menu

Hier kun je zien welke berichten vinylbeleving als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Curtis Harding - Soul Power (2014)

3,0
Gisteren naar het concert van Curtis Harding in Tivoli geweest. Mijn god wat was het slecht. Meneer kwam te laat, en de start was uiterst rommelig. Daarnaast maakte hij totaal geen contact met zijn band, wat verplicht contact met het publiek, mopperde hij over het licht dat te fel was, zijn mic standaard die niet goed stond, en uiteindelijk ook over zijn publiek die hij betichtte van niet dansen. Als dan je live act waanzinnig goed is...
Niet dus.

Hoe kun je mensen vragen te dansen op je soul muziek zonder soul?

Daar waar de nummers op z'n plaat Soul Power lekker mooi ingekleurd zijn met koperwerk en hier en daar een orgeltje, klonk het live ( met slechts een drummer, een gitarist en basist) flets en inspiratieloos.
Dat de man daarnaast een uiterst onsympathiek, en chagrijnig voorkomen heeft zorgt ervoor dat ik ook een stuk minder kan genieten van zijn muziek op plaat.
Noem het flauw maar als je er live zo'n bende van maakt, ga dan als de wiedeweerga aan je live act werken voordat je met je nieuwe plaat komt. Of donder op, en ga weer lekker backing vocals zingen.

D'Angelo - Brown Sugar (1995)

4,0
Niet eens met west. The back to black release vind ik juist niet zo goed klinken (maar dat geldt eigenlijk voor alle back to black releases ). De respect the classics release klinkt veel warmer en het geluid komt dichter bij het geluid van de cd uit 1995. Het witte vinyl is natuurlijk een beetje onzin, al begrijp ik wel dat mensen dat aantrekkelijk kunnen vinden.

Wat betreft de plaat: Mooi debuut van D'Angelo, de plaat laat goed horen wat een groot talent de man bezit. Hoewel de plaat alweer 20 (!) Jaar oud is, klink het geheel nergens gedateerd. Veel nummers zoals Brown Sugar, Alright, en vooral Cruisin' zijn echt geweldig. Cruisin' vind ik misschien nog beter dan het orgineel, tjonge wat een sound zet D'Angelo daar neer! Toch zijn er ook (iets) zwakkere broeders op de plaat te horen. SDM klinkt goed, maar ook wat kaal en had best een minuut korter gemogen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Lady.

Brown Sugar is vooral in de late uurtjes zeer genietbaar en is een prachtige staalkaart van soul, hiphop, en wat jazz. Een meesterwerk als Voodoo is de plaat voor mij niet. Brown Sugar laat vooral het grote talent van D'Angelo zien en zijn liefde voor zware beats en bassen horen. Ook experimenteerde hij bij Brown sugar al met vintage opname technieken, iets wat hij voor Voodoo verder doortrok en op Black Messiah perfectioneerde.

Luister eens naar zijn drie albums achter elkaar, en hoor hoe hij zich muzikaal heeft ontwikkeld en haast zijn eigen muzikale universum heeft gecreëerd. D'Angelo een volstrekt uniek talent.

D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014)

5,0
Cor schreef:
D'Angelo kende ik nog niet (sorry Voodoo-adepten), maar alle buzz rondom deze plaat trok de aandacht. En het is de moeite waard: broeierig, duister, maar ook smooth. Ik kan er wel wat mee en ga 'Voodoo' toch ook maar eens opsporen.


Voodoo is toch wel een behoorlijk andere plaat. Op Black Messiah staan wat meer afgeronde liedjes. Weliswaar steengoed, maar toch van een ander kaliber dan Voodoo. De liedjes op Voodoo zijn eigenlijk meer lang uitgesponnen en vreemd gemixte (slow) funkjams. Wellicht vraagt het meer tijd om die plaat echt te voelen en op waarde te schatten. Bij mij viel het kwartje laat ( plaat heeft eerst 10 jaar stof gevangen ).
Nu is Voodoo een van mijn favoriete albums aller tijden, een totaal uniek document. Ik ben dan ook benieuwd of je de plaat al beluisterd hebt, en wat je er van vind.

