We zaten even te twijfelen of we de vier soloplaten mee zouden nemen in onze Kiss marathon, maar onze nieuwsgierigheid heeft ons doen besluiten om het wel te doen. Voor mij telt ook mee dat ik een bloedhekel aan Dynasty heb. Welke van de vier heeft de beste soloplaat? Met welke begin je? Ik ben maar gewoon alfabetisch te werk gegaan. Ace als eerste dus. Ace Frehley hebben we als zanger nog niet veel gehoord en nu ik dit album hoor, zou hij wat mij betreft direct voorrang moeten krijgen boven Gene Simmons en Peter Criss. Hij heeft iets rauws. Zijn plaat is niet direct heel goed, maar het straalt een bovengemiddelde degelijkheid uit. Ace pakt zaken duidelijk experimenteler aan en daarmee niet alleen een flinke voorsprong op de rest, maar ook op Kiss zelf. Sterker nog: hij voegt tierelantijntjes toe die de muziek bij vlagen wel echt interessant maken. Bij Kiss zouden ze niet passen en dat is ook een verwijt naar die band. Fractured Mirror is met gemak beter dan de zes van Kiss die al uitgekomen zijn.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Love Gun
4. Destroyer
5. Hotter Than Hell
6. Dressed To Kill
7. Rock And Roll Over

De eerste band van onze marathon waarbij we min of meer eendagsvliegbandjes onder de loep nemen en het is een geslaagde start te noemen. Acid Reign kende ik echt alleen van naam. Ondanks dat het geluid wat rammelend is en zeker de drums er soms lelijk in gemixt zijn, mag dit debuut er absoluut wezen. De heren zijn echt een stuk creatiever dan op het eerste gehoor lijkt. De riffs zijn ok, maar vooral de netjes getimede breaks, de wisselingen en solo's zijn absoluut smaakvol. De humor kan ik ook wel waarderen. Ik vind het altijd wel fijn als er zo'n korte opener is die je even op het verkeerde been zet. Qua originaliteit zit het eigenlijk wel redelijk goed. Bij de naargeestigere nummers proef je een Sanitarium achtige sfeer van Metallica. De songs zijn op z'n minst dik in orde. Hier en daar komen wel echt ijzersterke nummers naar voren, zoals de titeltrack. Sterk begin!

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*

Het laatste album met Bruce Hall. Een zanger die in mijn ogen wel echt meer krediet verdient. Net als dit album overigens, want er is echt wel puik materiaal te vinden. Er is ook gekozen voor een moderner, strakker geluid. Dat vond ik zelf aanvankelijk maar niks, maar uiteindelijk ben ik het wel gaan waarderen. Met name de eerste drie songs zijn fantastisch. Daar merk je dat Agent Steel hier een hecht team was. Iedereen krijgt zijn momenten in de spotlights. De muziek is goed doordacht en loopt heerlijk. Met Linerty Lying Breeding zakt het wel wat in en krijgt het album verderop nog wel wat opleefmomenten. Te vaak slaat Agent Steel wat aan het raggen. Ieder nummer heeft wel echt goede momenten, maar ik merk dat ik het gevatte en innovatieve van Omega Conspiracy mis. Ik heb de band nog wel live gezien in deze periode en dat was altijd ontzettend goed.

Tussenstand:
1. Unstoppable Force
2. Know Your Master
3. Skeptics Apocalypse
4. Order Of The Illuminati
5. Alienigma

Nee, dit is toch vooral een berg zooi opgefraaid met smaakvol gitaarwerk. Cyriis had ons dit, wat mij betreft, gerust mogen besparen. Ik had echt veel liever nog een aantal platen van de oude line up gehad (Garcia/Versailles met Bruce Hall). Waar ik me hier duidelijk in vergist heb, is Cyriis. Sorry, maar dit klinkt echt klote. Na het eerste nummer hoopte ik nog dat het gaandeweg beter zou worden, maar dat gebeurt niet. Cyriis doet wel zijn best, maar hij probeert alles eruit te persen. Het klinkt gewoon nergens naar. De laatste tijd nog veel naar Unstoppable Force geluisterd en dan is dit echt een wereld van verschil. Verschillende malen de gedachte gehad om hem uit zijn lijden te verlossen. Iedere keer is daar de gitaristencavalerie om de boel te redden. Zonder die solo's was mijn beoordeling beduidend lager geweest. Veterans Of Disaster en Outer Space Connection zouden uitstekend zijn met een goede zanger. Met Agent Steel heeft dit eigenlijk weinig meer te maken.


