menu

Hier kun je zien welke berichten Wardsteiner als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Armin van Buuren - Imagine: The Remixes (2009)

2,5
Een flinke domper dit album, valt me behoorlijk tegen. Het originele album kende ik, en dat beviel wel goed. Toen ik de namen zag die de remixes leverden dacht ik dat dit album toch ook wel van redelijk niveau zou zijn, maar het kan zeker niet tippen aan de originele Imagine. Hierdoor wordt het, op een paar nummers na, een album zonder toegevoegde waarde, en niet echt de moeite waard om te luisteren. Op welke nummers na dan?

Face To Face is een van mijn favoriete van het originele album, en ook op deze plaat steekt hij boven de rest uit. Het album begint dan ook goed, al komt dat misschien wel doordat deze remix behoorlijk op het origineel lijkt. Nou is dit voor het luisterplezier niet erg, omdat het origineel een goed nummer is, maar wel een beetje flauw van meneer Roth. Toch een van de betere nummers van het album.

Volgende lichtpunt is de remix van W&W van het nummer Rain. Op het originele album vond ik Rain een beetje doorsnee, het sprak me dan ook niet heel erg aan. Nou houdt ik zelf wel van W&W, en met deze remix stellen ze me niet teleur. Ze lappen het nummer aan alle kanten wat op, zonder er echt schokkende dingen mee te doen, een manier van remixen die ik erg waardeer. De andere remix, van Cosmic Gate, vind ik minder dan deze. De mannen van Cosmic Gate gooien er een soort quasi-donkerklinkend melodietje doorheen wat op mij vrij zwak overkomt.

Beter is de nummer 7 op de lijst, de Ohmna remix van What If. Een fijn, rustig nummer, goede beat onder de bestaande vocals gelegd. Samen met Rain en misschien Face To Face in mijn opzicht het enige nummer dat kan tippen aan zijn originele wederhelft. De naar mijn mening ietwat zwakke beat van het origineel wordt hier weggelaten en vervangen door goede opbouw. Pluspunten dus.

Laatste nummer wat nog de moeite waard is komt van Omnia, die Never Say Never remixt. Tot de vierde/vierenhalfste minuut een sterk nummer, hierna komt er ongeveer de meest kazige synthesizer doorheen die je je kan inbeelden. Beetje jammer. Hiervoor wel een lekker nummer, in ieder geval beter dan het origineel, wat me totaal niet aansprak. Soort half voordelig dus, dit nummer.

Alle andere nummers zijn eigenlijk minderwaardig aan het originele album, dus ik raad eigenlijk niemand het aan om deze te gaan luisteren. Totale lengte is ruim 2 uur, te veel gezien de kwaliteit van de nummers. Als je per se wilt kan je de hierboven genoemde nummers los downloaden, maar het hele album is verspilde tijd/geld. Een tegenvaller dus.

Armin van Buuren - Mirage (2010)

2,5
Grootste probleem met dit album is voor mij dat er veel te veel op staat. Op zich zijn er nummers die nog goed te doen zijn, maar er staat zoveel onnodigs en slechts op, wat het album verpest. Dit begint al bijna bij het begin. Intro Desiderium en titeltrack Mirage openen goed, totdat die kazige instrumentals erin komen. Klinkt voor mij inspiratieloos en overbodig. Afknapper. Volgende punt is Not Giving Up On Love, waarbij ik me mateloos erger aan de stem en uitspraak van Sophie Ellis-Baxtor. Na de eerste luisterbeurt dit nummer eigenlijk altijd geskipt, omdat het me op de zenuwen werkt. Naast enkele andere mindere nummers is er nog het nummer Minack. Zoals vork666 eerder aanhaalde erg geforceerd. De wrange klank past totaal niet bij de rest van het album en de 3/4 maat haalt de flow volledig uit het nummer.