Frank Ocean - Blonde (2016)

Alternatieve titel: Blond

4,5
Toen Blonde uitkwam was ik in eerste instantie wat teleurgesteld. Ik had me het vervolg op zijn briljante debuut toch anders voorgesteld. Omdat ik weet dat het soms echt even duurt voor je een plaat goed kunt beoordelen ben ik Blonde blijven luisteren. Na zoveel luisterbeurten hoor ik meer en meer verschillende lagen in de muziek, en begint Blonde hier te landen.
Toch is de opvolger van zijn debuut is beslist geen makkelijke plaat geworden. Frank Ocean had makkelijk een tweede Channel Orange kunnen maken, en was daar waarschijnlijk bij velen ook nog mee weggekomen. Het feit dat hij met Blonde wellicht ook een hoop liefhebbers van Channel Orange afstoot, is gedurfd maar toont ook de artiest die Frank Ocean is. Hij lijkt totaal geen concessies te willen doen, maar maakte met Blonde een plaat die hij wilde maken, een plaat die zijn lef en groei als muzikant perfect weergeeft.

Blonde, of Blond ( de album titel verwijst naar het vrouwelijk en mannelijk geslacht en schijnt een verwijzing naar zijn biseksualiteit te zijn ) is meer een persoonlijke schetsmatige plaat met gospel invloeden en meanderende gitaren geworden, zonder pakkende refreinen en hooks.
Maar god allemachtig wat is de plaat weer bijzonder fraai geproduceerd, iets dat je op een goede muziek installatie of hoofdtelefoon nog meer kunt waarnemen. Op Blonde lijken de nummer nog meer dan bij Channel Orange ineens te stoppen, klinken ze soms tot aanzetten of veranderen ze halverwege van melodie in een soort praatzang. Daarnaast stikt Blonde van het prachtige samplewerk dat in eerste instantie je wenkbrauwen doet fronsen, maar bij meerdere luisterbeurten volledig op zijn plek valt. De op hol geslagen sample tijdens de prachtige finale in Self Control is hiervan een goed voorbeeld. Ook zijn er verwijzingen naar oude muzikale helden als The Beatles in het berustende White Ferrari, en de schreeuw van wanhoop in Seigfried verwekt op subtiele wijze een tekst van Elliott Smith gedrenkt in Radiohead achtige violen.

Blonde mag dan aan de oppervlakte minder coherent linken dan Channel Orange, de eenheid zit hem dit keer vooral in het instrumentarium en de volgorde van de tracks. Daarnaast is de subtiliteit van muzikale thema's, zoals het orgeltje op de achtergrond van Be Yourself dat nog een paar keer plotseling opduikt, een verbindende factor.

Blonde geeft zijn geheimen moeilijk prijs, maar wie de plaat tijd geeft zal daarvoor zeker beloond worden.
Het is nog afwachten hoe de plaat de geschiedenis in zal gaan, maar alleen al door sublieme actie om def jam totaal om de tuin te leiden, zijn eigen label Boys Don't Cry op te richten en Blonde daarop uit te brengen, is het duidelijk dat Frank Ocean zijn status als een totaal eigenzinnige, zeer getalenteerde muzikant verdient heeft.
Een muzikaal grote meneer is geboren.

Kamasi Washington - The Epic (2015)

4,5
Brunniepoo dat klinkt geweldig! Ik hoorde van meerdere mensen dat het geluid op Le Guess who niet altijd heel goed was. Ik stond helemaal vooraan, dus heb daar niet zo'n last van gehad. Heb je nog meegekregen dat aan het einde van het nummer Henrietta Our Hero, de tranen over de wangen liepen van de zangeres? Ik vond dat zo'n mooi moment, bijna spiritueel. Het was muisstil in de zaal en op dat moment dacht ik aan de aanslagen in Parijs, die een week daarvoor hadden plaatsgevonden. Ik kreeg een rilling bij de gedachte dat muziek zo oprecht en mooi kan zijn, dat het niet kapot gemaakt kan worden door welk wapen dan ook. Muziek komt altijd terug, is altijd sterker. Misschien is dat ook wel de reden dat het concert me zo raakte.

Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

5,0
Bij de eerste luisterbeurt van To Pimp a Butterfly werd mij meteen duidelijk dit album een flinke kluif zou worden. Je moet er echt vaak naar luisteren om tot een goed oordeel te komen. Inmiddels ben ik minstens tien luisterbeurten verder, en heb ik een duidelijke mening gevormd.