Eindstand:
1. Unstoppable Force
2. Know Your Master
3. Skeptics Apocalypse
4. Order Of The Illuminati
5. Alienigma
6. No Godz Before Me

Moeilijk om dit in de nog korte tussenstand te proppen. Ergens ging ik er wel wat van uit dat dit me minder zou bekoren dan de klassiekers, maar verdomme, dit is ook gewoon klassiekersmateriaal! Zelden een band zo horen vlammen bij een reünie als Agent Steel. Bruce Hall haalde niet alleen die kneitergekke stem van Cyriis, maar voegt op het nieuwere werk ook wel degelijk wat toe. Thematiek blijft het bij aliens en von Däniken hangen. Ben dan wel benieuwd of de band dit wel echt wilde of dat een ander thema hen waarschijnlijk niet in dank afgenomen zou worden.

Maar hier ligt dus gewoon een album dat echt ontzettend de moeite waard is. Versailles en Garcia vlammen als vanouds en lijken de verloren tijd samen dubbel en dwars in te halen. Hall zingt ongelooflijk sterk. In plaats van het verleden te herhalen, gaat Agent Steel gewoon met de tijd mee. Vette heavy metal. Het is heel afwisselend. Iets te afwisselend voor mijn smaak, want het lijkt wel iets teveel knip- en plakwerk. Verder overheerst de euforie. Songs als New Godz en Know Your Master zijn fenomenaal. De heren weten me ook heel erg te verrassen met de geslaagde ballad Bleed Forever.


Tussenstand:
1. Unstoppable Force
2. Know Your Master
3. Skeptics Apocalypse

Ah, had ik hier 3,5* staan? Dan waag ik me aan een voorzichtige verhoging. Order Of The Illuminati begint heel veelbelovend met Avenger en Ten Fists Of Nations. Vette songs, spetterend geluid. Het is wat feller dan Omega Conspiracy, maar verder ligt het aardig in het verlengde van dat album. Hoewel het songmateriaal in orde is, moet ik bekennen dat mijn aandacht gaandeweg wat zakt. Je krijgt nogal wat voor de kiezen. Ik blijf verder positief, want ik denk dat ik er met deze luisterbeurt eigenlijk nog niet genoeg van heb gehoord.


Tussenstand:
1. Unstoppable Force
2. Know Your Master
3. Skeptics Apocalypse
4. Order Of The Illuminati

Een klassieker waar ik zo af en toe toch wel graag naar mag luisteren. Nu de kroegen en podia al een tijdje dicht zijn, dwaal ik met mijn gedachten tijdens Agents Of Steel af naar mijn studententijd waarin ik veel oude thrashbands hun reünie heb zien beleven. Ook Agent Steel heb ik toen enkele malen gezien.

Skeptics Apocalypse is de veelgeprezen aanvang van deze band. Bewonderd door behoorlijk wat muzikanten. Ik kan met gemak honderd albums noemen die ik beter en inspirerender vind, maar ik val ook voor de charme van deze. Het gegil van Cyriis gaat door merg en been. Het gitaarwerk is snel en melodieus. Agents Of Steel is voor mij een schoolvoorbeeld van een nummer dat ontzettend pakkend, maar tegelijkertijd erg simpel is. Heerlijk! Taken By Force sla ik altijd over. Evil Eyes/Evil minds doet het wel wat beter. Bleed For The Godz is wel fantastisch, maar het echte werk zijn de laatste drie songs. 144,000 Gone, Guilty As Charged en vooral Back To Reign zijn weergaloze klassiekers. Hier is de band wel op z'n best. Van 144,000 was ik dat eerlijk alweer vergeten. Blij dus dat ik die weer ontdekt heb. Back To Reign is volgens mij wel geschreven door die gast die ten tijde van dit album al Holy Terror.

Wat niet onvermeld mag blijven is de middelmatige productie. Ondanks dat het hier wel flink bijdraagt aan de sfeer, ben ik ook wel benieuwd hoe het geklonken zou hebben wanneer er in een betere studio opgenomen zou zijn. Vooral de ritmesectie komt er hier bekaaid vanaf. Desondanks is het een terechte klassieker en heerlijke speed metal.

