Ik ben een gewone Hollandse jonge gay man.
Maar het doen en laten van Beyoncé boeit mij ook niet buitengewoon. Het album artwork interesseert me ook geen bal. Dat gezwets hier over de gay Community. Die is toch al jaren dood?

Ik beoordeel Beyoncé gewoon op haar muzikale kwaliteiten. En die zijn de laatste jaren vrij matig naar mijn smaak. De hierboven al aangehaalde Taylor Swift is wat mij betreft dan ook veel meer een power vrouw. Iemand die de touwtjes stevig in handig heeft en een mooie ontwikkeling doormaakt; van schreeuwerige popzangeres (met sterke lyrics ) naar fijnzinnige songwriter. Die ontwikkeling zie ik bij Beyoncé niet. Die lijkt met de jaren alleen maar megalomaner en schreeuweriger te worden, hetgeen mij vermoeiend over komt.

Toen SABLE afgelopen herfst uitkwam, was ik gematigd enthousiast. Terwijl veel users op dit forum de terugkeer naar het geluid van het debuut toejuichte, hoorde ik wel dat de muziek goed in elkaar zat, maar voelde het voor mij toch als een herhaling van zetten. Was dit het nou, na ruim zes jaar wachten, een EP?
Nu fABLE zich bij de ep heeft gevoegd en het samen SABLE fABLE geworden is, wordt duidelijk wat Justin Vernon voor ogen had, toen hij in de herfst een drietal kale singer songwriter liedjes op ons losliet.

SABLE dient duidelijk als een soort proloog voor de rest van het album. Vernon vertelde in een interview dat het vele touren na het album i,i hem opbrak, hij te maken kreeg met mentale problemen en hij deze van zich af moest schrijven. De onzekerheid en paniek die zich van hem meester maakte, zijn sterk terug te horen in de nummers van de ep, maar op Award Season lijken de donkere wolken langzaam weg te trekken op het moment dat de saxofoon de stilte opvult. Het klinkt alsof Vernon de zwaarte van hem heeft afgeschut.

Na de eerste drie nummers start fABLE met het intro achtige Short Story dat je het album verder intrekt, en de donkerte helemaal achterlaat. Wat volgt is het wonderschone liedje Everything is Peaceful Love, waarin beats, synths en een pedal steel een duel met elkaar aangaan, met een daaroverheen croonende Vernon.

'Damn if I am not climbing up a three right now and everything is Peaceful Love'

Justin is verliefd en iedereen mag het weten!

Na het slepende en wat lompe Walk Home, dat met de gepitchte stem zo op 22, a Million had kunnen staan komen we bij Day One. Hier bouwt Justin zijn wereld verder uit en wordt de vreugde verder gevierd door verknipte beats en gast vocalen van Dijon en Flock of Dimes. Het liedje From lijkt in al zijn eenvoud een wat simpele song, maar schijn bedriegt. Ook hier is de samenzang prachtig en het refrein pakkend met soul volle backing vocals.

Wie zegt dat Vernon niet meer experimenteert, heeft I'll Be There nog niet gehoord, een van de hoogtepunten van het album. De soul van From wordt nog verder uitgewerkt en voorzien van de nodige gospel backings, ondersteund door Rhodes en heerlijke gitaar licks. Prince is nooit ver weg. Enige kritiekpunt zou zijn dat er eigenlijk een vette gitaar solo mist, het nummer had mijns inziens nog verder uitgebouwd mogen worden. Daarna volgt meteen hoogtepunt nummer twee; If Only I Could Wait. De samenzang met Danielle Haim, is werkelijk schitterend, prachtig hoe hoe dat liedje langzaam openbreekt.
There's a Rhythm is een bijna ontroerend liedje waarin Vernon berustend en meanderend klinkt, alsof het wolkendek nu helemaal is opengebroken en Vernon langzaam in de verte tot de horizon loopt. Met Au Revoir krijgt het album nog een fraaie outro. Het klinkt niet alleen als het einde van het album, maar misschien ook van de band? De cirkel lijkt rond te zijn.

Met SABLE fABLE, lijkt bon Iver zijn definitieve vorm te hebben gevonden. De lompe experimenteerdrift van 22, a Million en het wat rommelige i,i lijkt Vernon nodig te hebben gehad om tot deze fraaie liedjes te komen. Hier klinkt alles precies op zn plek en uitgebalanceerd.
Is het vernieuwd? Nee dat niet, maar voor mij zit de ontroering dit keer in hoe Vernon bijna met verbazing naar zijn eigen geluk lijkt te kijken, en aan het einde van het album berusting en zelfacceptatie heeft gevonden.
En daarmee is SABLE fABLE een schitterend album geworden. Een diepzeeduik, waarbij hoe dieper je duikt, hoe meer schoonheid je ervaart.