Hoewel ik de algemene jazzy sfeer op het album fijn vind, ben ik toch best teleurgesteld. Daar waar ik bij Good kid Maad City echt mee kon gaan in het verhaal en de daarbij behorende interludes, komt het hier op veel momenten geforceerd over.

Kendrick refereert er weer op los en zet daarbij net als bij GKMC veel verschillende stemmen op om daarmee zijn boodschap duidelijk te maken. Soms doeltreffend maar vaker storend en schreeuwerig, waarbij ik U zelfs tenenkrommend vind. Na al het geschreeuw klinkt er halverwege het nummer een soort dronkenmans gebrabbel met daaroverheen óók nog het geluid van flessen die tegen elkaar tikken. En dat terwijl de boodschap allang duidelijk was. Rode rozen rood verven noemen we dat.

Die overkill typeert meerdere tracks. Het lijk wel of Kendrick zoveel te vertellen had, dat hij daarom geen concessies deed maar al zijn ideeën opnam en verwerkte tot dit album. Gevolg: teveel aan alles. Zowel productie, aantal tracks en speeltijd.
Toch drie sterren omdat ik Kendrick als rapper hoog heb zitten, en er ook nog genoeg genietbare momenten op dit album staan.

Leon Bridges - Coming Home (2015)

3,0
Leon Bridges wordt met open armen ontvangen als de nieuwe vintage soul held. En daar wringt wat mij betreft meteen de schoen. Hoewel Coming home een solide plaat is, de beste man een aardig stemgeluid heeft, en je heus merkt dat Bridges zijn muzikale helden eert, is die hele vintage sound al zo vaak vele malen beter gedaan. Op een paar liedjes na kabbelt de plaat wat te repetitief voort, en mist Leon Bridges vocaal net dat beetje extra om de plaat echt sterk te maken. Maakt dat Coming Home een slechte plaat? Zeker niet. Het maakt Coming Home wel tamelijk inwisselbaar.

Maxwell - blackSUMMERS'night (2016)

3,0
Potverdikkeme Maxwell, ik heb nog zo m'n best gedaan, je plaat telkens opnieuw geluisterd. Het me haast hardhandig door mn strot geduwd. Maar hij grijpt me niet zo bij de lurven als ik gehoopt had. Begrijp me niet verkeerd; het wat rauwere randje op je stem vind ik alleen maar mooi, van mij hoef je niet zo zwijmel zoals zo velen dat van je vragen. Ik begrijp het heus, je bent ouder geworden, zoekt naar een nieuw geluid, experimenteert. Helaas gaat dat op je nieuwe album te vaak ten koste van je liedjes. Want komaan, moest dat uitgekauwde blues walsje op Lost, een slap liedje ( met een nog slapper refrein) op Gods, of de flauwe spiritual feeling met het kitcherige gitaartje op Listen Here nu echt? Ik heb het dan nog niet eens over Of All Kind gehad, volgens mij een van je slechtste nummers ooit.
Jammer, maargoed misschien zijn we uit elkaar gegroeid. Toch heb ik je nog steeds hoog zitten. Misschien tot over 7 jaar dan maar?

Miguel - Wildheart (2015)

2,0
In de herkansing, maar nu zelfs nog een halfje er af. Te bedacht allemaal, slecht afgemixt, liedjes worden zo gemakkkelijk een brei. Er zijn maar een paar songs die blijven hangen. Daarnaast valt de man live ook door de mand. Perfecte zang, maar je voelt t niet, zo bloedeloos allemaal.

Prince - Sign 'O' the Times (1987)

Alternatieve titel: Sign “☮” the Times

5,0
Hoe gek kan het lopen. Nadat ik in eerste instantie niet zoveel kon met dit album en al helemaal niet met de artiest Prince, ben ik nu volledig om. Wat een grandioos divers en heerlijk album is dit. De afgelopen maanden ben ik blijven luisteren naar Sign o the Times en hoewel dit album (nog ) geen plek in mijn top 10 krijgt, begint het zo langzamerhand toch steeds specialer voor me te worden.
De drums en beats klinken vet en misschien hier en daar wat gedateerd, maar tegelijkertijd hoor je waar Teddy Riley de mosterd vandaan haalde voor zijn new jack swing sound. Daarnaast kan ik me voorstellen dat Prince met deze plaat zeer vernieuwende muziek bracht in 1987. De mengelmoes aan stijlen, en de manier hoe Prince zijn melodieën en stijlen aan elkaar plakt, is ronduit verbluffend. Wat dat betreft ben ik haast jaloers op mensen die Prince bewust hebben meegemaakt in hun tienerjaren. Hoe geweldig moet het zijn als Sign o the Times tot een van je jeugdherinneringen hoort.
Dit weekend heb ik dit album op dubbel vinyl gekocht, om er nog lang van te genieten. Sing O the Times, een meesterwerk!