Ik heb nooit begrepen waarom Unstoppable Force nooit meer waardering kreeg dan Skeptics Apocalypse. NIets ten nadele van het debuut, maar dit album is op praktisch alle vlakken (net wat) beter. De songs zijn beter, alles steekt net wat beter in elkaar. Cyriis zingt beduidend beter en trekt zijn trukendoos nog verder open, de productie is beter, etc etc.

En toch wordt over dit album beduidend minder gesproken en dat is erg zonde. Er is hier wellicht wat minder sfeer te vinden, maar dat lijkt me ook wel een persoonlijk, subjectief dingetje. Ik geniet ontzettend van Never Surrender of Rager, omdat Cyriis hier wat mij betreft echt losgaat en daarmee dus verder gaat dan wat hij op Skeptics liet horen. The Day At Guyana is een instrumental dat prachtig opbouwt en de volle speelduur blijft boeien. Het is niet meer allemaal speed metal dat je hier hoort. Er wordt ook duidelijk geflirt met thrash en US power metal. Er is zelfs een prima ballad als afsluiter.

Tussenstand:
1. Unstoppable Force
2. Skeptics Apocalypse

Een band die jammer genoeg geen lang leven beschoren was. The First Defiance is een album waarbij deze Zweden de trukendoos volledig open gegooid hebben, waardoor het resultaat best wel meer bekendheid mag genieten. Je krijgt hier felle thrash voor de kiezen. Het geluid is wat ruizig en erg ruw, maar dat lijkt hier vooral een bonus te zijn. Solo's zijn er te over, evenals vette riffs. Wat erg opvalt, zijn de talloze variaties die de band toepast. Enerzijds houdt dat de boel interessant, maar het zorgt er ook voor dat de muziek een moeilijk definieerbare brei wordt. Het positieve gevoel overheerst en dan vooral omdat het allemaal heel vet klinkt.



Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
2. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
3. Asphyxia - Exit Reality 2,5*

Best leuk album weer. Het is me toch wel weer te makkelijk, te toegankelijk, maar het beluisteren is absoluut geen straf. Op Best Kept Secret zijn de songs net wat beter dan op de vorige plaat. Het geluid is een tikje flets, maar de heren hebben de zaken net wat beter voor elkaar. Fool In The Mirror is zo een heel leuke opener geworden. Wederom dus leuk uitgevoerde prog- en jazzrock, maar de band kan beter.

Tracklist:
1. The Mountain Queen
2. Best Kept Secret
3. Nobody Can Wait Forever
4. Marks

Nou, ik raad deze cd zeker niet bij iedereen aan. Er zullen een aantal luisteraars zijn die hier ontzettend van genieten en dat gun ik ze van harte, maar er zijn een aantal dingen die me wel wat tegenstaan. Blue Planet is een heel typische reünieplaat van een band die zich wel bewezen heeft en jaren later het nog leuk vindt om een nieuw album uit te brengen. Daar is helemaal niets mis mee, maar ik blijf zelf altijd muziek zoeken die prikkelt. Muziek die avontuurlijk is en dat kan op allerlei manieren. Blue Planet laat een stel heren horen die het weer ontzettend leuk vinden om iets nieuws te maken. Het is een heel melodieus album. Het tempo ligt vrij laag. Het is niet slecht, maar het raakt me ook nergens.

Tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Best Kept Secret
3. Nobody Can Wait Forever
4. Marks
5. Blue Planet

Nooit gehoord van dit bandje en dus compleet onbevooroordeeld over wat komen gaat. In elk geval heeft onze vaderlandse scene van de jaren zeventig nog wel een aantal verrassingen in petto. Alquins debuut is in elk geval een alleraardigst plaatje. Er wordt heel leuk gemusiceerd waarbij prog uit de vroege jaren zeventig verweven wordt met jazzrock. Voor dat laatste moet je van goede huize komen om mijn aandacht vast te houden en daar wringt het ook wel een beetje. Marks is zeker een genietbaar plaatje, maar mij uiteindelijk te vrijblijvend. Ik houd wel van de dwarsfluitpartijen, maar de saxofoon zal altijd wel lastig blijven. De zanger is ook niet erg goed en dat zal waarschijnlijk de reden zijn waarom er weinig gezongen wordt. Ik houd het erop dat dit album sympathiek is en voorlopig snap ik dat het niet zo groot is geworden als een Shocking Blue, Earth & Fire en Focus.

