menu

Hier kun je zien welke berichten hond racisme als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

FKA twigs - LP1 (2014)

4,5
Tahliah Barnett, beter bekend als (FKA) Twigs, brengt na twee EP's eindelijk haar eerste debuut album uit, logischerwijs LP1 gedoopt. Al na 'EP1', die nog onafhankelijk uitgebracht werd, heeft deze jonge, mysterieuze Britse/Caraïbische zangeres mijn interesse gewekt. Haar eerste EP bedroeg vooral haar vocalen over meer minimalistische beats, terwijl de Arca-geproduceerde EP2 op alle vlakken bombastisch en opgeschroefd leek te zijn, maar wel in prachtige harmonie met de hijgende, hoge, misschien zelfs semi-erotische zang van Tahliah. Nu is het dus tijd voor haar eerste LP; LP1.

Het album opent met 'Preface', een chaotisch en ongestructureerde opening die eigenlijk nietszeggend en blindelings de luisteraar binnenlaat in de muzikale wereld van Twigs, althans op een turbulente manier. Veel elementen die terugkomen in haar muziek; het koorgezang, de beats gevuld met sub bass en de hoge synth stelt ze hier voor een klein minuutje tentoon op een onsystematische manier. Daarna begint het album met Lights On, en wordt de toon gezet.
"When I trust you we can do it with the lights on" gaat natuurlijk over seks, maar ook over onzekerheden. Over hoe Twigs haar partner moet vertrouwen, voordat ze het licht aanlaat. Ineens wordt ook duidelijk hoe gedetailleerd de producties zijn. High-pitched gesuis, ratelende snares, zacht getik.. Alle details die niet meteen uitblinken tijdens de eerste luisterbeurt vallen na de tweede, derde, vierde keer steeds meer op.
"My thigs are apart, for when you're ready to breathe in", zingt Twigs in Two Weeks op een melodie die doet denken aan All Out Of Love, als dit bewust was, een vreemde keuze, maar het werkt. Hours viel me bij de eerste luisterbeurt niet veel op, maar bij het intensief luisteren zijn het weeral de details, zoals de diepe kicks, die dit nummer zo geweldig maken. En zo gaat het verder, en verder. Pendulum wordt nu al door velen vergeleken met het vorige werk van Twigs. De diepere hi-hats die versnellen en vertragen doen meteen denken aan een soort van Water Me upgrade, maar met een prachtig melodieus refrein (inclusief gitaar riff!) is het zelfs tien keer beter. Na de eerste helft van de LP komen we aan bij 'Video Girl', een nummer geschreven over de muziek video's waarin Twigs mee heeft gedanst (verschillende video's van Jessie J, Kylie Minogue, Ed Sheeran...) en is veruit het meest poppy nummer op de plaat. Gelukkig schuwt Twigs de 'mainstream' ook niet en leunt, of flirt, ze soms met de meer toegankelijke kantjes van r&b, maar dat blijven dan wel de marges, want het Arca-gehalte blijft hier hoog. Numbers is een leuk, bijna hypertechnisch tussendoortje, maar in het refrein wel sprookjesachtig en verfrissend. Jammer genoeg wordt de prachtige vlotheid in de tweede helft naar beneden gehaald door 'Closer', het enige nummer op de LP dat ik niet kan uitstaan. De vocalen klinken erg extatisch, bijna kerkelijk, maar ook erg lui, en de beat, die de eerste tien seconden vrij veelbelovend klinkt, is oftewel gewoon erg zwak, of wordt oftewel naar beneden gehaald door de luie zangpartijtjes van Twigs. Ik gok op dat laatste.
Dat wordt gelukkig goed gemaakt met 'Give Up', een nummer met prachtige verses, en een heerlijk zoet refrein. De teleurstelling van Closer is ondertussen verwerkt en dan komen we bij mijn persoonlijke favoriet; Kicks (de gay-gasp inclusief.)
Kicks begint met een intro die me doet denken aan de muziek van Holly Herndon, waarna Arca invalt met de drums, inclusief een wobble hier en daar. De opbouw naar het refrein is ideaal, alsof het technisch gezien allemaal perfect uitgewerkt is. De tekst past prachtig op refrein, met een diepe, melodieuze synth die genoeg ruimte geeft aan Twigs om zelfs te experimenteren met verschillende tonen. Hierna vallen prachtige samples in, die als snares worden verwerkt in de bridge. Kicks is een meesterwerk.

