Laat ik ook maar even wat bij het album schrijven (ipv alleen in andere topics te noemen).
Voor mij was dit de een leuke ontdekking een paar weken geleden. Ik ben niet de grootste reggae fan, maar Bob Marley's Young Mystic (verzamelaar van vroege werk) vond ik aangenaam basic en soulful klinken.
In mijn zoektocht naar meer kwam ik ook bij de Rocksteady terecht. Het gros daarvan vond ik leuk klinken maar erg inwisselbaar. Met uitzondering van Alton Ellis. Wat een heerlijk nostalgisch klinkende sound.

Sunday coming, What does it take to win you're love, The picture was you, These eyes, You make me so very happy en hurting me zijn mijn favorieten van het album.

Mr. Soul of Jamaica uit '73 vind ik misschien nog net wat beter.

Soms weet ik ook niet of het aan mij ligt dat ik van de ene plaat van een band/zanger bijna elk nummer goed vind, en van een andere (door velen net zo hoog gewaarde) plaat slechts een paar nummers.

Dat geldt ook voor broer en zus Stone. Down the way: bijna alleen maar voltreffers naar mijn smaak, en met A book like this wil het maar niet lukken. Ik heb het geprobeerd, maar de meeste songs vind ik saai op z'n best, en andere ergerlijk alternatief.
Uitzonderingen zijn Bella, Jewels and gold en in iets mindere mate Horse and cart.

Liggen deze volgens jullie ook meer in de lijn van Down the way, of moet ik volharden in mijn luisterbeurten?
Het lijkt mij dat Down the way wat meer groovy is, en ik hoor meer nummers met mooie harmonie tussen beide stemmen. Meer sfeer, waar deze alternatiever klinkt. Of is dat onzin?
Hun nieuwste bevalt me al weer veel meer, al staan daar minder uitschieters op als "Big jet plane", "The Devil's Tears", "Draw Your Swords" en eerder genoemde nummers op.

Geen vrolijke, maar inderdaad een prachtige plaat met mooie instrumentatie, en mysterieuze klanken. Doet erg aan Bon Iver denken.

Cured, ik zie het zo:
Wat MJ betreft heb 2 soorten rustigere nummers (waarbij ik pure ballads en midtempo samenvoeg).

Aan de ene kant heb je groovy soul ballads als deze I can't help it (met z'n mooie structuur) het iets mindere maar nog steeds leuke It's the falling in love (mooie harmonie in die stemmen) en latere tracks als als Baby be mine, Human nature, The lady in my life, Liberian Girl en Stranger in Moscow.
Deze nummers vind ik top omdat ze mij doen denken aan de soul artiest die Jackson in wezen was.
Ook op albums van the Jacksons zijn dit soort nummers te vinden (op Destiny en Triumph bijvoorbeeld Push Me Away, Bless His Soul, That's What You Get (For Being Polite), Time Waits for No One).

Aan de andere kant heb je die vreselijke kleffe (hier zou ik wel jouw term zoet op willen plakken) Disney achtige songs als Heal the World, Will you be there, Gone to soon, You Are Not Alone, en ik vergeet er waarschijnlijk nog een paar van zijn laatste platen. Over the top nep-emotie zonder een greintje soul. Daar kan ik dus echt niet naar luisteren zonder jeuk te krijgen. Dit soort werk heeft misschien een nieuwe markt aangeboord (kindertjes of mensen die niks hebben met soul/funk neem ik aan), maar voor mij heeft dat zijn muzikale imago niet bepaald goed gedaan.

Overigens ben ik het met je eens wat betreft de funky songs. Don't stop, Workin' day and night, Off the wall en ook zeker ook het minder bekende Get on the floor zijn allemaal top.

Nee!! Hiervoor is de halve ster uitgevonden. Typisch gevalletje geluid zachter, beeld harder (dankzij dat "zangeresje"). Dit is zo'n beetje het ergste wat er bestaat. Samen Aqua, 2 Unlimited en die andere plastice meuk van dance tot Eurohouse en gabber. Collega's van me zetten de radio inderdaad harder als dit soort pulp langs komt alsof het een soort klassiekers zijn of zo. Ik was zelf nota bene nog in mijn tiener jaren toen dit uitkwam, maar haatte het vanaf de eerste minuut. Totale oppervlakkige shit van producers die 10 van dit soort nummertjes produceerden voor hun eerste koffie break..

Wat ben ik blij dat mijn jeugdsentiment bij Prince, Michael Jackson, The Cure, U2 etc. ligt.
Sorry, mijn afschuw voor dit soort troep zit heel diep. Vooral omdat het een soort start punt (keerpunt) leek van totale vergiftiging van de pop muziek. En dat zie ik nog steeds zo als ik (noodgedwongen) naar de hedendaagse uitwassen hiervan moet luisteren die de hele dag gedraaid worden 538/ slam fm/ Qmusic.

Pjuwww.. dat lucht op.