (:"...leer je ook eens te verplaatsen in de belevingswereld van een ander... " ).

Laat mij dan maar arrogant zijn ipv met alle winden mee te waaien.

Geniet met volle teugen van deze plaat en verdraag vooral geen kritiek op je helden.

En hou in het vervolg gewoon je mond tegen me dicht ,mochten we elkaar weer treffen bij welk album dan ook ,mocht je geen kritiek kunnen verdragen.Dat lijkt mij het beste voor alle partijen

En nu ga jij mij vertellen "dat ik mijn mond dicht moet houden"...?!

Ik heb al van alles meegemaakt hier, maar dit is toch wel 'heel apart' en helemaal niet de bedoeling van deze website. Als je alleen jouw mening wilt ventileren, dan ben je hier aan het verkeerde adres. Ik discussieer hier al jaren met heel veel users over muziek en ik ga daarom zeker niet "mijn mond dicht houden". Al helemaal niet op 'bevel'.

Ik snap die vergelijking met Coldplay ook niet eigenlijk, ja het zijn beide bekende grote bands, maar muziekaal zit er toch een aardig verschil tussen.
Daarbij kan je zo alle bekende bands wel met elkaar gaan vergelijken.

Toch wel fascinerend die mensen zoals Twinpeaks, bij voorbaat al een melding geven om hen in het vervolg gewoon te mijden, altijd handig

Over het album, tja tijdje niet meer geluisterd en als die dan weer opstaat komt een bepaald gevoel (uitermate positief) toch weer boven, heerlijk

Ohja What Is This Thing Called Love is van grote teleurstelling uitgegroeid tot (bijna) hemels.

Je hebt volkomen gelijk joh.

Was ook volkomen ongepast om je te vragen om je mond te houden.

Daarmee zou ik de andere users hier het plezier van je heldere betogen ontnemen.

1000 x excuses dat ik alleen aan mezelf dacht en het grote belang uit het oog verloor .

Stem verhoogt naar dikke 4* favoriete tracks niet langer eerste 3 nummers maar Honesty, Nothing en The Phone Book. Dit album is een echte groeibriljant!

Mijn reactie is naar aanleiding van het laatste optreden in de gashouder en het laatste mindere album dat daarmee in verhouding staat.

Ik vind hun tweede album echt heel goed en de optredens daarvoor o.a. op Rock Werchter 2012 fantastisch.

Voor mij ( voorlopig ? ) de minste worp van een viertal Editors platen.
Ik sluit niet uit dat er nog een halfje bij gaat komen want zo langzamerhand ben ik over mijn eerste teleurstelling heen en ga ik het album meer waarderen.
Het zo kenmerkende gitaargeluid mis ik wel van de band en ik moest erg wennen aan de falsetstem van Tom Smith in What Is This Thing Called Love.
U2 kloon of niet,ik vind A Ton Of Love een lekker nummer en ook Nothing, Hyena & The Phone Book zijn sterke nummers.
De bonus CD is ook zeer de moeite waard.
Ik vond het een moedige zet van de groep om een koerswijziging in te zetten met hun derde album maar op deze plaat mis ik de gedrevenheid, de vonk die ik bijvoorbeeld wel op hun debuutalbum terugvond.

Ik vind dit toch wel een tegenvaller na de 3 sterke voorgangers. Ik tel maar 2 nummers die zich kunnen meten met het oudere werk: Sugar en Honesty. De bonustrack The Sting is ook best aardig, maar voor de rest blijft er weinig interessants voor mij over. En sorry, maar de falsetstem van Tom in What Is This Thing Called Love is een grote misser.

In This Light and on This Evening betekende ook een koerswijziging voor Editors, maar toen leverde dat een spannende plaat op met sterke nummers. Dat is op The Weight of Love niet het geval. Maar ja, soms zetten bands nu eenmaal een stapje achteruit om vervolgens een grote stap vooruit te zetten.

Inderdaad, die stap achteruit hebben ze met In This Light and on This Evening gehad om nu met deze nieuwe een gigantische sprong vooruit te maken.
Heerlijke afwisselende cd met maar 1 zwak nummer: "This Thing Called Love".