LP1 is geen 'poppy' album dat je op de achtergrond opzet in de hoop wat catchy deuntjes op te vangen. Het is een album dat ideaal is om intensief te beluisteren met headphones, op een koude zomeravond. Het is een prachtig, mysterieus staaltje muziek dat de hedendaagse R&B & Pop muziek eer aandoet. Als dit slechts is begin is, ben ik benieuwd wat er nog allemaal zal volgen na dit debuut.

Justin Timberlake - The 20/20 Experience (2013)

2,5
Justin Timberlake, de 'Fifty Shades of Grey' van de popwereld.

In 1997 begon het eigenlijk allemaal voor Justin, of nee, vroeger, want kan iemand zich The Mickey Mouse Club nog herinneren? Ja, hoor. Justin Timberlake, Christina Aguilera en Britney Spears. Ze behoren allemaal tot de jongste generatie van Disney sterren. Wat Miley Cyrus, Selena Gomez en Demi Lovato in 2013 zijn, waren de popsterren die nu vooral nog terugkomen in 'Dag Allemaal' toen, zelfs Ryan Gosling mocht zich in de jaren van grunge, platform schoenen, Hurricane Andrew en de Golfoorlog lid noemen van het superkoele clubje. Maar, zoals alle sterren al langer weten, een 'fame status' mag je niet zomaar verwaarlozen. Dus, Britney Spears brengt een aantal hits uit onder haar 'innocent little pop star' persona om later tot een pispaal en emotioneel instabiel media-magneet uit te groeien, Ryan Gosling stort zich op acteren en doet momenteel aan films die op de grens tussen 'mainstream' en 'indie' liggen, een vrouwenmagneet die nooit gestalkt zal worden, en Christina Aguilera... wie? Maar Justin Timberlake, dat is een totaal ander geval. De enige die nog een album kan uitbrengen en meer als 50 stemmen behalen op Musicmeter, om dan nog een gemiddelde van 3,80 te behouden, knap.

The 20/20 Experience speelt verder in op zijn vorige album. *nSYNC is ondertussen al een tijd geleden, de nieuwe generatie fans zal zich amper nog iets herinneren van Timberlake met blonde krulletjes die eerder iets van noedels weg hebben dan van haar. Het is dan ook een erg aanpasbare artiest, hij heeft verstand van the bussiness en is duidelijk één van de weinigen die goed ingelicht is. Hij weet wat iedereen van hem verwacht, want sinds 2007 is Timberlake bijna niet meer zonder maatpak/smoking gespot. Om nog even terug te gaan naar Futuresex/Lovesounds, een album met exotische, spannende beats en een ''uhh'' en ''yeah'' kreunende Justin: had iemand toen écht verwacht dat dé Justin Timberlake een R&B album zou uitbrengen die speelt met de stoutste dromen van tieners en vrouwen, speelt met de grenzen van popmuziek en experimentele probeersels. Ik denk het niet, want de popster was uitgegroeid tot een muzikaal genie, die eindelijk wat verandering in de charts bracht. Mààr, dat is 2007. Ondertussen zijn we zo'n 5 jaar verder, en helemaal klaar voor The 20/20 Experience, Timberlake zijn nieuwste album, met zijn nieuwste nummers... en verder eigenlijk, niet echt iets nieuws.