Na het spannende The Mountain Queen is Nobody Can Wait Forever weer een stap terug. Het is niet zoals het vrijblijvende en jazzy Marks, maar hier wordt weer een wat nieuwe weg ingeslagen. Je kunt wel redelijk goed horen dat het om dezelfde band gaat. Ook met de kersverse zanger. Het is vooral dat de sound toegankelijker is geworden en daarmee vind je eigenlijk geen spannende stukken op dit album. Het luistert prima weg. Het verveelt niet, maar memorabel is het ook niet.


Tracklist:
1. The Mountain Queen
2. Nobody Can Wait Forever
3. Marks

Mja, hier ben ik toch wel echt afgehaakt. Er is sinds Blue Planet niets veranderd, behalve dat de invloed van het latere werk van Pink Floyd wel erg duidelijk aanwezig is. De eerdere kritiek blijft dus staan. Soms heb ik ook het gevoel naar een soort rock opera te luisteren, vanwege de typerende opbouw die ik soms hoor. Het is allemaal wel vrij soft en soms duikt de elektrische gitaar op. Het kabbelt wel erg veel voort. Soms duikt de saxofoon op, dan weer het hammond orgel. Er wordt niet naar hoogtepunten gewerkt en dan gaat de speelduur van ruim een uur ook wel tegenstaan. De titeltrack weet de schade nog enigszins te herstellen, maar het geheel doet me allemaal maar weinig.

Eindstand:
1. The Mountain Queen
2. Best Kept Secret
3. Nobody Can Wait Forever
4. Marks
5. Blue Planet
6. Sailors And Sinners

Kijk, een hele vooruitgang! Waar op het eerste album de band heel aardig pingelt, vind je op The Mountain Queen echte composities. The Dance is een flinke kluif, maar door de toevoeging van de toetsen (of ze zijn nu veel beter te horen), klinkt het geheel een stuk spannender. De zanger wordt vaker en effectiever ingezet. Nog altijd Job Tarenskeen geen geweldige zanger, maar wat hij hier laat horen is absoluut niet verkeerd. Dit album is duidelijk spannender dan de voorganger. Gestructureerder en regelmatig zelfs wat trippy. Het zijn de drie lange nummers die de aandacht trekken. De titeltrack bouwt goed op en de afsluiter swingt behoorlijk! Het is echt heel leuk hoe er steeds gewisseld wordt tussen de gitaar, de dwarsfluit, de toetsen en (jawel, hier geen problemen mee) de saxofoon. Voor nu vier sterren, maar ik sluit een verhoging in de toekomst niet uit.

1. The Mountain Queen
2. Marks

Blij dat ik dit album nog wel een eerlijke kans gegeven heb, want eigenlijk had ik vooral heel veel zin om in die eerste plaat van Star One te duiken. Van Ambeon wist ik heel weinig. Ik wist dat er slechts een zangeres was, ik kende de hoes en ik wist dat het met Ayreon te maken had. Ambient + Ayreon = Ambeon. Echt Ambient vind ik het niet, ondanks de vele keyboards. Ik herken hier ook duidelijk de progkant van Arjen Lucassen in de eerste Universal Migrator. Die zwierigheid zit er goed in.

De grote verrassing hier is toch wel de fenomenale stem van Astrid van der Veen. De veelzijdigheid en zuiverheid zijn verbluffend voor het meisje dat je op de cover ziet. Ze is trouwens exact tien dagen jonger dan ik. Dan ga je automatisch vergelijken en dan zou ik zoiets in de verste verte niet hebben kunnen nadoen. En dan heeft ze ook nog de (prima) teksten geschreven. Verder is uiteraard de hand van Arjen zichtbaar in de arrangementen en de songs. De nummers zijn wederom best goed. Ashes vind ik prachtig, maar het (uiteraard) dromerige Dreamer is een heel sterke afsluiter.Lichtjes tegen de verwachting in ben ik erg te spreken over Ambeon.

