Moon Music" is the name of the British group's new tenth album, and it has become a kitsch opera, a harmony porn, a concept work on the theme "Will be again."

Mono van D Gee voelt als een zorgvuldig opgebouwd muzikaal dagboek: introspectief, sfeervol en met een duidelijke artistieke visie. Vanaf de eerste track merk je dat D Gee niet mikt op snelle hits, maar op een samenhangend geheel dat je in één adem wilt beluisteren. De productie is strak en modern, maar nooit kil—er zit warmte in de klanken, vooral door het slimme gebruik van ambient-elementen, subtiele beats en melodieën die soms bijna filmisch aanvoelen.

Wat meteen opvalt, is hoe consequent de sfeer door het hele album heen blijft. Mono heeft een soort gedempte, nachtelijke toon—alsof je door een stad wandelt die half slaapt, terwijl je eigen gedachten juist heel helder worden. D Gee gebruikt zijn stem niet alleen als drager van tekst, maar ook als instrument: soms ingetogen, soms bijna fluisterend, maar altijd met emotie en richting.

Lyrisch is het album persoonlijk zonder overdreven zwaar te worden. Hij reflecteert op eigen groei, afstand, relaties die veranderd zijn en het zoeken naar rust in een wereld die voortdurend lawaai maakt. De teksten zijn niet ingewikkeld, maar wel goed gekozen—meer suggestie dan uitleg, waardoor er ruimte blijft voor interpretatie. Dat maakt het album sterk herbeluisterbaar.

Qua productie zijn er meerdere parels te vinden. De beatstructuren zijn sober maar doelgericht, waardoor de nummers tijdloos aanvoelen. Je hoort invloeden uit elektronische muziek, alternatieve R&B en zelfs een vleugje minimalistische pop. De mix is helder, met veel aandacht voor details op de achtergrond, waardoor je bij elke luisterbeurt nieuwe lagen ontdekt.

Als geheel is Mono een album dat niet probeert te imponeren met volume, maar juist met nuance. Het is muziek voor momenten waarop je even wilt ontsnappen—’s avonds tijdens een autorit, met een koptelefoon in de trein, of gewoon thuis op de bank terwijl de wereld om je heen iets te snel gaat.

Het enige kleine kritiekpunt is dat de consistentie soms ook ten koste gaat van variatie. Voor luisteraars die houden van afwisseling tussen stijlen en tempo’s kan Mono misschien wat eenvormig aanvoelen. Maar voor wie van sfeer en cohesie houdt, is dat juist een kracht.

Voor mij is dit tot nu toe album van het jaar.
I love you is geweldig.
Het herinnert ook een beetje aan the cranberries maar dan de mannelijke versie ervan.

Gisteren heb ik een indrukwekkende voorstelling mogen meemaken in Stuttgart. Het was een avond die maar liefst 2,5 uur duurde en ik kan met volle overtuiging zeggen dat deze man een waar genie is.

De productie was niet alleen boeiend, maar ook visueel adembenemend. De beelden tijdens de presentatie waren bijzonder spectaculair. De combinatie van kunst en technologie die daar werd gepresenteerd, benam me vaak de adem. Elk beeld, elke scène, was zorgvuldig uitgekozen en droeg bij aan het verhaal dat zich prachtig ontvouwde.

De sfeer in de zaal was elektrisch; het publiek was geboeid en het was voelbaar hoe iedereen de creatieve energie van de kunstenaar absorbeerde. Deze man heeft niet alleen een talent, maar ook een vermogen om mensen te boeien dat ik zelden heb meegemaakt.

Al met al was het een avond vol inspiratie en indrukwekkende creativiteit die ik niet snel zal vergeten. Stuttgart heeft wederom bewezen een plek te zijn van culturele uitwisseling en artistieke hoogtepunten!