Doet mij denken aan Arthur Lee & Love , The Leaves . Garage sound met Ronnie Splinter gitaartje. Klinkt alsof het in één take is opgenomen , Shel Talmy - achtige producer m.a.w. niet veel aan gesleuteld.
Maar nu genoeg vergeleken , ik vind het een lekker plaatje , goed voor 4 sterren.
Reacties op mijn mening worden niet op prijs gesteld.

Niet slecht , maar wel erg voorspelbaar zowel tekst als muziek. Voor de beginnende muziekliefhebber een makkelijk album om op ontdekkingsreis te gaan in muziekland.

Dogfeet is niet bekend geworden , er zijn mensen die zich afvragen hoe dat komt. Deze mensen gebruiken soms de uitdrukking Overlooked of Underrated of Gem. enz. enz.
In de tijd dat de plaat werd uitgebracht waren er bands die dezelfde soort muziek maakten , maar dan beter. In 1970 kon je die vergelijking maken als je in 1970 naar muziek luisterde , mocht je toen niet naar muziek luisteren vanwege je geloof ( L.Blokhuis ) of was je te jong , dan werd de muziek jaren later een openbaring omdat je niet kon vergelijken .

CD om van te smullen met vele hoogtepunten : Penny Wise - Silver Girls . The Haigs - Never Die . Nicols - Lord I've Been Thinking .

John Verity heeft dit album in 1973 opgenomen en dat is te horen ook.
Matig tot slechte composities met slechte teksten , zonde van je tijd.

Deze dubbelCD klinkt zeer matig . Veel hiss en slechte modulatie . De muziek daarentegen is erg goed , maar door de slechte opnames is het een tegenvaller en dus een 1/2 sterretje .

Slechte Bubblegum met een toegevoegd psychedelisch sausje , in 1968 waren er veel betere bands in deze stijl waaronder Pink Floyd en Five Day Week Straw People. Zet anno nu ( 2020 ) het toverwoord "psychedelisch" op een plaat en biedt het origineel te koop aan op Discogs voor duizenden euro's en de "verzamelaars" tuimelen over elkaar heen om dit geklungel te bemachtigen .

Om kort te gaan ( moet je je benen afhakken ) Michael Fennelly is een genie , en ook nog een miskent genie ( dit is mijn mening en geen commentaar op mijn mening , geef maar commentaar op de muziek ) dit is een geniale CD.

Geweldig goed ! Swing , Rock , Big Band , Humor , en omdat het echte Sisters zijn : Uitmuntende stemmen in perfect harmonie .

Beinvloed door de negatieve reacties heb ik The Anthology destijds niet aangeschaft , maar ik heb hem nu beluisterd en het is een openbaring . Door de andere mix zijn veel teksten nu verstaanbaar , dat was in de oudere opnamen bijna onmogelijk. Bij JPC is The Anthology € 40,- en een vinylsingle met live opnamen is er als xtra bij .

Ik begin even met het eind ( van de CD ) track 27 : Blue Eyes is : Blue Eyes. 1:49 met daarna track 28:Lollipop Train. 2:24 en als track 29: Bored To Tears. 2:24. De laatste zijn "verborgen" tracks , het betreft hier de A en B kant van een single uit 1966 (Valiant records 866-115/116)
Wat de muziek betreft , de muziek werd in de tijd van The Peppemint Trolley Company rond 1967 ruimschoots overtroffen door de Association , Buffalo Springfield , The Leaves , Love , The Left Bank en de Grassroots. The Peppermint Trolley Company maakte soortgelijke muziek als voornoemde groepen maar dan met iets meer bubblegumsound. Leuk voor een verzamelaar ( zoals ik ) maar muzikaal totaal overbodig. Als men de teveel en ten-onrechte termen overlooked en legendary wil gebruiken wees dan gewaarschuwd.

Als je heel veel muziek in je leven heb beluisterd , dan heb je ook veel vergelijkingsmateriaal. Tim Knol is voor de beginnende luisteraar geweldig goed en voor de doorgewinterde luisteraar leuk vergelijkingsmateriaal waar je een kwisje mee kan spelen : "waar heb ik dat meer gehoord".