Tussenstand:
1. Ayreon: The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
2. Ayreon: The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
3. Ayreon - The Final Experiment
4. Ambeon - Fate of a Dreamer
5. Ayreon - Into The Electric Castle
6. Ayreon - Actual Fantasy

Slade is een band die ik praktisch alleen van naam ken. Wat ik zo op wikipedia lees, is dat dit de voorganger van Slade is en dat ze ska spelen. De enige ska die ik ken, is Doe Maar en daar lijkt dit totaal niet op. Wat (Ambrose) Slade hier doet is een allegaartje aan stijlen. Ik hoor blues, rock, rock-n-roll en een beetje psychedelica. De samenhang is ver te zoeken op dit album, maar toch staan er veel songs op die best leuk klinken. Niks briljants verder en ik voel weinig behoefte om dit album vaker op te zetten, maar het ontstijgt de middelmaat wel. Vreemd trouwens om anno 1969 al Born To Be Wild te coveren.

Best charmant bandje dat zich destijds zo te horen het meest liet beïnvloeden door Metallica. Qua opbouw van de nummers, de manier waarop men schakelt tussen verschillende stukken en hoe bepaalde riffs ingezet worden, hoor je duidelijk de Master of Puppets/AJFA-stijl. De zanger klinkt ietwat ielig, maar is zeker geen stoorfactor. Unknown Entity is een prima album om eens op te hebben, maar geen serieuze kandidaat om collega's in het genre te doen vergeten. Ik vrees daarbij dat de reacties anno 1991 onnodig hard waren.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
4. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
5. Asphyxia - Exit Reality 2,5*

Had je me een tijd geleden gezegd dat Amorphis ooit poppy muziek gemaakt heeft, dan had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Toch ben ik nu niet verbaasd nu we de albums van deze band in chronologische volgorde luisteren. Weliswaar begonnen als death metal zijn we hier nu echt aanbeland. De death verdween al en nu ook de metalsound. Amorphis klinkt hier voor mij vrij nostalgisch, want de sound die Am Universum laat horen, was heel populair toen ik op school zat. Misschien speelt dat wel mee dat ik dit album alsnog best goed trek, maar daarvoor val ik toch vooral terug op de prima schrijfkunsten van de band. Het geluid is heel gelikt en het materiaal is vrij zwierig. Dat hoor ik vooral terug in het gitaarspel. De solo's doen heel erg denken aan die van Queen in hun laatste jaren (met Freddie).

Dit mag dan de "slechte" fase zijn van Amorphis, maar ik zou het eerder de minst interessante noemen. Desondanks is dit album heel consistent en nog best plezierig.


Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. Am Universum
7. The Karelian Isthmus

Er staan een handvol puike songs op dit album, maar naar het geheel gekeken, maakt Amorphis toch een stapje achteruit. De band verzuimt het om indruk te maken met de eerste paar nummers. Na een paar heel goede albums, klinken de eerste nummers wat gewoontjes. Zo ongeveer vanaf Nightbird's Song komt daar verandering in en wordt de 'schade' voor een groot deel hersteld. De tweede helft laat dus de vertrouwde kwaliteit horen. Toch heb ik de indruk dat Circle wat donkerder en geslotener is. In A New Day wordt er wel aardig wat geëxperimenteerd met de fluit. Dat mag de band van mij gerust meer doen. Dit soort uitspattingen, maken de muziek echt wel interessanter en beter. Verder geen klachten. Er is hier wederom veel aandacht voor de songstructuren, het rijke geluid en de harmoniën. Daarmee bevestigt Amorphis zich wederom als een betrouwbare band als het om kwaliteit gaat.


Tussenstand:
1. My Kantele
2. The Beginning of Times
3. Elegy
4. Silent Waters
5. Skyforger
6. Circle
7. Tuonela
8. Tales From The Thousand Lakes
9. Privilege Of Evil
10. Eclipse
11. Am Universum
12. The Karelian Isthmus
13. Far From The Sun

Nieuwe ronde, nieuwe kansen, moet Amorphis gedacht hebben. Op zich ben ik wel blij met de nieuwe zanger. Tomi klinkt krachtiger en grunt beter dan de gitarist dat deed. Eclipse is ook vooral weer meer metal geworden. Dit album heeft gelukkig weer meer body gekregen, maar wat me toch wel tegen blijft staan, is dat er weinig aandacht is voor de liedjes an sich. Ik vermoed dan ook dat dit een conceptalbum is en dan is de laatste kritiek niet helemaal terecht meer.