Hiertegenover staan echter ook enkele betere nummers, met name Take A Moment, Virtual Friend, Down To Love en Orbion. De eerstgenoemde heeft lekkere vocals en Winter Kills heeft een fijne stem. Bij Virtual Friend bevalt me vooral hoe de instrumentals hier gebruikt worden. Goed door het nummer heen gemixt, niet als een soort "deel twee" binnen het nummer, zoals bij het titelnummer. Verder gewoon een lekker nummer. Down To Love is een lekker rustig nummer, ook hier goede vocals aanwezig. Ten slotte Orbion, wellicht een beetje te bombastisch, maar dat is trance. De beat is erg lekker, wat het nummer afmaakt.

Jammer dus, van die nummers die er eigenlijk teveel opstaan. Met een lengte van ongeveer een uur en twintig minuten (bij de iTunes release zelfs nog langer) was het zeker geen schande geweest om enkele overbodige tracks achterwege te laten, maar helaas heeft Armin hiervan afgezien. Zonde, wat het doet het album niet ten goede.

Armin van Buuren - Shivers (2005)

4,0
Shivers is voor mij een van de hoogtepunten van Armin van Buuren. In deze tijd was meneer nog lang niet zo commercieel als hij tegenwoordig is geworden, wat hij met Mirage behoorlijk bewijst. Tussenkomer Imagine bevalt me ook erg goed, maar ook daar zitten tegenvallers op. Op dit album ontbreken deze een beetje.

Eerste nummer is een pracht van een beginner. Justine Suissa komt hier goed tot haar recht, het nummer past precies bij haar stem. Ze wordt begeleidt door een lekkere, ontspannen beat. Alleen jammer vind ik hieraan het onnodige intro, met die door elkaar klinkende geluiden. Voegt naar mijn idee niks toe aan het nummer. Gelukkig doet het geen afbraak aan de rest van het nummer, wat echt goed is.

Volgende is Empty State. Een solide nummer waar ik weinig op kan aanmerken. Alleen de zang komt soms ietwat zwak over, maar op andere momenten komt dit stemgeluid het nummer weer ten goede. Betreft het instrumentale deel zit het in ieder geval best in orde, ik moest alleen even wennen aan die sample van een stem die in de beat wordt verwerkt. Gelukkig is die nu goed op zijn plaats gevallen. Hier kan het volgende nummer nog wat van leren. Shivers staat mij namelijk niet echt aan. Voor mij een veels te bombastische sound en Susana vind ik ook te dramatisch klinken. Gauw door naar de volgende.

Golddigger vind ik namelijk een goede interlude. Een soort drum 'n bass geluid wat me goed aanstaat. Betreft de tekst: deze gaat mij totaal niet irriteren, zoals STOOKERY zegt. Eigenlijk vind ik alleen een van de laatste zinnen een beetje irritant, als er ineens een 'f*cking' in de lyrics kruipt. Nou maakt een scheldwoord meer of minder mij niet zoveel uit, maar in deze context snap ik niet wat voor nut het heeft en is het afleidend.

Zocalo is weer een lekker instrumentaal nummer. Heerlijk ontspannen, met een fijne gitaarmelodie. Dit is voor mij een nummer om van te genieten. Nummer zes, Gypsy, is daarentegen minder ontspannen, echter wel een tof nummer. Volgende nummer wat ik, net als Golddigger, als een soort interlude zie is Who Is Watching. Ook hier wordt de gitaar heerlijk bespeelt, echt een lekker nummer dit. Nadia Ali klinkt hier ook nog eens erg goed, niks op aan te merken dus.

Bounce Back vindt ik een ietwat saai nummer, net zoals Bierman zegt. De sound is wel mooi, maar er mist wat spanning. Het kan me gewoon niet pakken. Ditzelfde geldt ongeveer voor Control Freak. Verschil is dat hier de melodie na een tijdje zelfs een beetje irritant begint te worden. Beter vind ik dan de Sander van Doorn remix, waar meer kracht in zit. Afsluiter Serenity is dan weer, inderdaad STOOKERY, een klassieker. Gaat qua sound een beetje in dezelfde hoek zitten als Shivers, maar heeft een veel betere beat en melodie.