Ik ben wel fan van This Thing Called Love, zo zie je maar dat Tom Smith op meerdere vlakken een fantastische stem heeft. Deze plaat heeft echt een heerlijke vaart, rustigere nummers met wat meer up tempo nummers afgewisseld, gewoon heerlijke combinatie van tracks .

Wat een rustige Editors cd! waar zijn de opzwepende nummers? ik mis het...
Dit is een teleurstelling, het is veel te veel pop.
Een paar keer draaien en dan geloof ik het wel.

2 sterren

heel doorsnee zonder spanning..

Spannend is het niet, zal je ook mij niet horen beweren. Toch, op één of andere manier, bevat het album enkele nummers die me alweer oprecht weten te raken. Ik sta bij elke Editors release sceptisch, en toch vind ik het alweer een prima album, er moet bij mij toch ergens onbewust een voorliefde zijn voor deze band.

Met voorsprong het mooiste nummer is Two Hearted Spider, met name het I saw our shadows dance before the dawn stukje.

En dan die uitbarsting Misschien wel het mooiste moment van The Weight of Your Love.

Ik snap jullie niet het is best een aardig nummer, maar het is eigenlijk een U2 nummer die wat strakker is uitgevoerd. En waar is die typische Editors stem? die bij smokers at the hospital zo sterk naar voren kwam. Op deze cd is hij bijna verdwenen...

Heb je het nu over de stem van Tom Smith? Het blijft direct duidelijk dat dit de stem van Smith is, hij heeft echt een stem die uit duizenden te herkennen is.

Ja op hun vorige cd's zeer zeker. En dat is ook hun kracht maar die krachtige stem lijkt hier wel gedemt. Ik vind de Editors gewoon op hun best als ze krachtig en vel spelen.

Op een andere manier vergelijk ik de Editors altijd met The National en ik vind the national toch echt beter met die typische stem als wapen...

Ik vind Editors een compleet andere band dan The National hoor, alleen de stemmen van de zangers zijn misschien een beetje te vergelijken, maar verder verschillen deze bands heel veel van elkaar vind ik. Ik ben het niet met je eens dat de stem van Smith hier niet tot zijn recht komt, op sommige nummers zingt hij hoger, maar er zijn nog genoeg nummers over waarin Smith zijn prachtige donkere stem opzet.

Vind dit album na zo'n 20 keer luisteren over een lange periode mij niet bekoren. De nummers groeien maar niet en ik vind de vele herhaling van Tom in teksten als inspiratieloos overkomen. Ze hebben gewoon nog niet een eigen sound en in mijn ogen had de band Tom Smith & The Editors kunnen heten. Het draait allemaal om hem en op dit album vind ik hem juist het zwakst uit de verf komen ook al is hij gegroeid als zanger.. Die nieuwe gitarist trouwens, wat erger ik me aan hem. Wat een lelijke vormloze stempel drukt hij op het album met zijn gitaarspel, vreselijk vind ik het.
Editors heeft met dit album een beetje links en rechts aspecten van grote bands gepakt, maar maakt zichzelf daar niet sterk mee. De bandleden lijken zich niet te pushen en juist in te perken op elk nummer. Het klinkt leeg en ook het zo geroemde 'tape-style' opnameproces heeft niks gedaan voor de band.

Waarom zou de band beter Tom Smith & The Editors kunnen heten? Je zegt daarna namelijk dat je vind dat de gitarist teveel een stempel op de band drukt

Maar Gloeilamp ik vergelijk deze cd dan ook met hun oudere werk.
Vergelijk het maar eens..

Van Nothing had ik veel verwacht, live vond ik het super klinken. Maar nu zo'n orchestrale versie Te walgelijk voor woorden.

Lezen aub. "Die nieuwe gitarist trouwens, wat erger ik me aan hem. Wat een lelijke vormloze stempel drukt hij op het album met zijn gitaarspel, vreselijk vind ik het."

Ik zeg nergens dat hij teveel een stempel drukt op het album, ik noem het alleen een vormloze stempel, er juist op doelend dat het verre van indrukwekkend/origineel/eigen is.