Gisteren naar het concert van Curtis Harding in Tivoli geweest. Mijn god wat was het slecht. Meneer kwam te laat, en de start was uiterst rommelig. Daarnaast maakte hij totaal geen contact met zijn band, wat verplicht contact met het publiek, mopperde hij over het licht dat te fel was, zijn mic standaard die niet goed stond, en uiteindelijk ook over zijn publiek die hij betichtte van niet dansen. Als dan je live act waanzinnig goed is...
Niet dus.

Hoe kun je mensen vragen te dansen op je soul muziek zonder soul?

Daar waar de nummers op z'n plaat Soul Power lekker mooi ingekleurd zijn met koperwerk en hier en daar een orgeltje, klonk het live ( met slechts een drummer, een gitarist en basist) flets en inspiratieloos.
Dat de man daarnaast een uiterst onsympathiek, en chagrijnig voorkomen heeft zorgt ervoor dat ik ook een stuk minder kan genieten van zijn muziek op plaat.
Noem het flauw maar als je er live zo'n bende van maakt, ga dan als de wiedeweerga aan je live act werken voordat je met je nieuwe plaat komt. Of donder op, en ga weer lekker backing vocals zingen.

Niet eens met west. The back to black release vind ik juist niet zo goed klinken (maar dat geldt eigenlijk voor alle back to black releases ). De respect the classics release klinkt veel warmer en het geluid komt dichter bij het geluid van de cd uit 1995. Het witte vinyl is natuurlijk een beetje onzin, al begrijp ik wel dat mensen dat aantrekkelijk kunnen vinden.

Wat betreft de plaat: Mooi debuut van D'Angelo, de plaat laat goed horen wat een groot talent de man bezit. Hoewel de plaat alweer 20 (!) Jaar oud is, klink het geheel nergens gedateerd. Veel nummers zoals Brown Sugar, Alright, en vooral Cruisin' zijn echt geweldig. Cruisin' vind ik misschien nog beter dan het orgineel, tjonge wat een sound zet D'Angelo daar neer! Toch zijn er ook (iets) zwakkere broeders op de plaat te horen. SDM klinkt goed, maar ook wat kaal en had best een minuut korter gemogen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Lady.

Brown Sugar is vooral in de late uurtjes zeer genietbaar en is een prachtige staalkaart van soul, hiphop, en wat jazz. Een meesterwerk als Voodoo is de plaat voor mij niet. Brown Sugar laat vooral het grote talent van D'Angelo zien en zijn liefde voor zware beats en bassen horen. Ook experimenteerde hij bij Brown sugar al met vintage opname technieken, iets wat hij voor Voodoo verder doortrok en op Black Messiah perfectioneerde.

Luister eens naar zijn drie albums achter elkaar, en hoor hoe hij zich muzikaal heeft ontwikkeld en haast zijn eigen muzikale universum heeft gecreëerd. D'Angelo een volstrekt uniek talent.

Black Messiah is alweer tien jaar oud!
Vorig jaar poste in rond deze tijd ook een berichtje, maar nu doe ik dat gewoon weer.
Dit album verdiend dat en wat mij betreft mag er wel wat meer aandacht komen voor soul en funk releases op Musicmeter.

Ik kan me de twee dagen dagen voor de release nog goed herinneren. Er gingen geruchten dat er dan toch eindelijk een nieuw D'Angelo album zou aankomen, al geloofde niemand dat in eerste instantie echt (want het album was al zo vaak aangekondigd). Maar toen ineens de single Sugah Daddy verscheen, bleek het deze keer toch echt waar te zijn. Er werden posters met cryptische teksten in New York waargenomen, en twee dagen later zag Black Messiah na bijna 15 jaar het levenslicht.

Toen het album op een dinsdagochtend op de streamingdiensten beschikbaar kwam en ik me aan een eerste luisterbeurt waagde, wist ik met mijn 'getrainde' muziek oren niet zo goed wat ik met de muziek aan moest. Ik begreep niet wat ik hoorde. Vooral de eerste vier nummers klonken heel vreemd en leken te wringen als een nieuw paar schoenen die nog ingelopen moeten worden.
De muziek en de mixing klonk als oude funk platen, maar ook anders. Op fora en door media werd de vergelijking met Prince regelmatig gemaakt, maar Prince klonk toch nooit zo ruw op zijn platen? Live misschien wel, maar zeker niet zijn studio albums. Black Messiah klonk eerder als een liefdes baby tussen Prince en Sly, met een flinke scheut Parliament/Funkadelic.

De dagen, weken en maanden na de plotselinge release heb ik het album heel veel geluisterd en werd het een trouwe metgezel. Niet alle nummers bleven meteen hangen, maar inmiddels kan ik van alle nummers genieten en valt nog steeds op hoe bizar goed dit album is.
Eigenlijk zijn alle nummers eigenzinnig, doordacht en hebben ze hun plek op Black Messiah. En ook al is The Door een iets minder sterk nummer, slecht is het allerminst en het liedje hoort ook gewoon bij het album.