Shivers is dus een mooi album met enkele goede trance nummers, variatie en lekkere interludes. Zeker een aanrader voor mensen die van volledige studio albums houden ipv mix-CD's.

Avishai Cohen Trio - Gently Disturbed (2008)

4,5
Een prachtige samenwerking van contrabas, piano en drums, waarbij zowel de contrabas als de piano een hoofdrol opeisen. Hierbij zorgt de drummer voor de juiste ritmische begeleiding. Die ritmiek is juist een van de zo mooie dingen op dit album. Veel geslaagde tempowisselingen en de bas en de piano die vrij vaak onafhankelijk van elkaar spelen, maar toch goed op elkaar aansluiten. Het feit dat de contrabas en de piano beide zo aanwezig zijn zorgt ervoor dat het nooit half leeg klinkt, maar de twee werken elkaar nooit tegen. Prachtige samenwerking wordt hier neergezet. De opener Seattle zet al op geweldige wijze de toon voor de rest van het album, waarvan de nummers als een mooi geheel klinken, maar die zeker niet eentonig zijn.

Bootsy Collins - What's Bootsy Doin'? (1988)

4,0
Naar mijn mening een geweldig album van Bootsy. Bergen met funk, van begin tot eind. Ik heb lang getwijfeld welke nummers ik als favoriet zou markeren, omdat ongeveer 7 van de tien nummers in aanmerking komen. Het begint al bij de opener Party on Plastic. Misschien een tikkeltje meer commercieel, maar zeker groovy en met geweldige vocals. Het nummer functioneert duidelijk als opener van het album, en doet zijn taak goed. Gooit de groove erin en zet de toon van het album neer. Nummer twee, Subliminal Seduction, gaat op dezelfde toer verder. Ook hier weer sterke vocals, eigenlijk weinig mis mee.

Nummer drie begint met een voor mij te gemaakt loopje van de blazers, maar de rest van het nummer maakt dit ruim goed. Alleen sommige delen van de lyrics zijn naar mijn mening een beetje kazig. Nummer vier, Shock-It-To-Me is voor mij een van de nummers die voor mij niet in aanmerking komen als favoriet. Een beetje een redelijk nummer, weinig spannend, maar ook niet echt verkeerd. Een beetje een nietzeggend nummer. Gelukkig komt hierna een van de pareltjes van het album, 1st One 2 the Egg Wins. Tof onderwerp, en Collins weet er een geweldige plaat over te maken. Door middel van verschillende stemmen voor verschillende zaadcellen wordt de Human Race vertolkt. En dat onder begeleiding van een van de beste grooves van het album.

De tweede helft is bijna in zijn geheel prachtig. Het begint met Love Song, klinkt een klein beetje kazig, maar zeker niet verkeerd. Nummer 7 is dan weer prachtig, hier komt Bootsy's bas prachtig tot zijn recht en weet hij je geweldig aan het dansen te krijgen, net als bij *-ing the Luv' Gun. Dit nummer klinkt ietwat schichtiger, een beetje à la Bad van Michael Jackson. De vergelijking tussen deze twee gaat echter niet verder dan een globale sfeer, Bootsy komt hier zeker niet over als dief van nummers. Het klinkt juist erg goed. Nummer negen is, evenals de meerderheid van dit album, een goed nummer. De laatste, nummer tien, vindt ik dan weer tegenvallen. Hierop gebeurt wat mij betreft erg weinig, en staat me een beetje tegen.

Los van nummers 4 en 10 dus een prachtig album. Waarom dan geen hoger cijfer dan een 4.0? Dat zit hem in de kleine dingen. Bijna alle nummers hebben wel een loopje of tekstje wat afbraak doet aan de kwaliteit. Als voorbeeld noemde ik al Leakin', maar ook de repetitie in Love Song en het constante gehuil dat telkens terugkomt in de tekst van Yo-Mama-Loves Ya. Deze kleine dingen plus de twee eerdergenoemde nummers trekken de de waarde van het album dus naar beneden. Alsnog zeker het luisteren waard, over het algemeen geweldige dansplaten.