Muzikaal is het metal met een folky inslag. De opbouw van de nummers is hetzelfde als op de vorige platen. Er is geen verschil tussen de liedjes zelf te horen, want op voorspelbare timings komen de wisselingen voorbij. Herhaling zit er nauwelijks in. Refreinen lijkt Amorphis niet te kennen. Je zet Eclipse aan en de rit is na ruim veertig minuten weer voorbij. Daar wringt het voor mij toch wel, want ik kan geen binding maken met dit album. Ik heb het een paar keer geluisterd. Niet omdat ik het nou beeldschoon vond, maar meer om te kijken of er wat blijft hangen. Dat doet het hier in elk geval niet. Een krappe 3,5* voor de degelijkheid en het feit dat de heren wel echt kunnen spelen.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. Eclipse
7. Am Universum
8. The Karelian Isthmus
9. Far From The Sun

Voor mij is Elegy niet meer dan een volkomen logische stap. Ik kan me voorstellen dat met Tales al de nodige succes gehaald is. Dat kan je uitmelken, maar je kan je ook nog verder ontwikkelen in het folkgedeelte. Dat de death metal er zo uitgehaald zou worden, verbaast me wel overigens. Toch klinkt Amorphis hier wel beduidend beter. Betere songs, betere riffs, meer fratsen en hier en daar zelfs wat proggy. Er is nog veel ruimte voor groei, maar ik heb hier echt van genoten!

Tussenstand:
1. Elegy
2. Tales From The Thousand Lakes
3. Privilege Of Evil
4. The Karelian Isthmus

Het is niet het slechtste album van deze band, maar wel degene die ik het minst kan waarderen. Dat heeft er misschien ook wel mee te maken dat deze plaat het verst van de metal af staat. Het mist wel echt uitdaging, zowel richting de fans als de band naar zichzelf. Het klinkt een beetje alsof het op de automatische piloot geschreven is. Op voorspelbare momenten klinkt het folky. Dan komen er weer Oosterse klanken en het geheel klinkt redelijk poppy. Het is vooral heel toegankelijk. Tegelijkertijd stoort dit album me niet


Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. Am Universum
7. The Karelian Isthmus
8. Far From The Sun

Dit is de enige plaat die ik redelijk wat keren geluisterd heb voordat deze marathon begon. Amorphis' jongste telg is over het algemeen wat kalmer. Er is veel aandacht voor klassieke progrock en de keyboards hebben een beduidend grotere rol dan op Queen of Time het geval was. Een fijn album met herkenbare nummers, maar toch duurt het allemaal net te lang. Ik vind uiteindelijk toch dat dit album (net als Queen of Time) te lang en zou de impact groter zijn geweest als een paar van de minste songs weggelaten zouden zijn. Amorphis verdient overigens wel alle respect voor het klasse materiaal dat een ruim dertig jaar oude band nog uitbrengt. Ik had wel verwacht dat Amorphis hier en daar in mijn straatje zou vallen, maar dat de Finnen soms zo goed zijn, had ik niet durven hopen.


Eindstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Halo
5. Elegy
6. Silent Waters
7. Skyforger
8. Queen of Time
9. Circle
10. Tuonela
11. Tales From The Thousand Lakes
12. Privilege Of Evil
13. Eclipse
14. Am Universum
15. The Karelian Isthmus
16. Far From The Sun

Whoah, wat een vette EP! My Kantele was al een van de betere nummers van Elegy, maar is hier alweer ondergeschikt aan de rest. The Brother-Slayer gooit het al sterk over de progboeg om vervolgens met The Lost Son over te gaan in een psychedelisch spektakel. Kan het nog harder? Jazeker, want met de Hawkwind cover Levitation gaat het feest vrolijk verder. Het doet op deze manier zelfs denken aan The Heads. De Kingston Wall cover (And I Hear You Call) is ook een schoonheid, maar maakt minder indruk. Al met al een mooie ode aan deze semi-legendarische Finse psychband. Ondanks het wat mindere einde is deze EP toch heel erg de moeite waard. Ik hoop heel erg dat Tuonela deze koers doorzet, maar dit zal ongetwijfeld een psychedelisch uitstapje zijn geweest. Dit soort EP's zijn echt een verrijking van het oeuvre van een band.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tales From The Thousand Lakes
4. Privilege Of Evil
5. The Karelian Isthmus

Waar het debuut vooral met logge death metal op de proppen komt, is deze EP juist een stuk vlotter en aggressiever. De grunts blijven een struikelblok. Het lijkt wel alsof de frontman zijn keel spaart of misschien wel helemaal niet kan grunten. De muziek is verder toch best goed. De songs hier zijn spannender en daarmee wel echt beter. De stijgende lijn is ingezet en ik hoop dat "klassieker" Tales From The Thousand Lakes de belofte waarmaakt.