Terug naar 2024. Wat D'Angelo hier voor elkaar kreeg mag een klein wonder genoemd worden.
De geruchten waren er al langer, maar niemand had nog verwacht dat er echt een nieuw album zou komen, laat staan dat het zo fenomenaal goed zou zijn.

Wat maakt het album nou zo goed? Black Messiah staat ook nu nog, tien jaar na de release totaal op zichzelf. Het is zo eigenzinnig en niet met een ander album te vergelijken. Het is als een Gumbo waarin de ingrediënten precies goed gedoseerd zijn. In de tien jaar na de release is er ook geen soul of funk album meer uitgekomen dat mij zo van de sokken blies.

Toch blijft de vraag waarom er niet meer soul artiesten eens wat meer risico nemen. Vaak klinken nieuwe releases veilig en volgen ze de conventionele manier van song structuren en mixing. Dat is jammer want hierdoor ontwikkelt het genre zich eigenlijk niet. ( Al is dit bij alternatieve r&b wel anders).
D'Angelo blijft wel een uniek fenomeen binnen het muziek landschap, en dus blijft het wachten tot hij weer eens met iets nieuws op de proppen komt. Ook nu zijn er weer geruchten door muzikale vrienden dat hij toch echt in de studio aan de slag is, maar zeker weten doe je het nooit.
Wellicht duurt het dus nog weer een jaar of 4 tot er iets nieuws uitkomt, maar we gaan het zien.
Ik blijf gewoon genieten van deze masterpiece en schuif het nog een plekje omhoog in mijn top tien.

Voor wie dit album niet kent; ga dit luisteren, maar heb geduld. Als je dat kan opbrengen en soul/funk is je ding, dan weet ik zeker dat Black Messiah ook voor jou zo'n trouwe metgezel kan worden!

Toen Blonde uitkwam was ik in eerste instantie wat teleurgesteld. Ik had me het vervolg op zijn briljante debuut toch anders voorgesteld. Omdat ik weet dat het soms echt even duurt voor je een plaat goed kunt beoordelen ben ik Blonde blijven luisteren. Na zoveel luisterbeurten hoor ik meer en meer verschillende lagen in de muziek, en begint Blonde hier te landen.
Toch is de opvolger van zijn debuut is beslist geen makkelijke plaat geworden. Frank Ocean had makkelijk een tweede Channel Orange kunnen maken, en was daar waarschijnlijk bij velen ook nog mee weggekomen. Het feit dat hij met Blonde wellicht ook een hoop liefhebbers van Channel Orange afstoot, is gedurfd maar toont ook de artiest die Frank Ocean is. Hij lijkt totaal geen concessies te willen doen, maar maakte met Blonde een plaat die hij wilde maken, een plaat die zijn lef en groei als muzikant perfect weergeeft.

Blonde, of Blond ( de album titel verwijst naar het vrouwelijk en mannelijk geslacht en schijnt een verwijzing naar zijn biseksualiteit te zijn ) is meer een persoonlijke schetsmatige plaat met gospel invloeden en meanderende gitaren geworden, zonder pakkende refreinen en hooks.
Maar god allemachtig wat is de plaat weer bijzonder fraai geproduceerd, iets dat je op een goede muziek installatie of hoofdtelefoon nog meer kunt waarnemen. Op Blonde lijken de nummer nog meer dan bij Channel Orange ineens te stoppen, klinken ze soms tot aanzetten of veranderen ze halverwege van melodie in een soort praatzang. Daarnaast stikt Blonde van het prachtige samplewerk dat in eerste instantie je wenkbrauwen doet fronsen, maar bij meerdere luisterbeurten volledig op zijn plek valt. De op hol geslagen sample tijdens de prachtige finale in Self Control is hiervan een goed voorbeeld. Ook zijn er verwijzingen naar oude muzikale helden als The Beatles in het berustende White Ferrari, en de schreeuw van wanhoop in Seigfried verwekt op subtiele wijze een tekst van Elliott Smith gedrenkt in Radiohead achtige violen.

Blonde mag dan aan de oppervlakte minder coherent linken dan Channel Orange, de eenheid zit hem dit keer vooral in het instrumentarium en de volgorde van de tracks. Daarnaast is de subtiliteit van muzikale thema's, zoals het orgeltje op de achtergrond van Be Yourself dat nog een paar keer plotseling opduikt, een verbindende factor.

Blonde geeft zijn geheimen moeilijk prijs, maar wie de plaat tijd geeft zal daarvoor zeker beloond worden.
Het is nog afwachten hoe de plaat de geschiedenis in zal gaan, maar alleen al door sublieme actie om def jam totaal om de tuin te leiden, zijn eigen label Boys Don't Cry op te richten en Blonde daarop uit te brengen, is het duidelijk dat Frank Ocean zijn status als een totaal eigenzinnige, zeer getalenteerde muzikant verdient heeft.
Een muzikaal grote meneer is geboren.

