Ik ben een gewone Hollandse jonge gay man.
Maar het doen en laten van Beyoncé boeit mij ook niet buitengewoon. Het album artwork interesseert me ook geen bal. Dat gezwets hier over de gay Community. Die is toch al jaren dood?

Ik beoordeel Beyoncé gewoon op haar muzikale kwaliteiten. En die zijn de laatste jaren vrij matig naar mijn smaak. De hierboven al aangehaalde Taylor Swift is wat mij betreft dan ook veel meer een power vrouw. Iemand die de touwtjes stevig in handig heeft en een mooie ontwikkeling doormaakt; van schreeuwerige popzangeres (met sterke lyrics ) naar fijnzinnige songwriter. Die ontwikkeling zie ik bij Beyoncé niet. Die lijkt met de jaren alleen maar megalomaner en schreeuweriger te worden, hetgeen mij vermoeiend over komt.

Sideways is een heerlijke nostalgische album opener, The Van klinkt bij de start als Philly Sound maar dan in de vorm van een hiphop sample, You And Forever blijft een geweldige track met die climax en bij Can't Believe You're Gone is het moeilijk om niet een traantje weg te pinken. Eigenlijk vind ik alleen de irritante autotune op We Should Talk het enige echte smetje van dit album. Verder klonk Bleachers niet eerder zo gefocust en consistent. En dat laatste is eigenlijk gek gezien het album een breed scala aan muzikale stijlen weet te verbinden.

Met everyone for ten minutes ga ik weer een heerlijke zomer tegemoet. En in de herfst ga ik geweldenaar Jack en zijn band in Paradiso zien. Daar heb ik enorm veel zin in, want dit bandje is me in een relatief korte tijd toch heel dierbaar geworden!

Toen SABLE afgelopen herfst uitkwam, was ik gematigd enthousiast. Terwijl veel users op dit forum de terugkeer naar het geluid van het debuut toejuichte, hoorde ik wel dat de muziek goed in elkaar zat, maar voelde het voor mij toch als een herhaling van zetten. Was dit het nou, na ruim zes jaar wachten, een EP?
Nu fABLE zich bij de ep heeft gevoegd en het samen SABLE fABLE geworden is, wordt duidelijk wat Justin Vernon voor ogen had, toen hij in de herfst een drietal kale singer songwriter liedjes op ons losliet.

SABLE dient duidelijk als een soort proloog voor de rest van het album. Vernon vertelde in een interview dat het vele touren na het album i,i hem opbrak, hij te maken kreeg met mentale problemen en hij deze van zich af moest schrijven. De onzekerheid en paniek die zich van hem meester maakte, zijn sterk terug te horen in de nummers van de ep, maar op Award Season lijken de donkere wolken langzaam weg te trekken op het moment dat de saxofoon de stilte opvult. Het klinkt alsof Vernon de zwaarte van hem heeft afgeschut.

Na de eerste drie nummers start fABLE met het intro achtige Short Story dat je het album verder intrekt, en de donkerte helemaal achterlaat. Wat volgt is het wonderschone liedje Everything is Peaceful Love, waarin beats, synths en een pedal steel een duel met elkaar aangaan, met een daaroverheen croonende Vernon.

'Damn if I am not climbing up a three right now and everything is Peaceful Love'

Justin is verliefd en iedereen mag het weten!

Na het slepende en wat lompe Walk Home, dat met de gepitchte stem zo op 22, a Million had kunnen staan komen we bij Day One. Hier bouwt Justin zijn wereld verder uit en wordt de vreugde verder gevierd door verknipte beats en gast vocalen van Dijon en Flock of Dimes. Het liedje From lijkt in al zijn eenvoud een wat simpele song, maar schijn bedriegt. Ook hier is de samenzang prachtig en het refrein pakkend met soul volle backing vocals.

Wie zegt dat Vernon niet meer experimenteert, heeft I'll Be There nog niet gehoord, een van de hoogtepunten van het album. De soul van From wordt nog verder uitgewerkt en voorzien van de nodige gospel backings, ondersteund door Rhodes en heerlijke gitaar licks. Prince is nooit ver weg. Enige kritiekpunt zou zijn dat er eigenlijk een vette gitaar solo mist, het nummer had mijns inziens nog verder uitgebouwd mogen worden. Daarna volgt meteen hoogtepunt nummer twee; If Only I Could Wait. De samenzang met Danielle Haim, is werkelijk schitterend, prachtig hoe hoe dat liedje langzaam openbreekt.
There's a Rhythm is een bijna ontroerend liedje waarin Vernon berustend en meanderend klinkt, alsof het wolkendek nu helemaal is opengebroken en Vernon langzaam in de verte tot de horizon loopt. Met Au Revoir krijgt het album nog een fraaie outro. Het klinkt niet alleen als het einde van het album, maar misschien ook van de band? De cirkel lijkt rond te zijn.

Met SABLE fABLE, lijkt bon Iver zijn definitieve vorm te hebben gevonden. De lompe experimenteerdrift van 22, a Million en het wat rommelige i,i lijkt Vernon nodig te hebben gehad om tot deze fraaie liedjes te komen. Hier klinkt alles precies op zn plek en uitgebalanceerd.
Is het vernieuwd? Nee dat niet, maar voor mij zit de ontroering dit keer in hoe Vernon bijna met verbazing naar zijn eigen geluk lijkt te kijken, en aan het einde van het album berusting en zelfacceptatie heeft gevonden.
En daarmee is SABLE fABLE een schitterend album geworden. Een diepzeeduik, waarbij hoe dieper je duikt, hoe meer schoonheid je ervaart.