stem geplaatst

(reactie op ander bericht)



Je kunt het album nu ook op nieuw kopen in een bijna perfecte persing van music on vinyl. Het vinyl is transparant zeer helder en kraakhelder en dat verdient deze muziek ook echt. Bizar is wel dat het vinyl dat in papieren innersleeves komt die krasjes op het vinyl veroorzaken, die heb ik dus maar meteen gewisseld met anti statische innersleeves. Toegeven het kost wel wat ( ongeveer even veel als je het uit Frankrijk laat komen met verzending ) maar ik wilde deze erg graag in een goede persing. Het is werkelijk een schitterend album om op vinyl te hebben.

De carrière van Ryan Beatty kent een wonderlijke start. Als kind uit een groot gezin, groeide hij op in het stoffige Californische plaatsje Clovis. Dat hij zangtalent had ontdekte hij al vroeg en toen zijn zus hem aanmoedigende om daar iets mee te gaan doen, besloot hij covers op te gaan nemen voor zijn youtube account, om zo aan zijn fanbase te werken. Al snel kreeg hij steeds meer followers. Hij vertrok op 17 jarige leeftijd maar Los Angeles om carrière te maken, maar ook om het beklemmende juk van het zwaar christelijke milieu waarin hij opgroeide achter zich te kunnen laten.

Eenmaal in LA wordt hij in de markt gezet als de nieuwe Justin Bieber. Hij toert samen met Cody Simpson en Disney Radio heeft een sterk aandeel in zijn steeds groter wordende bekendheid. Beatty merkt echter dat hij doodongelukkig is. Hij wordt continu gepromoot als the next popstar, de ideale schoonzoon. Zijn ontluikende homoseksualiteit stopt hij diep weg. Er circuleert op internet nog een interview waarin er continu wordt gevraagd of hij een vriendin heeft, en hoe zijn ideale date met zijn toekomstige vriendin er uit ziet. Het is een pijnlijk fragment waarin je een jonge Beatty zich verplicht door impertinente vragen ziet ploeteren en zich daarin ook behoorlijk vast draait.

Dat het zo niet langer kon besefte Beatty zich ook. Hij breekt met zijn management en trekt zijn uitgebrachte ep's terug. Het gevolg is dat hij tot 2016 geen nieuwe muziek mag uitbrengen vanwege het nalaten van contractuele verplichtingen. De zorgvuldig opgebouwde carrière ligt in duigen.
Hij komt publiekelijk uit de kast en begint in stilte te werken aan nieuwe muziek. Muziek die hij wil maken, op zijn voorwaarden.

De nieuwe muziek vormt zich doordat hij bevriend raakt met de hiphop formatie Brockhampton. Een groep vrienden die in een huis in Los Angeles hangen, chillen en in een razend tempo enorm veel muziek opnemen en in eigen beheer uitbrengen. Veel van de gezongen refreinen neemt Beatty voor zijn rekening. Door samen te werken met Brockhampton en meer alternatieve hiphop en r&b muzikanten uit LA, komt hij ook in contact met rapper Tyler The Creator voor wie hij ook enkele gast vocalen inzingt ( oa op Igor ).

Het geeft Beatty weer het zelfvertrouwen terug dat hij zo lang kwijt was en in 2018 brengt hij dan eindelijk zijn langverwachte debuutalbum Boy in Jeans uit. Het is een album vol gepitchte vocals en r&b achtige producties, dat door een klein publiek stevig omarmd wordt. Beatty zingt overtuigend en expliciet over de herenliefde en geeft aan dat er alweer snel een nieuw album aankomt. Het album Dreaming of David volgt in 2020 en hierin experimenteert Beatty nog verder met alternatieve r&b en verschillende beats. Persoonlijk heb ik met die albums op een enkel nummer na niet zoveel. Je hoort hier vooral een zoekende Ryan Beatty die zijn stem verstopt onder veel effecten en wel heel gretig uit het vaatje Frank Ocean vibes tapt.