Bizar eigenlijk hoe de interesse in Jamie Woon per album lijkt af te nemen bij het grote publiek.
Hier op dit forum waar soul r&b en funk toch al niet op al te veel stemmen kan rekenen, is het soms zoeken naar reacties op soortgelijke albums. En daar waar grote pop acts en rock bands kunnen rekenen op veel stemmen en behoorlijk wat reacties, zijn de besprekingen op alternatieve r&b albums ver te zoeken.

In 2011 debuteerde Woon met het album Mirrorwriting, een relatief sterk debuut met producties van onder andere Burial. Woon werd vergeleken met artiesten als James Blake en Sohn, artiesten de een duidelijke stempel op het r&b genre drukten, maar zeker ook spanning op zochten door elementen van electronica aan hun muziek toe te voegen.

Al snel bleek dat Woon toch niet helemaal mee kon liften op het succes van zijn tijdgenoten. Hoewel het album prima tracks bevatte, overtuigde hij live nooit helemaal met zijn wat saaie voorkomen.
Een vervolg album liet daarna ruim vier jaar op zich wachten. Woon, geplaagd door onzekerheid en perfectionisme, liet op zijn tweede album Making Time dan ook een heel ander geluid horen. Zijn muziek werd ontdaan van alle electronica van het debuut en klonk organischer en meer uitgediept. Voor veel mensen klonk Making Time echter als een stap terug. Ook ik was in eerste instantie licht teleurgesteld in het tweede album.
Met terugwerkende kracht deed het album zijn titel echter eer aan. Bij nadere beluistering bleek dat Making Time fraaie liedjes bevatte, met licht tegendraadse percussie en prachtige koortjes verzorgd door Woon zelf.

De meesten liefhebbers haakten echter af. Want hoewel het album goed ontvangen werd door de muziek pers, werd het album nooit meer publiekelijk besproken en werd het album in bijna geen enkel jaarlijstje opgenomen.
Op een internet forum kwam nog wel een topic 'What happened to Jamie Woon' voorbij, maar eigenlijk had niemand daar een antwoord op. Jamie Woon bleek van de aardbodem verdwenen.

Tot er toch weer her en der wat berichten opdoken dat hij met nieuwe muziek bezig zou zijn. En ineens was daar, na het releasen van wat losse tracks het nieuwe album met de wat vreemde titel: 3, 10 Why When.

En wat een fijn album is het geworden! Het lijkt wel alsof Woon weer het plezier heeft teruggevonden in muziek maken, zeker als je dit nieuwe album vergelijkt met de toch wat zware voorganger.

3 10 Why When opent met het fraaie door snaren gedreven All The Way, gevolgd door het met zware drumcomputers en stem vervorming aangezette Place N Time. Dat nummer bleef niet zomaar aan me plakken, want zoals sommigen wel van mij weten vind ik die sterk aangezette autotune inmiddels een beetje gedateerd klinken. Toch werkt het op dit nummer uiteindelijk goed, mede doordat het plezier ervan af spat. Ook Pulling Om a thread kent zware stemvervorming, dit keer gecombineerd met een flinke bak strijkers, en een finale waarin de ritmesectie nog even los mag gaan. Het nummer Heavy Going... combineert sterk gitaarspel, synths en een meanderend zingende Woon. Het is dan ook een sterk rustpunt na het toch wel productionele geweld van de voorgaande tracks.
Peace of Mind en The Heart's Mountains klinken beide in eerste instantie wat gewoontjes, maar vooral de backing vocals blijken bij nadere beluistering weer prachtig op hun plek te vallen op deze liedjes.
Bovendien zijn deze nummers goed geplaatst op het album tussen de funky track When waarbij een tekstregel refereert aan de titel van het album.
Ghost is een spannende track, niet het meest bijzondere liedje van het album maar de arabische klinkende strijkers geven het liedje wel een bepaalde sfeer mee.
Het album sluit af met het prachtige liedje What's The Matter, waarin Woon verhaalt over zijn angsten en gepieker. Het vocale gedeelte aan het einde met de backing vocals die van alle kanten lijken te komen is echt heel fraai gedaan, het lijk haast of Woon zichzelf bemoedigend toe zingt.

En zo heeft Jamie Woon mij, tien jaar na zijn laatste album met 3 10 Why When toch weer flink te pakken! Juist de combinatie van hoorbaar spelplezier, experimenteerdrang en sterke melodieën werkt enorm goed op dit album.
Het vergt geduld, want niet alle liedjes laten zich makkelijk beluisteren. Maar als je de tijd neemt is dit echt een zeer sterk album dat bij mij hoog in mijn eindlijst van dit jaar zal eindigen!

Wat een mooi album zeg! Klein, ingetogen maar soms ook lyrisch en groots. Favoriet is het openingsnummer Prayer. Dat met zijn prachtige thema ingetogen start, halverwege helemaal openbreekt om vervolgens weer klein te eindigen. Grootse plaat die waarschijnlijk aan menigeen (onterecht ) voorbij zal gaan.