The Count Basie Trio - For the First Time (1974)

3,0
Een album van het Count Basie Trio, bestaande uit een klassieke formatie: piano (Basie), contrabas (Ray Brown) en drums (Louie Bellson). Het album past eigenlijk precies in het plaatje van wat je waarschijnlijk van een dergelijk piano-trio verwacht. De piano neemt de hoofdrol op zich, met begeleiding van bas en drums. Het geluid klinkt mooi, met duidelijk onderscheidt tussen de verschillende partijen. Het doet me een beetje denken aan het geluid van Sonny Rollins, maar dan zonder saxofoon uiteraard. Een mooi, helder geluid dus. Over het algemeen ook een vrolijke plaat, de 'swing' zit er goed in. Dit komt mede door de virtuositeit van niet alleen Basie, maar ook Brown. Bellson heeft in mijn opzicht een wat minder grote rol, met redelijk standaard drumpartijen.

Het openingsnummer begint met een lopende baslijn van Brown, waarna de piano en drums erbij komen. De vrolijke toon is erin, eigenlijk net als bij het tweede en derde nummer. Deze klinken dan ook redelijk homogeen. Behalve dat de thema's en de loopjes anders zijn is de sfeer hetzelfde. Gelukkig komt daar met nummer 4, Blues in the Church, verandering in. Hier zit een fijne bluessound aan (goh), wat onder andere komt door het orgelgeluid waarmee Basie speelt. Dit zorgt voor de nodige afwisseling.

Na Blues in the Church komt de vrolijkheid weer terug. Twee concepties van de klassieker Lady Be Good. Ook deze klinken redelijk homogeen. Dit komt vooral doordat de nummers, en eigenlijk het hele album, afhankelijk is van melodieën. Er is weinig sprake van tempowisselingen in nummers of sfeeromslagen. Hierdoor kan ik ook tussen het eerste en tweede concept van Lady Be Good moeilijk een oordeel vellen. Beide klinken goed, allebei tof, maar er zit vrij weinig werkelijk onderscheidt tussen beide.

De tweede helft van het album begint met het nummer Blues in the Alley. Ook hier komt de Blues sound weer terug (nogmaals goh), maar dit keer zonder orgel. Op zich een mooi nummer, maar met weinig echt spannende toevoegingen. As Long As I Live komt hierna weer de vrolijke noot terugbrengen, maar ook dit gebeurt weer zonder al te veel nieuws. Nummer negen, Song of the Islands is een leuke variatie op het eerdere recept, door een ietwat relaxte sfeer te creëren. Hierdoor ontstaat er in de tweede helft van de plaat wat meer variatie.

Nummers tien en elf zijn beide erg leuk, zeker de Royal Garden Blues. Hierop zitten heerlijke piano melodieën, maar ook (Un)Easy Does It is erg fijn. Deze is meer opgebouwd rondom het thema. De afsluiter O.P. is een uptempo swing. Ook deze is leuk om naar te luisteren, maar eigenlijk weer net wat te eentonig met een groot deel van het album.

Eigenlijk het hele album is namelijk gebaseerd op precies dezelfde balans tussen drums, bas en piano. Dit hoeft niet per se een probleem te zijn, maar als er ritmisch en wat sfeer betreft weinig veranderd, dan wordt het een beetje eentonig. Het hele album is vrolijke pianojazz, maar 55 minuten wordt dan een beetje teveel van het goede. Nummers als Blues in the Church, Blues in the Alley en Song of the Islands brengen hier variatie in, maar eigenlijk te weinig om er een daadwerkelijk interessante plaat van te maken. Ik zou het album eigenlijk alleen aanraden aan degenen die zoeken naar een vermakelijke pianoplaat, maar wie iets écht goeds wil hebben, kan beter even doorzoeken.