Wat Diary of a Madman vooral duidelijk maakt, is dat het Ozzy geen moeite kostte om talentvolle muzikanten aan zich te binden. Hetzelfde team hier als op het debuut, maar duidelijk beter op elkaar ingespeeld. Het geluid is ook duidelijk beter. Randy Rhoads is hier iets minder de sterspeler zoals hij in die dagen werd beschouwd en ondersteunt veel meer het team. Hij kreeg op dit album overigens ruim de gelegenheid om zijn kunsten tentoon te spreiden. Het valt daarom op dat Diary of a Madman eerder leuk is ondanks Ozzy en niet dankzij. Ozzy klinkt regelmatig schel en zeurderig. Op de wat zwaardere tracks merk je daar gelukkig niet zoveel van, maar dat is wel andere koek op de nummers die rechttoe-rechtaan zijn. Dan is een tekst als "I am a bad, bad boy"... Het is gewoon beschamend. Net als op het debuut wordt de plank wel eens misgeslagen, maar Diary mist naar mijn idee de uitschieters en de twijfelachtige eer om consistenter te zijn.

Tussenstand:
1. Blizzard of Ozz
2. Diary of a Madman

Ik zal Lennert eens volgen met deze marathon. Zelf heb ik nooit echt veel met Ozzy solo gehad. Als ik zijn muziek opzet, is het 99 van de 100 keer gewoon Black Sabbath. Ik heb wel een paar cd's van the Madman, maar niet Blizzard of Ozz. Nou opent het album best prettig met I Don't Know en Crazy Train. Dat zijn dan ook anthems die iedereen wel eens gehoord heeft. Wereldschokkend? meh... Wel leuk. Vooral Crazy Train is wel geestig. Randy Rhoads is dan de veelbesproken muzikant, maar ik vind hem een wat slordige Eddie van Halen eigenlijk. Zijn spel heeft wel iets ruws, maar talent had die knul zeker.

De stemming zit er tot het einde van Crazy Train in huize RuudC nog best goed in en even overweeg ik even bij de large te kijken hoeveel de cd moet kosten, maar dan kom ik bij Goodbye to Romance en dat is toch wel een afknapper van jewelste. Ik sla de zeldzame ballads bij Sabbath ook over. (hallo Changes). Goede solo hier, maar snel door. Suicide Solution kende ik eerlijk gezegd niet, ondanks dat ik wel wist dat Ozzy hier flink gezeik mee heeft gehad nadat een fan zelfmoord pleegde. Ik zou willen dat ik dit nummer weer uit mijn geheugen kon laten, want dat verhaal van de rechtszaak is beduidend interessanter. De resterende nummers zijn het vooral net niet. Ozzy is niet de juiste zanger voor dit soort nummers, al betwijfel ik of het ook echt heel sterk was geweest wanneer de zang wel op orde was. het gitaarwerk en de keyboards zijn dat in elk geval wel en beperken de schade flink. Revelation is nog wel best ok. Als ik naar het totaalplaatje kijk, dan zie ik vooral een heel redelijke hardrockband met een zanger die niet bij elkaar passen. De keuze tussen Ozzy en zijn voormalige band is dan ook heel snel gemaakt.