Brunniepoo dat klinkt geweldig! Ik hoorde van meerdere mensen dat het geluid op Le Guess who niet altijd heel goed was. Ik stond helemaal vooraan, dus heb daar niet zo'n last van gehad. Heb je nog meegekregen dat aan het einde van het nummer Henrietta Our Hero, de tranen over de wangen liepen van de zangeres? Ik vond dat zo'n mooi moment, bijna spiritueel. Het was muisstil in de zaal en op dat moment dacht ik aan de aanslagen in Parijs, die een week daarvoor hadden plaatsgevonden. Ik kreeg een rilling bij de gedachte dat muziek zo oprecht en mooi kan zijn, dat het niet kapot gemaakt kan worden door welk wapen dan ook. Muziek komt altijd terug, is altijd sterker. Misschien is dat ook wel de reden dat het concert me zo raakte.

Bij de eerste luisterbeurt van To Pimp a Butterfly werd mij meteen duidelijk dit album een flinke kluif zou worden. Je moet er echt vaak naar luisteren om tot een goed oordeel te komen. Inmiddels ben ik minstens tien luisterbeurten verder, en heb ik een duidelijke mening gevormd.

Hoewel ik de algemene jazzy sfeer op het album fijn vind, ben ik toch best teleurgesteld. Daar waar ik bij Good kid Maad City echt mee kon gaan in het verhaal en de daarbij behorende interludes, komt het hier op veel momenten geforceerd over.

Kendrick refereert er weer op los en zet daarbij net als bij GKMC veel verschillende stemmen op om daarmee zijn boodschap duidelijk te maken. Soms doeltreffend maar vaker storend en schreeuwerig, waarbij ik U zelfs tenenkrommend vind. Na al het geschreeuw klinkt er halverwege het nummer een soort dronkenmans gebrabbel met daaroverheen óók nog het geluid van flessen die tegen elkaar tikken. En dat terwijl de boodschap allang duidelijk was. Rode rozen rood verven noemen we dat.

Die overkill typeert meerdere tracks. Het lijk wel of Kendrick zoveel te vertellen had, dat hij daarom geen concessies deed maar al zijn ideeën opnam en verwerkte tot dit album. Gevolg: teveel aan alles. Zowel productie, aantal tracks en speeltijd.
Toch drie sterren omdat ik Kendrick als rapper hoog heb zitten, en er ook nog genoeg genietbare momenten op dit album staan.

Eens. Ik zag wat post van Madonna op sociale media waarin ze nogal wat diva gedrag vertoonde als ware ze de grootste popster aller tijden is. Niet gek natuurlijk, want meer popsterren hebben daar last van. Wat ik echter eng vond, was dat haar hele entourage hielen likkend om haar heen stond ja te knikken hoe geweldig ze wel niet is. Dan toch liever Kylie, fris vriendelijk luchtig en positief. Madonna is toch de stiefmoeder, groots aanwezig en met een wolk van zware parfum. Maar ook chagrijnig en arrogant. Kylie is het lieve halfzusje waar je lekker onbezorgd een avond mee gaat stappen, een luisterend oor heeft en niet alleen over zichzelf praat.
Doe mij Kylie maar. Het is gewoon een leuker mens. En dat laatste maakt ook dat ik haar muziek leuker vind. Lekker niets aan de hand, en dat is soms heel fijn.

Leon Bridges wordt met open armen ontvangen als de nieuwe vintage soul held. En daar wringt wat mij betreft meteen de schoen. Hoewel Coming home een solide plaat is, de beste man een aardig stemgeluid heeft, en je heus merkt dat Bridges zijn muzikale helden eert, is die hele vintage sound al zo vaak vele malen beter gedaan. Op een paar liedjes na kabbelt de plaat wat te repetitief voort, en mist Leon Bridges vocaal net dat beetje extra om de plaat echt sterk te maken. Maakt dat Coming Home een slechte plaat? Zeker niet. Het maakt Coming Home wel tamelijk inwisselbaar.

Potverdikkeme Maxwell, ik heb nog zo m'n best gedaan, je plaat telkens opnieuw geluisterd. Het me haast hardhandig door mn strot geduwd. Maar hij grijpt me niet zo bij de lurven als ik gehoopt had. Begrijp me niet verkeerd; het wat rauwere randje op je stem vind ik alleen maar mooi, van mij hoef je niet zo zwijmel zoals zo velen dat van je vragen. Ik begrijp het heus, je bent ouder geworden, zoekt naar een nieuw geluid, experimenteert. Helaas gaat dat op je nieuwe album te vaak ten koste van je liedjes. Want komaan, moest dat uitgekauwde blues walsje op Lost, een slap liedje ( met een nog slapper refrein) op Gods, of de flauwe spiritual feeling met het kitcherige gitaartje op Listen Here nu echt? Ik heb het dan nog niet eens over Of All Kind gehad, volgens mij een van je slechtste nummers ooit.
Jammer, maargoed misschien zijn we uit elkaar gegroeid. Toch heb ik je nog steeds hoog zitten. Misschien tot over 7 jaar dan maar?

