Budgie is zo'n band dat op papier echt ideaal voor mij zou moeten zijn, maar toch ken ik er bar weinig van. Misschien dat ik me er zelfs nog nooit aan gewaagd zou hebben als Metallica nooit Breadfan gecoverd zou hebben. Een driemansformatie met bluesy hardrock en hoog zingende zanger. Dat klinkt vooral als Rush. Qua geluid vind ik Budgie ook wel te vergelijken met het vroege werk van deze Canadese band, maar aangezien dit album drie jaar ouder is dan het debuut van Rush kan je beter stellen dat (oude) Rush lijkt op Budgie.

Anyway, op dit alleraardigst debuut hoor je vooral een heel aanstekelijke mix van blues en hardrock. Het geluid is wat rommelig, maar voor een album uit die tijd is daar eerlijk gezegd weinig op aan te merken. Wat dan aanstekelijk werkt is het spelplezier. Het geluid is heel prettig en bij het beluisteren van dit album verbloemt dat het gegeven dat de songs zelf niet heel bijzonder zijn. Een andere opvallende factor is de hoge stem van Burke Shelley die goed te vergelijken is met Geddy Lee. Het is een gevalletje van love it or hate it. Ik kan het goed hebben. Volgens mij staat Budgie vooral te boek als hardrockband, maar ik vind Budgie vooral in de rustige momenten ijzersterk. Everything In My Heart en The Author hebben erg mooie, dromerige momenten en Shelley heeft precies door hoe hij hier moet zingen. Het begin is goed, maar ik hoop dat Budgie nog wel gaat groeien in de komende platen.