Timberlake doet ontzettend zijn best om zich vast te houden aan zijn vorige album, zijn 'smooth ladies man' imago te houden, zijn nummers probeert hij zo chill en laidback mogelijk te houden. En zo eerlijk als mogelijk, het is dan ook een fijn album voor een sensuele avond op Valentijn, maar verder is het allemaal vrij saai. Wie luistert dit nu echt, als een getrouwde hetero man van pakweg 42, vrijwillig nonstop, terwijl die meezingt met een laag/hoog/laag/hoog gaande Justin Timberlake die “at with the top up, you're wrapped up in my space lover cocoon” zingt op een Timbaland geproduceerde beat inclusief kreunende vrouw in de achtergrond. Geen enkel nummer buiten Don't Hold The Wall is de moeite waard. Mirrors lijkt wel een nummertje vanuit een tijdcapsule uit 2005 gehaald, een soort geüpdatet versie van 'Cry Me A River'. Suit & Tie is dan weer weinig memorabel, wel leuk zo, cruisin' thru Los Angeles in my cadillac, afgaand op de clip, maar in West-Europa, met nog altijd hopen sneeuw in Maart is het vrij idioot. Het is dus zo'n typische 'vibe' track, anders is het niets. Wat er dan nog overblijft zijn basically opvul nummers van 6/7 minuten of zelfs langer. En dat is vrij kut, want zijn vorige album mocht ik wel, en ik had echt gehoopt dat Timberlake niet wéér hetzelfde zou fiksen, of het beter uitvoeren. Maar waar ik bang voor was is dus gebeurd. Justin probeert een 'artistiek volgepompte R&B zanger' te zijn die zich laat uitblinken als 'een nieuwe man' die voor het plassen de WC bril omhoog zet en daarna terug omlaag haalt.

Treurig, teleurstellend, maar op zich best leuk.

The Knife - Shaking the Habitual (2013)

3,0
The Knife, een Zweeds ambient, noise, electronica, pop duo. Pretentieuze zelfoverschatting en heel, heel, hééél lange nummers maken 'Shaking the Habitual' wat het is: een plaat die iedereen maar een keer of twee zal opzetten en beweren dat het super-duper-goed is.

Optimisme vooraan, Olof en Karin hebben een paar knallers gemaakt. Om alleen maar de twee openingsnummers te noemen, Ready To Lose, Without You My Life Would Be Boring, Wrap Your Arms Around Me en zelfs het vrij leuke Raging Lung. Ook positief aan The Knife zijn de trillende, fragiele vocals van Andersson alias Fever Ray, die mij sowieso meer interesseert, ter zij-informatie. Maar die komen echt veel te weinig voor, dus komen we vrij rap aan de nadelen. Te lang, enorm saai (zelfs voor ambient) en veel nutteloze nummers die de sfeer van het album letterlijk naar beneden slaan. Het voelt aan als interludes van 5 tot 10 minuten, soms zelfs tot 20, en dan weer een paar achter elkaar. Interludes zo saai en irriterend dat ik zo goed als gewoon zou willen stoppen met luisteren. Sorry, maar wie beweert te genieten van een 10 minuten aanhalende klankschaal en niet in slaap valt/de track skipt, want dat is ook mogelijk, zullen wel enorm zelfingenomen zijn.

Shaking the Habitual is een erg gemixt album geworden, met een paar steengoede nummers, die hierboven al vermeld staan. Een paar opvullertjes die best leuk zijn, zoals het electronisch gezien goed in elkaar gestoken en enorm nerveuze 'Networking' en 'Stay out Here'. Het nut van de opzwellende klankschalen, glitchende (dis)harmonische instrumenten en stemmen die surround-achtig opdoemen zie ik echt niet in, en al helemaal niet voor 19 minuten. Experimenteel gezien is het daarom vrij oppervlakkig, thé (((((Anti-Mainstream)))) Knife heeft dan toch een paar verkeerde zetjes gedaan op Shaking The Habitual.

Een album om een paar keer te beluisteren, elke single die een video krijgt op mijn blog te posten, en daar weer te vergeten, totdat The Knife weer opdoemt met een nieuw album... in 2019.