Sta je dan als verse student ergens in Noord Holland in een schuurtje in een achtertuin op een feestje. Komt een verse vriend met een cd'tje aanlopen: dit moet je luisteren! Nou kom maar op dan.

Tat twaaaam asi....
Tat twaaaam asi....

Wat zingt hij nu? Nasi? Hmm

Lost in a wilderness
I will build a fire
I become a fire
To swim in the waters

Ok, best geinig.

Burrowing and bellowing...

Wat? Dit is vet! Zo.
En dat had me gelijk over gehaald. Wat een strot heeft Karl Middleton. (Ik heb dan ook alles wat hij heeft uitgebracht geluisterd, twin zero is het absolute hoogtepunt) heb ik ze nooit gezien en dat is maar goed ook schijnbaar. Jammer want dit zit muzikaal gewoon goed in elkaar.

Ook jammer dat ze niet meer succes hebben gehad. Want inmiddels is de band gedesillusioneerd en wordt er door de leden helemaal geen muziek meer gemaakt. Terwijl ze toch zeker talent hebben.

"The only way out, is to fuck you way out"

Loop je na een lange week van de trein naar de bushalte op Arnhem, met je koptelefoon op luisterend naar Orchid Frequency. Je gaat er helemaal in op. Kom je bij de bus aan loop je naar binnen en laat je ov-kaart zien. De koptelefoon zet je niet af, want het hoogtepunt komt zo.
Wordt de buschauffeur chagrijnig op je. Dus loop je maar gewoon door en geniet je van de apotheose.

Tat twam asi is goed, maar Amnesia en Orchid Frequency zijn zeker zo goed.

Heerlijke ep.