Tussenstand:
1. Privilege Of Evil
2. The Karelian Isthmus

Lekker album weer, maar dat machtige gevoel dat Under the Red Cloud me gaf, lijkt met elke luisterbeurt een beetje meer weg te zakken. De muziek is wel heel vertrouwd als je het naast de vijf a zes voorgangers zet. Naar mijn idee is de instrumentatie minder rijk. De gastzangers zijn een leuke toevoeging en zorgen voor wat variatie. Nogmaals, niet dat Amorphis het slecht doet, maar voor mijn gevoel had er meer in gezeten. Wel ligt er meer focus op Oosterse melodiën en daardoor lijkt de cd wel wat op de muziek van Epica.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Elegy
5. Silent Waters
6. Skyforger
7. Queen of Time
8. Circle
9. Tuonela
10. Tales From The Thousand Lakes
11. Privilege Of Evil
12. Eclipse
13. Am Universum
14. The Karelian Isthmus
15. Far From The Sun

Een wat zuinige 4 sterren hier, want dit album kan nog wel eens uitgroeien tot een favoriet. Hier is duidelijk dat Amorphis de albumgerichte aanpak laat varen en weer echt op de liedjes mikt. En ergens is het alsnog wel een albumplaat, want het is weer een conceptalbum. Punt is dat ik stukken herken en van elkaar kan onderscheiden. Alleen daarom is het al een goed album en het is een heel goed album geworden, omdat ook dit werk weer bevlogen is. Ergens heb ik de indruk dat het er altijd wel in gezeten heeft bij Amorphis, maar dat het er hier eindelijk weer goed uit komt. Prachtig spel, bevlogen, emotioneel en meeslepend. Lekker stevig album ook.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Privilege Of Evil
7. Eclipse
8. Am Universum
9. The Karelian Isthmus
10. Far From The Sun

We hebben van Amorphis nu heel wat verschillende gezichten en met Skyforger lijkt het wel alsof al die invloeden en ervaringen samengekneed zijn in wat uiteindelijk dit album geworden is. Je hoort de metal, je hoort de pop terug. Je hoort folk, power metal en prog. Alleen de stoner en psych zijn de heren vergeten. Gelukkig is het resultaat wel weer episch en is er veel ruimte voor ballads of balladesque stukken. Hoewel niet overdonderd word, geniet ik wel heel erg van de kwaliteiten die Amorphis in huis heeft. Skyforger is een superverzorgde plaat van een volwassen en ervaren band. Ook hier vier sterren, maar ik sluit niet uit dat die score zal stijgen.


Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Privilege Of Evil
7. Eclipse
8. Am Universum
9. The Karelian Isthmus
10. Far From The Sun

Ok, dit album heb ik dus al een keer gehoord en ik herinner me vooral dat ik het niet "klassieker waardig" vond. Als ik puur naar de death metal van dit album luister, is het inderdaad weinig bijzonder, maar ik neem aan dat we ons ook moeten beseffen dat Amorphis hier anno 1994 onbetreden gebied verkent. De manier waarop folk hiermee verweven wordt, zal in die tijd ongetwijfeld uniek en origineel zijn geweest. Nu zijn er talloze bands die dit trucje beheersen.

Er mag zeker gezegd worden dat Amorphis na een leuke EP wederom een stap voorwaarts maakt in de ontwikkeling. Het schrijven van liedjes gaat de Finnen steeds beter af. De toevoeging van keyboards is een heel goede keuze en hoewel ik de teksten niet helemaal volg, vind ik een duidelijk concept vaak (ook hier) wel prettig. Doet me eraan denken dat ik nog steeds de Kalevala een keer moet lezen. Er valt nog veel te leren. De grunts moeten beter. De standaard riffs van de ritmegitarist mogen er gerust uit, maar steeds meer partijen vallen in de smaak. Net geen vier sterren.

Tussenstand:
1. Tales From The Thousand Lakes
2. Privilege Of Evil
3. The Karelian Isthmus