In de herkansing, maar nu zelfs nog een halfje er af. Te bedacht allemaal, slecht afgemixt, liedjes worden zo gemakkkelijk een brei. Er zijn maar een paar songs die blijven hangen. Daarnaast valt de man live ook door de mand. Perfecte zang, maar je voelt t niet, zo bloedeloos allemaal.

Hoe gek kan het lopen. Nadat ik in eerste instantie niet zoveel kon met dit album en al helemaal niet met de artiest Prince, ben ik nu volledig om. Wat een grandioos divers en heerlijk album is dit. De afgelopen maanden ben ik blijven luisteren naar Sign o the Times en hoewel dit album (nog ) geen plek in mijn top 10 krijgt, begint het zo langzamerhand toch steeds specialer voor me te worden.
De drums en beats klinken vet en misschien hier en daar wat gedateerd, maar tegelijkertijd hoor je waar Teddy Riley de mosterd vandaan haalde voor zijn new jack swing sound. Daarnaast kan ik me voorstellen dat Prince met deze plaat zeer vernieuwende muziek bracht in 1987. De mengelmoes aan stijlen, en de manier hoe Prince zijn melodieën en stijlen aan elkaar plakt, is ronduit verbluffend. Wat dat betreft ben ik haast jaloers op mensen die Prince bewust hebben meegemaakt in hun tienerjaren. Hoe geweldig moet het zijn als Sign o the Times tot een van je jeugdherinneringen hoort.
Dit weekend heb ik dit album op dubbel vinyl gekocht, om er nog lang van te genieten. Sing O the Times, een meesterwerk!

Ik ga nu toch in meer Prince albums duiken.
Te beginnen met Parade. Phoe wat een rijkdom, straks word ik nog fan

Iemand zei me eens; Tom Yorke zingt niet, hij huilt in zijn nummers. Deze opmerking was ongetwijfeld niet als compliment bedoeld, maar toch was dat voor mij de trigger om naar de muziek van Radiohead te gaan luisteren. En hoewel Radiohead liefhebbers nogal wat standvastig kunnen zijn in hun liefde voor de band en daarmee nogal eens koketteren, moet men over het algemeen wel bekennen dat de band al ruim 20 jaar kwaliteit aflevert. Toen King Of The Limbs uitkwam was dat voor de meeste liefhebbers van het eerste uur schrikken. Radiohead die een nogal afstandelijke ritmische plaat afleverde. Als drummer kon ik de nummers op King Of Limbs wel waarderen, maar zo mooi als op In Rainbows werd het nergens meer. Op A Moon Shaped Pool, beheerst Tom weer de Idylle van het lijden. Zijn pijn smeert hij hier uit over werkelijk verbluffend mooie melodieën met af en toe een vleugje elektronica. Hoogtepunten zijn zo talrijk, de muziek is zo gedetailleerd, dat bij de laatste tonen van True Love Waits de tranen me in de ogen schieten. Don't Leave, Don't leave zingt/ huilt Thom. A Moon Shaped Pool geeft zijn geheimen niet meteen prijs, maar wie blijft luisteren zal beloond worden met zoveel muzikaal rijkdom. A Moon Shaped Pool is een een plaat die je op den duur zal omarmen. Wonderschoon.

Oké ik kom ook wat terug op mijn oordeel. Met name I Was Born To Love You, Summer Clouds en We'll Make it Trough, zijn prachtig. Ik betrapte mezelf er van de week op, dat ik We'll Make it Trough aan het neuriën was tijdens een huishoudelijke taak. Die melodie is prachtig en blijft zeker hangen. Ik lees ook overal bijster positieve recensies, maar vooral dat Lamontagne 'terug' zou zijn. Toch volg ik die stelling niet helemaal. Op Part Of the Light stonden toch ook een paar pareltjes naast de wat meer doorsnee tracks? Zo is het op Monovision ook, al schitteren de parels nu misschien net ietsje meer dan op zijn laatste twee platen. Ik blijf echter van mening dat Lamontagne misschien steeds tè snel met nieuwe albums komt. Ik denk dat als hij nog een paar maanden aan Monovision had geschaafd, het een meesterwerk was geworden. Nu scoort Monovision een ruimvoldoende.

Prachtige omschrijving die je daar geeft Fathead. Ik heb iets minder met het nummer Berghain op het album, al snap ik absoluut alle lof en heeft het nummer zeker zijn plaats op het album.

Mij blaast ze onmiddellijk weg na de sterke opener Sexo, Violencia y Llantas met het nummer Reliqia. De intro van het nummer met de strijkers en dan de tekst : Yo que perdí mis manos en Jerez y mis ojos en Roma,
Crecí y el descaro lo aprendí por ahí por Barcelona' vrij vertaald: Ik verloor mijn handen in Jerez, en mijn ogen in Rome. Ik groeide op en schaamteloosheid leerde ik in Barcelona. ( Oh hoe ze Barcelona uitspreekt! )
Om daarna in het refrein te zingen dat ze op al deze plaatsen stukjes van haar hart achterliet en dan te refereren naar haar dood, net als op het einde van het album. 'Als ik er met meer ben, bewaar dan stukjes van mij en eer ze als een relikwie'.

