Prachtig album om de winter mee door te komen. Rustig, subtiel en enigszins langdradig vergeleken met veel andere klassieke piano stukken. Er wordt dit maal weer gebruik gemaakt van andere instrumenten naast de piano, net zoals op 'wintermusik'. De extra geluidseffecten, zoals het ademen van de pianist en het (uitversterkt) aanslaan van de toetsen maakt de sound van dit album erg 'organisch'. 'Familiar' en 'More' zijn mijn favorieten en de rest mag er ook wezen.

Een stapje beter weer dan 'the bells' en samen met 'wintermusik' het beste wat Nils te bieden heeft.

Met pijn in mijn hart moet ik toch bekennen dat dit album een stuk minder is dan zijn voorganger. Het weet me allemaal wat minder te pakken en veel nummers zijn simpelweg bijna saai. Dat laatste zal deels komen doordat er weinig variatie in het album zit.
Genoeg sentimenteel en negatief gedaan. Er zitten nog genoeg prima nummers tussen (Oh Brother) en de sound is weer zoals voorheen (open, luchtig, galmend).

Kortom, een prima sfeervol album met weinig variatie voor in de wintermaanden.

Dat ik deze band aan mij voorbij heb laten gaan.
Niet dat ze helemaal geweldig zijn, maar omdat alle muzikale invloeden van bands afstammen die mij erg aanspreken. Zo lijkt de zang op die van Katatonia, de algemene sfeer, zoals eerder al is aangegeven, erg op die van Tool en zijn er ook veel Opeth-inloeden aanwezig. Wat mij meteen erg opviel, was dat het nummer 'Oscillation' erg lijkt op 'Bleed' van Meshuggah.
Martin Lopez is dan misschien niet de meest technische drummer ter wereld, maar zijn vrij unieke stijl, waarbij er niet alleen domweg hard op het drumstel wordt geslagen, maar ook mooie kleine fills worden gebruikt, zonder dat het de tempo uit de muziek wordt gehaald maakt hem één van mijn favoriete drummers aller tijden. Alleen al vanwege zijn terugkeer na een paar mindere jaren voor hem moest ik dit album hebben gehoord.Voor de rest een sterk album, maar zeker niet het beste van de bovengenoemde bands samengevoegd in één. De zang mag wel wat pakkender zijn en de rustige nummers komen minder goed uit de verf dan de stevigere.
Dat Soen niet origineel is en daarom niet een album als dit zou moeten maken vind onzin. Het is onmogelijk om niet te worden beinvloed van buitenaf en progressie van muziekstromingen zouden hiermee worden opgehouden.

Prachtige en waardige opvolger van '1983'.
Niet te langdradig en de nummers zijn afwissend genoeg.Sophie's stem is gelukkig nog lekker wat rauw, in tegenstelling tot veel 'opgepoetste' muziek tegenwoordig. De rest van de band speelt ook erg lekker en zijn dan ook deels reden waarom deze plaat met zij schouders boven het gros van de muziek van heden ten dagen uitkomt.
Ik heb hem nog maar enkelen keren beluisterd, maar voorlopig een 4 uit 5 sterren van mij.

Wow, zo sterk, geen woorden voor. Alles klopt gewoon, de energie, de geluidskwaliteit, een top band. Muzikaal pracht dit!
Zal eerlijk zijn en toegeven dat dit een impuls-recensie is, zal later mijn mening en beoordeling aanpassen als die is veranderd.
Sophie en de band spelen grandioos en net iets verschillend van de studio versies, met iets meer 'power'.

Weer een leuke portie aan episch-heid.
Jammer genoeg meer cliché en cheezy dan zijn voorloper 'Invincible'.