Ik ga nu toch in meer Prince albums duiken.
Te beginnen met Parade. Phoe wat een rijkdom, straks word ik nog fan

Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

4,5
Iemand zei me eens; Tom Yorke zingt niet, hij huilt in zijn nummers. Deze opmerking was ongetwijfeld niet als compliment bedoeld, maar toch was dat voor mij de trigger om naar de muziek van Radiohead te gaan luisteren. En hoewel Radiohead liefhebbers nogal wat standvastig kunnen zijn in hun liefde voor de band en daarmee nogal eens koketteren, moet men over het algemeen wel bekennen dat de band al ruim 20 jaar kwaliteit aflevert. Toen King Of The Limbs uitkwam was dat voor de meeste liefhebbers van het eerste uur schrikken. Radiohead die een nogal afstandelijke ritmische plaat afleverde. Als drummer kon ik de nummers op King Of Limbs wel waarderen, maar zo mooi als op In Rainbows werd het nergens meer. Op A Moon Shaped Pool, beheerst Tom weer de Idylle van het lijden. Zijn pijn smeert hij hier uit over werkelijk verbluffend mooie melodieën met af en toe een vleugje elektronica. Hoogtepunten zijn zo talrijk, de muziek is zo gedetailleerd, dat bij de laatste tonen van True Love Waits de tranen me in de ogen schieten. Don't Leave, Don't leave zingt/ huilt Thom. A Moon Shaped Pool geeft zijn geheimen niet meteen prijs, maar wie blijft luisteren zal beloond worden met zoveel muzikaal rijkdom. A Moon Shaped Pool is een een plaat die je op den duur zal omarmen. Wonderschoon.

Sampha - Process (2017)

4,5
Terwijl iedereen op mume over elkaar heen duikelt om de nieuwe plaat van Elbow te bespreken, krijgt het debuut van Sampha veel te weinig aandacht.
En ja dat moet even gezegt worden, want wat een parel van een debuut heeft Sampha hier afgelevert!

De muziek op Process klinkt gelaagd en diep. Betoverende beats en electronica botsen tegen elkaar op, en worden afgewisselt met een flart piano naast de twee tracks die meer leunen op piano.
Nergens klinken de nummers twee keer hetzelfde, en de details in de muziek openbaren zich pas na meerdere luisterbeurten. De teksten verhalen over angst, spijt en verlies ( Sampha verloor beide ouders aan kanker ) en zijn daarmee eerlijk maar ook pijnlijk. Daarnaast vormen ze een mooi contrast met de soms schurende beats en electronica. De speelduur van het album is redelijk kort maar daardoor staan er geen fillers op het album en blijf je als luisteraar de aandacht vasthouden.
Sampha heeft met Process dan ook een droom debuut afgeleverd. Deze plaat verdient het om beluisterd te worden!

Selah Sue - Reason (2015)

1,5
Deze plaat heb ik misschien wel 10 keer geluisterd maar stelt me helaas erg teleur. Ik vind Reason een erg matige plaat, eigenlijk gewoon onvoldoende. Selah Sue kiest op haar 2e plaat voor een commercieel geluid, maar hierdoor verzuipt haar karateristieke stemgeluid vaak onder de anonieme productie. De plaat start al niet echt denderend met het nogal saaie en nietsige Alone, om vervolgens bij de 4e track al tot een dieptepunt te komen. Goeie God wat vind ik Together een tergend slecht nummer! ( de beat is om te huilen, om nog maar te zwijgen over de rap ). Hier en daar klinken wat mooie melodieën of instrumenten, maar net als ik denk hè hè, zal het dan toch... klinkt weer die volgepropte overdadige productie.

Als Reason een voedselproduct was, dan zat het vol met E nummers. Het moge duidelijk zijn dat ik meer een liefhebber ben van de sound die Selah op haar debuut liet horen. Ik hoop dat ze op haar derde worp weer kiest voor eigenzinnigheid, en niet op safe speelt met een stel hippe producers.