Na een break van drie jaar komt Beatty in 2023 met een totale stijl verandering. Weg zijn de drumcomputers en vocale effecten. Op calico werkt Beatty samen met producer Ethan Gruska die ook de twee albums van Phoebe Bridgers voor zijn rekening nam. De samenwerking doet Beatty enorm goed, al is het thema van het album loodzwaar. Het hele album staat namelijk in het teken van een breakup en het helen van de wond die zo'n liefdes breuk veroorzaakt. Het album wordt in kleine kring erg goed onthaald, al ontgaat het veel muziekliefhebbers. Toevallig brachten de algoritmes van het internet mij in 2024 tot het album en ik was echt totaal overdonderd toen ik de eerste tonen van dat album hoorde. Beatty en Gruska bleken een perfect muzikaal duo. Calico is muzikaal zo ontzettend zacht, pijnlijk en intens geschreven, de lyrics zijn zo intens dat het bijna te persoonlijk is om er naar te luisteren. Twee zomers lang heb ik calico grijs gedraaid. Ik kan alle nummers woord voor woord meezingen. Het album heeft echt een speciale plek in mijn hart gekregen.

Het uitzonderlijke talent van Beatty bleef ook de grote artiesten der aarden niet ongehoord en zodoende schreef Beatty op vier nummers van Beyonce's Cowboy Carter mee, en hielp hij ook Miley Cyrus met haar album. En tussen het schrijven en toeren door werkte hij ook aan nieuwe muziek.

Die muziek is er nu met het nieuwe album Sweet Fortune. Ik was vooraf wat huiverig. Zou hij het hoge niveau van calico kunnen vasthouden? de eerste single Secret Language stelde niet teleur maar had ook tijd nodig om aan me te blijven plakken. Het was duidelijk dat Beatty verder de roots en country kant zou opgaan die hij met calico al licht had aangestipt en met Cowboy Carter verder had onderzocht. Inspiraties dit keer waren oude helden van Beatty zoals James Taylor, Paul Simon, john Denver en Willie Nelson.
In de bijbehorende videoclip van Secret Language zien we Beatty een liefdesverklaring op een papieren vliegtuigje weggooien, en achterna rennen op cowboy boots, stad en land door. Om het papieren vliegtuigje vervolgens in Boston te vangen, zodat hij het tijdig kan onderscheppen voordat de ontvanger zijn liefdes verklaring leest.

De stad Boston in de staat Massachusetts blijkt een centrale rol te spelen op het nieuwe album. Het is namelijk de stad waar hij opnieuw geluk vond, en waar Ryan, zelf nog woonachtig in Los Angeles regelmatig naartoe reist. Deze lange afstand relatie vormt het decor van het nieuwe album.

Het album viert de liefde in plaats hier afscheid van te nemen en is dan ook een stuk opgewekter dan zijn voorganger. Hoewel Beatty een twijfelaar blijft, onzeker soms ook of deze liefde echt wel blijft bestaan kijkt hij ook optimistisch naar zijn eigen geluk.

Na de wat theatrale opener Phantom die toch vooral aan een kruising tussen Billy Joel, Elton John en nouja vooruit Father John Misty doet denken, bloeit het album prachtig open met het sterke White lighting. Beatty zingt over het prille geluk maar ook over zijn onzekerheden, sterk vertaald in zinnen als 'sometimes I shy away so I don't fall apart, it's my religious shame that keeps me en garde' het nummer wordt verder prachtig ingekleurd door fraai snaarwerk, orgel en mondharmonica. Een ander hoogtepunt is het titelnummer Sweet Fortune dat Beatty samen met zangeres Clairo schreef en opnam. De stemmen van Beatty en Clairo kleuren prachtig samen en het nummer klinkt als een wiegeliedje dat altijd al bestond. 'Be good for me, pour me another one before the words pour out of me' croonen Beatty en Clairo over elkaar heen. Werkelijk een prachtig nummer.