Meteen worden de christelijke thema's aangeboord, als ware Rosalia een heilige. Want ook de opbouw is hier van betekenis. Ze maakt duidelijk onderscheid tussen spullen die ze verliest, om te eindigen met het belangrijkste heilige orgaan het hart. Net zoals er ook binnen het katholicisme een duidelijk verschil is in waarde van relikwieën. De secundaire relikwieën zoals kleding en voorwerpen van de heilige, en de primaire; bloed en organen met natuurlijk het aller belangrijkste orgaan: het hart.

Maar zet Rosalia zichzelf hier dan neer als heilige? Nee dat volgens mij niet. Maar Reliqia is wel een prachtige metafoor voor het achterlaten van jezelf. Er zijn overal herinneringen en gebeurtenissen die je vormen en waar jij, of je metgezel zoals een partner, als bij een bedevaart naar terug kan keren.

En zo weet Rosalia mij nog steeds stevig in de greep te houden. Er zijn zoveel betekenissen te ontdekken in de teksten, zoveel symboliek. En dan heb ik er nog niet eens over alle muzikale referenties gehad.

Dit album werkt voor mij verslavend, ik raak er maar niet op uitgeluisterd.

Soms brengen de algoritmes van internet je tot de mooiste muziek. Geheel toevallig kwam dit album voorbij. Calico is al in 2023 gereleased, kreeg niet zoveel aandacht. Toch was iedereen die erover schreef lovend.

Ryan Beatty was mij niet bekend. Toch timmert hij al even aan de weg als singer songwriter. Eerst als tiener ster, waar hij als een soort nieuwe Justin Bieber in de markt gezet werd. Na twee ep's en heel wat media aandacht, bleek hij de druk van megaster niet aan te kunnen, hij werd doodongelukkig van het idee een meisjes idool te zijn en als jonge gay man had hij het gevoel dat hij de wereld voorloog.
Hij kwam uit de kast, bracht twee R&B georiënteerde albums uit, verzorgde gast vocalen voor Brockhampton en Tyler the Creator en nu is er dus Calico. Waarop hij een meer singer songwriter georiënteerd geluid laat horen.

De eerste tonen zijn meteen veelbelovend.
Wat een bloedmooi nummer is Ribbons zeg!
Zowel vocaal, tekstueel als muzikaal een ijzersterke opener. Beatty verhaald over een break up, maar zo pijnlijk mooi dat het bijna voyeuristisch wordt.
Wat volgt is het al even prachtige Bruises Off the Peach en Cinnamon Bread, waar de homo erotische subtiele lyrics bijval krijgen door prachtig snaarwerk en toets spel. Sowieso valt het prachtige heldere productiewerk op Calico op. Ook instrumentaal zijn alle instrumenten heel subtiel maar effectief geplaatst.

Een pareltje is het ruim 7 minuten durende dromerige Hunter. Knap hoe dat nummer spannend blijft terwijl er eigenlijk geen refrein in het liedje voorkomt. Beatty lijkt hier wel haast geïnspireerd te zijn op Joni Mitchell's Hejira album.
En dan moet het absolute hoogtepunt nog komen. White Teeth is van wel zo'n hemelbestormende schoonheid, zowel muzikaal als tekstueel. De bridge bevat de mooiste tekst die ik in tijden in een liedje tegenkwam

'If I could stretch these hours into a lifetime
Well, I would stretch these arms
And do it at the right time, I would'

Als je iets zo treffend uit je pen weet te toveren, dan ben ik om. Calico is misschien wel het mooiste onontdekte singer songwriter album van 2023. Ik hoop snel dat deze man meer credits krijgt voor zijn muziek, want Calico is echt een prachtig mooi album!

Terwijl iedereen op mume over elkaar heen duikelt om de nieuwe plaat van Elbow te bespreken, krijgt het debuut van Sampha veel te weinig aandacht.
En ja dat moet even gezegt worden, want wat een parel van een debuut heeft Sampha hier afgelevert!

De muziek op Process klinkt gelaagd en diep. Betoverende beats en electronica botsen tegen elkaar op, en worden afgewisselt met een flart piano naast de twee tracks die meer leunen op piano.
Nergens klinken de nummers twee keer hetzelfde, en de details in de muziek openbaren zich pas na meerdere luisterbeurten. De teksten verhalen over angst, spijt en verlies ( Sampha verloor beide ouders aan kanker ) en zijn daarmee eerlijk maar ook pijnlijk. Daarnaast vormen ze een mooi contrast met de soms schurende beats en electronica. De speelduur van het album is redelijk kort maar daardoor staan er geen fillers op het album en blijf je als luisteraar de aandacht vasthouden.
Sampha heeft met Process dan ook een droom debuut afgeleverd. Deze plaat verdient het om beluisterd te worden!

