Dit album heb ik een tijdje geleden uit mijn persoonlijke top-3 gehaald (vervangen door Mark Lanegan's Scraps at Midnight, voor de volledigheid). Dat was toen een heel moeilijke bevalling, eentje waar ik nog steeds over twijfel. Zeker omdat ik laatst geleden Dirt nog eens beluisterd heb en alle herinneringen terugkwamen van toen ik voor het eerst AIC (meer bepaald "Would?") hoorde.

Bij de geniale bass riff van Mike Starr spitste ik mijn oren al, maar het was bij de eerste klanken van Layne Staley dat ik letterlijk van mijn stoel werd geblazen. Zo'n krachtig stemgeluid! Toen het nummer ten einde liep voelde ik mij volledig verdwaasd, alsof er net een kudde bizons over mij heen had gedenderd. Toen wist ik het: 'Dit is liefde op het eerste gezicht'. Die liefdesaffaire flakkert zovele jaren later nog steeds fel op. Vooral als ik "Would?" hoor; dan raast die kudde bizons opnieuw voorbij en blijf ik altijd met een gelukzalige smile achter.

Hmm, misschien toch maar weer Dirt in mijn top-3 plaatsen...

Dit album is een terugblik op een weekje studiowerk in Houston in 2002. De meeste nummers hierop waren nog niet eerder te horen, met uitzondering van ‘Grey Goes Black’ en ‘Halcyon Daze’ vanop Has God Seen My Shadow? + enkele nummers die al te horen waren op de soundtrack van de film Cook County. Opvallend is dat deze opnames vrij goed uitgewerkt zijn voor ‘ruwe schetsen’.

Op Houston hoor je een artiest in een overgangsperiode. Indertijd had Mark Lanegan net zijn laatste Blues/Folk album Field Songs gemaakt en zou hij met zijn later werk een duidelijke stijlbreuk creëren. Qua stijl en gevoel sluiten deze nummers eerder aan bij Field Songs.

‘When it’s in You’ is eigenlijk een vroege uitvoering van wat later ‘Methamphetamine Blues’ zou worden. Het is heel leuk om te horen welke transformatie dit nummer heeft doorgemaakt en welke basiselementen gespaard bleven. ‘Grey Goes Black’ is een kort sfeernummertje (à la ‘Judas Touch’) dat ondanks zijn eenvoud heel dreigend klinkt. Het beste nummer is voor mij ‘Way to Tomorrow’ met die enge mondharmonica en Lanegans karakteristieke gegrom. Echt een typisch Dark Mark nummer.

Houston verraste mij aangenaam. Dit is eigenlijk de Mark Lanegan zoals ik hem het liefst hoor. Dit album zou zeker niet mis gestaan hebben in zijn oeuvre, mocht het na Field Songs werden uitgebracht (weliswaar in een verder afgewerkte vorm). Maar anderzijds begrijp ik wel waarom hij deze nummers links liet liggen. Mark was toen al met andere ideeën en inspiratiebronnen bezig.

Ondanks het feit dat ik zijn laatste albums slecht vond, kan ik er zeker mee leven dat de man indertijd (en recentelijk) een andere muzikale weg insloeg. Dit zorgde er namelijk voor dat Lanegans muziek fris en relevant bleef. Maar niettemin is het toch wel eens leuk om – zoals op Houston - een terugblik te werpen op zijn oeuvre.

Score volgt later...

Ik heb wel eens gelezen dat Jason Molina zich met Didn't It Rain door zijn depressie probeerde te schrijven. Dit album snijdt diep, zeer diep. Zelden heb ik zo'n beklijvende en donkere muziek gehoord.

Meesterlijk ook hoe Molina zijn eigen gemoedstoestand akelig precies kan koppelen aan z'n omgeving. Een omgeving waar hij een soort haat-liefde verhouding mee heeft. Ik waan mij haast in Midwesten, met haar zware industrie op de oevers van de Grote Meren, de roestige staalmolens die al jaren in verval staan, de steekvlammen en zwarte roetpluimen van de fabrieken. Didn't It Rain voelt aan als een manifest van de terneergeslagen fabrieksarbeider die door het leven werd bedrogen. Molina kleedt zijn teksten aan met een gigantische dosis couleur locale. Zwart en wit, de kleuren van de hoes. En blauw, het alomtegenwoordige blauw...

I fly the cross of the blue factory flame
Stitched with heavy sulpher thread
They ain't proud colors but they're true colors of my home

De aanwezigheid van die omgevings -en natuurelementen geven Didn't It Rain een haast transcendente kwaliteit. Koppel dit aan de zwaarmoedige en persoonlijke teksten van Molina en je krijgt een mysterieus, duister geheel.

Luisteren naar Didn't It Rain is een heuse beleving. Zo intens, zo mystiek. Dit album grijpt je bij je strot, gaat door merg en been en laat je nooit meer los.