menu

Hier kun je zien welke berichten AstroRocker als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bonham - Mad Hatter (1992)

4,0
Je hebt soms van die bands die slechts één, twee of drie albums hebben uitgebracht waarvan het soms echte pareltjes zijn, zoals bijvoorbeeld HSAS (Throught the fire), Badlands of Blue Murder. Deze band is er ook één van: Bonham. De naam is afkomstig van Jason Bonham, de drummer en zoon van wijlen John Bonham. Waar kennen we Jason ook van? Van de Led Zeppelin tribute tours maar ook van het inmiddels ter ziele gegaan geweldige Black Country Communiun.
De muziek van Bonham is te vergelijken met Led Zeppelin, wellicht wat harder qua muziek.
Dit album uit 1992 druipt van de kwaliteit: naast Bonham spelen er mee Daniél Macmaster (zang), John Smithson (bas, keyboards) en Ian Hatton (gitaar). Onbekenden dus, maar ze verstaan allemaal hun vak! De zang klinkt erg prettig, het drumwerk is dik ok, evenals het bij tijd en wijle spetterende gitaarwerk.
Alle nummers op de plaat zijn goed m.u.v. het zwakke Backdoor. Absolute pareltjes zijn het Change of a season, The Storm en Ride on a Dream.
Al met al geef ik dit album 4 sterren.

Queensrÿche - Frequency Unknown (2013)

3,0
Mijn mening na 1 luisterbeurt. In het algemeen: ik vind dit album buiten de zang van Tate om niet echt als een Queensryche album overkomen. Met name de gitaren klinken (logischerwijs?) anders. Natuurlijk is de band achter Tate anders. Is het album daarom slecht: nee, ik vind dat erg meevallen, sterker nog er staan een aantal goede songs op zoals Slave, In the Hands of God, Running Backwards, Fallen en The Weight of the World. De laatste song klinkt dan nog het meest op de "oudere Queensryche".
Het album klinkt wel wat steviger als de voorgaande (echte) Queensryche albums American Soldiër en Dedicated Chaos.
Tja, het uiteenvallen van Queensryche in twee kampen hoeft, zoals al aangegeven door Ozwald op 4 april j.l. naar het voorbeeld van Van Halen en David Lee Roth, niet slecht te zijn. In ieder geval is dit een lekker album (afgezien van de mix natuurlijk, maar ik heb echt naar de songs geluisterd). Ik ben dan ook benieuwd naar het album van , ahum, de "echte" Queensryche.
Het is zonde dat Tate deze band niet opgezet heeft onder een andere naam en met de kinderlijke titel en hoes. Ook het moddergooien in de media doet zijn kant van de zaak geen goed. Dat heeft bij mij de sympathie voor deze goede zanger als sneeuw voor de zon doen verdwijnen.
Mijn oordeel is dat deze plaat voorlopig 3.5 sterren krijgt. Ik heb dan niet in het oordeel meegenomen de extra bonus tracks. Die hadden ze beter niet kunnen gebruiken op dit album... Empire en Jet city Woman klinkt zelfs bij tijd en wijlen ronduit vals....
Ik zal het album wat vaker luisteren en ben benieuwd of de 3.5 ster blijft staan of minder/meer gaat worden.

Savatage - Ghost in the Ruins (1995)

Alternatieve titel: A Tribute to Criss Oliva

5,0
Savatage's Ghost in the Ruins is voor mij wellicht het beste live album ooit: kan zo in het rijtje klassiekers zoals Judas Priest's Unleashed in the East, Blackfoot's Highway Song Live of Deep Purple's Made in Japan.
Ik ben het ermee eens dat Criss Oliva een van de meest onder gewaardeerde gitaristen ooit is.
Alles klopt op deze cd: de nummers worden moddervet gespeeld, de solo's zijn dik in orde en ook de productie is uitstekend. Jon klinkt ook erg goed. En songkeuze is ook erg goed.
Helaas is Savatage het verlies van Criss Oliva nooit te boven gekomen. Hoewel de cd's na die periode ook erg goed zijn, halen ze stuk voor stuk niet het niveau van voor 1993.

Gelukkig komen de albums van Jon Oliva's Pain wel weer heel dicht in de buurt. Het consert in 013 was trouwens erg gaaf, hopenlijk komt er ooit een live dvd/cd uit, al is het alleen al als ode aan de helaas te vroeg overleden gitarist Matt LaPorte.