De hele hype rondom deze geheimzinnige groep is wat langs me heen gegaan, maar omdat dit album in allerlei jaarlijstjes opdook en ik een liefhebber van goede soul en funk ben, werd ik nieuwsgierig. Het verhaal is natuurlijk geweldig. SAULT komt ineens vanuit het niets met 2 albums binnen een jaar, en niemand weet wie er nou precies achter dit project zit. De Volkskrant wijdde er meteen een artikel aan waarin ze SAULT tot de Banksy van de soul/funk muziek kroonde. Het album werd daarnaast naast Marvin Gaye's What's Going On gelegd, het zou volgens de auteurs van het stuk even veel impact hebben. Volslagen idioot natuurlijk. Alsof je nu al een vergelijking kan trekken met dat icoonische album. Maar eerlijk is eerlijk, zoveel lovende woorden zorgde ervoor dat ik met hooggespannen verwachtingen aan dit album begon.

De teleurstelling kon niet groter. Ik verwachtte een totale overompeling. Dat de muziek zo geniaal zou zijn, de ze me zou weggeblazen en mij beduust achter zou laten. Maar de overompeling bleef uit, ik werd niet weggeblazen en veerde zelfs niet eens echt op van wat ik hoorde.

Begrijp me niet verkeerd, Ik vind het album een mooie trip van funk, soul en afrobeat. Maar niet iets wat ik niet al eens eerder (en beter) gehoord heb. Rise is best een fijn album, maar ik vind de knip en plak benadering van de verschillende stijlen lang niet altijd even prettig werken. Het klinkt gemaakt organisch. Alsof er een producer op z'n zolderkamertje heeft zitten knutselen en er een instagram filtertje eroverheen heeft geplakt. Ik mis de rauwheid van bijvoorbeeld een iconisch album als There's a Riot Going On, of de broeierigheid van een plaat zoals Voodoo. De muziek klinkt vaak alsof ze uit een doosje komt. Delen zullen live ingespeeld zijn, maar de drums klinken bijvoorbeeld lang niet altijd live, en ook gewoon wat braafjes. Had questlove de boel laten inspelen, dat had de nummers wat meer power gegeven. Nu klinken ze vooral anoniem, en zonder smoel. De spoken word stukjes werken ook niet echt mee aan een coherent geheel. Tegelijkertijd past deze benadering van een stijlenstampot en fragmentarische muziek goed bij deze tijd. Rise zal daardoor ongetwijfeld goed werken als playlist in een hip koffietentje.
Als album vind ik het lang niet zo sterk. Het heeft zeker zijn momenten, maar is wat mij betreft lang niet het meesterwerk wat sommigen er in horen.

Deze plaat heb ik misschien wel 10 keer geluisterd maar stelt me helaas erg teleur. Ik vind Reason een erg matige plaat, eigenlijk gewoon onvoldoende. Selah Sue kiest op haar 2e plaat voor een commercieel geluid, maar hierdoor verzuipt haar karateristieke stemgeluid vaak onder de anonieme productie. De plaat start al niet echt denderend met het nogal saaie en nietsige Alone, om vervolgens bij de 4e track al tot een dieptepunt te komen. Goeie God wat vind ik Together een tergend slecht nummer! ( de beat is om te huilen, om nog maar te zwijgen over de rap ). Hier en daar klinken wat mooie melodieën of instrumenten, maar net als ik denk hè hè, zal het dan toch... klinkt weer die volgepropte overdadige productie.

Als Reason een voedselproduct was, dan zat het vol met E nummers. Het moge duidelijk zijn dat ik meer een liefhebber ben van de sound die Selah op haar debuut liet horen. Ik hoop dat ze op haar derde worp weer kiest voor eigenzinnigheid, en niet op safe speelt met een stel hippe producers.

Taylor Swift is een vrouw van 33.
Ik weet niet in welke leefomgeving jij verkeerd, maar ik moet dat niet maken, om mijn vrouwelijke vrienden of collega's meisje te noemen. En terecht. Helemaal prima om haar muzikale kwaliteiten in twijfel te trekken, maar dat badinerende toontje dat een aantal (voornamelijk) mannelijke users hier blijft tentoonspreiden, raakt sleets.

Ik moet hier toch van terugkomen, het album kruipt langzaam onder m'n huid. Het hielp zeker om de teksten er bij te pakken, want die zijn wonderschoon. Wat een prachtige kleine verhaaltjes vertelt Vlautin hier, prachtig voorgedragen en ingeleefd gezongen ook. All Along the Ride vind ik het hoogtepunt. Ik zie ze haast zitten in de auto, dat afgematte en zwijgende stel. Uitgeblust, moe van het leven. De zelfkant van Amerika werd niet eerder zo treffend beschreven. Het vinyl is in de bestelling, wellicht groeit deze dan nog door, want ik vind dit toch wel een ontdekking hoor!