Op Too Many Ways kan ik een glimlach niet onderdrukken. Dit nummer schreeuwt liefde. Beatty zingt over gelukzalig uit het vliegtuig raam staren, wetende dat iemand daar beneden op hem wacht om hem in zijn armen te nemen. Zelfs het hart van de grootste cynicus maakt toch een vreugde sprongetje bij het horen van zoveel geluk? Op Delancey lijkt dat geluk plaats te maken voor een donkere zwoele nacht, de liefde voor geilheid. Hier kiest Beatty voor een andere begeleiding. Spaarzame piano klanken en een jazzy saxofoon kronkelen zich rondom de stem van Beatty. Het lied is een wat vreemde eend, maar ook wel een welkome afwisseling op het verder roots georiënteerde album. Wat volgt is een enorm sterk afsluitend trio. Op Annie Anything zingt Beatty zoals ik hem het liefste hoor, over een spaarzame gitaar tokkel en synths. Annie schijnt een pseudoniem te zijn voor een dierbare persoon uit zijn leven (een familielid?) met wie hij altijd een goede relatie had, maar waarmee hij nu een moeilijke verstandhouding heeft. Halverwege het nummer krijgt het lied nog meer zeggingskracht door prachtige blazers die de gevoelige sfeer ondersteunen. Op Dust keert de twijfel terug. Doet hij er wel goed aan, aan deze lange afstandsrelatie? Afreizend naar Massachusetts met tussenstop New York komt de tweestrijd weer naar voren. 'Faith in what I never had, crumbles like a paper bag, burning like the last light in the room'. Zingt Beatty met snik in de stem over een minimale gitaar tokkel en een viool in de achtergrond. Een brok ik de keel bij dit nummer. Je wilt hem bijna bemoedigend toe knikken...het komt wel goed jongen.

Bij de laatste noten van Dust is er nauwelijks tijd om bij te komen van zoveel moois, want bij de eerste piano tonen van Fleur De Lis sprongen de tranen mij in de ogen toen ik het voor de eerste keer hoorde. We zijn terug in de kerk van de jonge Beatty. De piano intro lijkt haast een gospel en Beatty zingt over een tuin vol bloemen, over het eerst moeten verwijderen van de dooie takken en bladeren om weer nieuwe zaden te kunnen planten. Een prachtige metafoor over schoon schip maken, om te snoeien voordat je weer kunt bloeien. Het nummer kent een prachtige outro waarin alle instrumenten die op het album te horen zijn, als een soort fanfare nog even voorbij komen. Gevolgt door een gitaarsolo. En dan is het klaar. Het album is ten einde.

Wat een wonderschoon album heeft Ryan Beatty weer gemaakt!

Opnieuw werkte Beatty samen met Ethan Gruska en een aantal geweldige muzikanten die het album zeer rijkelijk in kleurden. Gitaar, pedal steel, orgel, piano, fluit en koperblazers, drums en nog veel meer instrumenten, het komt allemaal voorbij. Tel daarbij op de prachtige en soms cryptische teksten van Beatty en het geheel komt zo mooi samen op dit album.

Zo betoverd als op calico was ik dit keer niet, maar Beatty weet bij mij wel weer een gevoelige snaar te raken. Ik herken me in veel van de thema's waar hij over zingt zoals homoseksualiteit, dualiteit en twijfel. Hij raakt een snaar bij me zoals lang niet iedereen dat kan. Dat is toch het mooie van muziek dat je soms (onverwacht) geraakt wordt.

In de herfst doet Beatty eindelijk Europa aan voor een tour. Ik kan hem maar liefst twee keer bewonderen. In Amsterdam en in Londen. Ik kijk daar nu al enorm naar uit. In de tussentijd zal ik dit album met mij meedragen. Op zomerse avonden op de veranda achter mijn huis. Tijdens treinreizen en barre fietstochten. Zodat het zich net als calico destijds, kan nestelen in mijn geheugen en hart. Dankjewel Ryan Beatty voor zoveel schoonheid!