Dit is een album dat behoorlijk wat vragen oproept. Waarom is het grotendeels midtempo? Waarom zijn de nummers zo lang? (See You On The Other Side). Waarom proberen ze het bereik van Ozzy zo op te rekken? In de lagere regionen klinkt het allemaal niet zo verkeerd, maar hoger komt Ozzy al snel tegen zijn grenzen aan. Ik kan zo wel even doorgaan. Waar het vooral om draait, is dat Ozzy Osbourne heel erg met de tijd probeert mee te gaan. De mid ninetees zijn dan een wat lastige tijd voor veel bands. Ook hier hoor ik de worsteling en de onmacht om mee te komen. Je moet wel meer dan dan trager en lager spelen en zingen. Het is allemaal dan ook niet bepaald sterk. "Nieuwkomers" als Geezer Butler en Rick Wakeman voegen hier naar mijn idee nauwelijks wat toe.


Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark at the Moon
3. Blizzard of Ozz
4. Diary of a Madman
5. No Rest for the Wicked
6. Ozzmosis
7. The Ultimate Sin

Weer even genoeg Ozzy voor vandaag. Ik gok dat ook deze cd bovenaan mijn ranking blijft staan. Ik hoor veel goede dingen in deze plaat, maar ook wel een aantal slechte. Wat mij betreft heeft No More Tears een paar van de beste songs die Ozzy voor zijn eigen band ooit ingezongen heeft. De titeltrack is ronduit geweldig. Mama, I'm Coming Home mag er ook zeker zijn en wordt de laatste maanden weer veel gestreamd. Hellraiser vind ik met Lemmy op zang leuker, maar Ozzy doet het niet slecht. De rest van de songs kunnen me aardig gestolen worden. Dertien-in-een-dozijn-hardrock. Gelukkig is het heel gladde ervan af, waardoor Osbourne als zanger wat makkelijker wegkomt met zijn gebreken. Zakk Wylde beleeft hier toch wel zijn beste dagen als gitarist. Ik kan me van hem niet herinneren dat hij erna dit niveau ooit nog gehaald heeft. Wat deze hele marathon betreft ben ik er wel over uit dat je van Ozzy niet meer dan een best off hoeft te hebben.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark at the Moon
3. Blizzard of Ozz
4. Diary of a Madman
5. No Rest for the Wicked
6. The Ultimate Sin

Nu mijn Ozzyverzadiging weer wat gezakt is, durf ik het weer aan om verder te luisteren. No Rest For the Wicked is dan meteen een plaat die ik wel eens in mijn handen heb gehad, maar nooit mee naar de toonbank gelopen ben. Het is ook niet zijn meest bekende of populaire werk. Hoewel de plaat prima opent met Miracle Man, wordt snel duidelijk dat daarmee het meeste kruit alweer verschoten is. Het niveau zakt direct weer terug naar dat van The Ultimate Sin. Soms nog een licht positieve uitschieter als Fire In The Sky en de ritmesectie valt niet meer zo in negatieve zin op. Ook ik herken dan meteen het gitaarwerk van Zakk Wylde. Ik ben geen groot fan van hem, maar vervelend is hij ook niet. Wat wel heel tergend is, zijn singles als Crazy Babies. Dat is wel echt om te huilen. Ozzy is op deze plaat 39 jaar oud. Precies zo oud als ik en ik zou me dood schamen als ik zoiets moest inzingen.

Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. No Rest for the Wicked
5. The Ultimate Sin

Bob Daisly en Don Airey er weer uitgedonderd en geen adequate vervanging. Randy Castillo ken ik eigenlijk alleen van naam en nu weet ik dat hij een heel saaie drummer ass die eigenlijk alleen ritme vast kon houden. Jake E. Lee slaagt er in zijn eentje niet in om het gekweel van Ozzy te verbloemen en dat resulteert in een slaapverwekkende en nietszeggende plaat. De heren doen hun best om met makkelijke meezingers voor de boeg te komen, maar vergeten daarmee voor het gemak kwaliteit en originaliteit toe te voegen. Op z'n best klinken de songs redelijk. Ik laat Ozzy even een paar dagen met rust, want deze luisterbeurten waren een worsteling.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. The Ultimate Sin

Een goed album dat best wel eens een heel goed album had kunnen zijn...

Ik merk dat ik heel erg afknap op Ozzy als zanger. Op de titeltrack komt hij er nog wel mee weg, maar op Bark at the Moon staan ook best serieuze nummers en daar mist Ozzy simpelweg bereik en kracht. Meermaals tijdens het luisteren heb ik me afgevraagd hoe het zou klinken met iemand die dat wel kan. Aan de band ligt het allemaal niet. Jake E Lee heb ik altijd al een prettige gitarist gevonden. Don Airey verzorgt hier heel puike toetspartijen. Tommy Aldridge is een heel toffe drummer. De A-kant heeft echt heel veel potentie. Van de B-kant smaakt Waiting For Darkness naar meer. Leuk dat Ozzy hier zoveel talent heeft verzameld, maar zijn eigen zangkunsten steken hier schril bij af.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman