Ik kende de beste man en zijn muziek nog niet.
Aangenaam verrast was ik met mijn kennismaking met hem en zijn muziek toen hij voor een anderhalve week terug op zaterdag een in-store optreden deed bij recordstore Sounds in Venlo. Niet wetende wat me te wachten stond ben ik er zonder verwachtingen naar toe gegaan...en ik ben maar wat blij dat ik dat gedaan heb.

David Philips, een singer/songwriter die er mag wezen. Hij weet met weinig iets erg moois te scheppen. Hij schrijft en produceert al zijn songs zelf en biedt genoeg variatie in zijn songs om lang te blijven boeien. En dat is iets dat niet elke singer/songwriter gegeven is.

Zijn tweede album "The Rooftop Recordings" is al mooi, alleen al vanwege het feit dat dit puur "bare boon" is opgenomen.
Geen studio enz. maar in zijn huiskamer met de deuren naar zijn dakterras open in zijn rooftop appartement ergens in Barcelona met enkel drie mics en zijn instrumentaria waarvan er enkele zelf gemaakt zijn.
Een prachtig akoestisch album gezongen met een erg soulvolle stem en erg goed gitaarspel.

December Wine (4 track tapes) is nog beter als zijn voorganger. Een klein meesterwerkje als je het mij vraagt. Veelzijdig en als experiment opgenomen op een Tascam Portastudio 4 track Cassette Recorder met TDK SA90 cassettes heeft dit een prachtig album opgeleverd. Hij bespeeld de gebruikte instrumenten allemaal zelf. Het album klinkt wat voller als zijn voorganger vanwege gebruik van drums en bass en geeft het daarmee iets meer body.

Als je van het singer/songwriter genre houdt is het absoluut de moeite waard om dit Engels heerschap met zijn werk eens gaan te beluisteren.

Eergisteren zowel de dubbel cd als de blu-ray aangeschaft.

Ik heb er met veel plezier naar zitten luisteren en heb genoten. Ook de blu-ray is van hoge kwaliteit wat betreft beeld en geluid. En dat zeg ik niet snel daar ik zeer kritisch ben op beeld en geluidsdragers.

Toegegeven, het is heel wat anders dan zijn elektrische gitaarspel. Echter daarom voor mij niet minder mooi.
Eens te meer bewijst hij weer een gitarist van absolute topklasse te zijn die ook hiermee goed uit de verf weet te komen. Goed en gedegen akoestisch gitaar spelen is moeilijker dan elektrisch en vergt een nog grotere kunde van je gitaarspel als gitarist.

De songs zijn flink aangepakt en hebben hier en daar een (grote) verandering doorgemaakt en daarmee een heel nieuw karakter gekregen. Niet in de laatste plaats door toevoeging van de Ierse banjo, viool, baby piano, glockenspiel, harmonium, accordion, nyckelharpa, en mandoline en percussie. Ik hou hier wel van. Deze veranderingen daagt musici uit om grenzen te verleggen en zichzelf en de muziekstukken opnieuw uit te vinden.

Wat mij betreft een mooi dubbel live album. En met beeld van de blu-ray erbij nog fraaier om te mogen ervaren.

Ik heb de dubbel cd/blu-ray versie aangeschaft.

Ik was als Zeppelin fan blij toen ik zag dat het concert uit 2007 op deze manier uitgebracht ging worden. Ik heb hem dan ook gelijk aangeschaft.

Het optreden wat de heren geven is geweldig te noemen in mijn ogen. Beeldkwaliteit kan hier en daar misschien iets beter voor blu-ray maar is prima in orde, daarop heb ik dan ook niks aan te merken. Maar de geluidskwaliteit van de blu-ray laat zéér te wensen over.

Vooropgesteld, ik ben als audiofiel erg kritisch als het op geluidskwaliteit aankomt, daar ik vind dat je zonder goede geluidskwaliteit het concert (als ook film) totaal niet kunt beleven zoals het is bedoeld.

Met dat in gedachten speel ik elke blu-ray dan ook af. Zo ook deze.
Wetende dat Zeppelin een van mijn favorieten is qua muziek wil ik met beoordelen van hun geluidsdragers nog wel eens te mild zijn. Maar niet bij deze schijf.

Het schijfje ging in de blu-ray speler met het idee dat ik iets moois ging beleven. Maar niks was minder waar.
Bij mij thuis kwam het schijfje totaal niet uit de verf wat geluid betreft. Aan mijn speakers en randapparatuur en bekabeling kan het niet liggen. Die zijn dik in orde. Maar het zekere voor het onzeker nemende nam ik toch de proef op de som.
Ik bezit namelijk de mogelijkheid om over verscheidene sets te kunnen draaien vanwege het feit dat een goede vriend van mij een grote gespecialiseerde hifiwinkel bezit en ik daar ten alle tijden terecht kan om cd's en blu-ray's te draaien en te testen voor mezelf en anderen als ik dat wil.
In de daar aanwezige bioscoop met 'Barco' beamer en velen verscheidene geluidsversterking varierend van mosfetversterking tot transistorversterking tot buizenversterking heb ik de blu-ray afgedraaid. Speakers die ik gebruikt heb varieren van hoornsystemen (sferische hoorn) tot gewone vloerstaanders tot satelietspeakers. En de conclusie was samen met de ervaren in dienst zijnde geluid- en beeldtechnicus hetzelfde als bij mij thuis.
Beeld prima in orde, maar het geluid is ronduit slecht.

Het is een dood en erg vlak geluid. Het mist scherpte en diepte (een kleine stage), weinig tot geen dynamiek, en totaal geen lucht tussen de verscheidene instrumenten.
Het geluid geeft je dan ook niet de beleving en rillingen wat dat normaal zou doen bij een zo'n groots concert.

Page's rockgitaar mist de 'twang', agressie en scherpte die je gewend bent te horen bij een live spelende rockgitarist. Met name zijn distortion komt totaal niet uit de verf. Het klinkt allemaal erg vlak en 'boostloos'.

Dan Bonham's drums. Die worden ook gruwelijk slecht weergegeven. Ook door het gemis aan scherpte en dynamiek. Het knalt totaal niet.
Bij een nummer als 'No Quarter' bijvoorbeeld slaat hij in het begin van het nummer op een van hem links staande pauk. De enkele slagen zijn nauwelijks te horen en klinken met totaal geen diepte van wat je van een pauk zou verwachten. De kleine korte roffel die daarop volgt op diezelfde pauk is zelfs zo goed als niet te horen.

Plant's stem is daarentegen helder en duidelijk weergegeven maar mist ook de broodnodige dynamische weergave.

Jones's bass is er wel in het diep en loopt te sterk en overheersd her en der behoorlijk maar mist het 'droge' en 'strakke' dat je van een bass mag verwachten.

Zoals al gezegd, al met al een irritant vlak en doods geluid zonder scherpte, diepte en dynamisch bereik, waardoor het slecht in balans is en waarbij een her en der te sterk overheersende 'lopende' bass met een gemis aan 'droog' en 'strak' geluid bij mij irritatie wekt.
Het is in zijn geheel een geluid dat je als toehoorder totaal niet naar binnen zuigt en in vervoering weet te brengen zoals grootse concerten dat kunnen doen met je qua geluid. Niet dat het geluid moet galmen (wat het vaak doet in arena's). Integendeel zelfs. Maar dit is het tegenovergestelde.

Als ik het met sterren van maximaal vijf en minimaal nul moet beoordelen dan krijgt het beeld van mij een vier en het geluid een twee en half. En zelfs die halve vind ik eigenlijk nog te veel eer, daar ik vind dat deze heren, die genoeg ervaring hebben dit product zoals geproduceerd op deze wijze tegen hadden moeten houden. Het lijkt er nu op dat de heren gedacht hebben, breng maar uit men koopt het toch wel. Wij zijn tenslotte Led Zeppelin.

Leuk om je verzameling compleet mee te maken, maar als je verwacht dat je hiermee een erg goed en gedegen geproduceerd topproduct koopt wat betreft de blu-ray, vergeet het maar. Er zijn veel betere concertregistraties wat geluid betreft te koop. Ik heb de blu-ray dan ook niet meer afgekeken. Of het pakket met de twee dvd's beter zijn weet ik niet.

Ook de cd geluidskwaliteit vind ik niet optimaal, maar die klinken wat beter dan de blu-ray.

Naar aanleiding van geluidsfragmenten via de website van de platenmaatschappij 'Magna Carta' was ik erg benieuwd naar dit nieuwe album van Eric Gales (The Eric Gales Band) guitar met muzikale grootheden dUg Pinnick (Kings X) bass en Thomas Pridgen (The Mars Volta) drums.

Ik was Eric Gales, die samen met zijn broertje Eugene Gales en Hubert "H Bomb" Crawford Jr. de band 'The Eric Gales Band' vormden na zijn album 'Picture of A Thousand Faces' bewust uit het oog verloren daar de opvolgende albums niet naar mijn smaak waren.

Maar hij is terug. En hoe!

Deze zeer getalenteerde bluesrock gitarist, eentje die nog wel eens sterk ondergewaardeerd is geworden, is terug met een band die je dan ook gerust een supergroep mag noemen.
En hun schijfje? Verpletterend goed.
Het debut van dit virtuoze drietal staat vol met stevige blues-rock, doorspekt met vette grooves, solide melodiën en mooie teksten. Er wordt dan ook fantastisch gemusiceerd, en ze vullen elkaar dan ook verdomd goed aan. De songs staan als een huis.
Een droom-debut van hoge klasse, voortgebracht door drie virtuozen met elk hun eigen inbreng die hun sporen al lang verdiend hebben in de wereld van de rock.

Dat wordt meer dan genieten bij een van de komende live shows van dit trio waar ik zeker bij zal zijn als ze ermee naar Nederland komen.