Er is veel van de Beatles. Maar is het dan allemaal goed? Nouja op zijn minst niet allemaal mijn smaak. Maar dit album is een uitzondering. Heel afwisselend, misschien zelfs te. Teveel nummers die niet lekker bij elkaar passen.
Waarom vind ik het dan zo'n fijn album? Grotendeels nostalgie van dit album op bandje tijdens de autorace naar vakantie in Frankrijk. Het doet me denken aan mijn pa. En mijn broer die de piano op Lovely Rita fantastisch vond.

Tegenwoordig heb ik veel met She's Leaving Home, simpelweg omdat ik nu zelf een dochter heb.

Een lekker metal album zo op zijn tijd. Geen klassieker, maar er goed te pruimen

Prima emo-punk-rock plaat met een getergde zanger die duidelijk een boel ergernis van zich af moet zingen/schreeuwen.
Muzikaal is het niet veel bijzonders, maar samen is het toch best wel tof. Zeker niet iets om elke dag op te zeggen wat mij betreft. Maar eens in de zoveel jaar prima om te luisteren

Een nummer van bijna 20 minuten met een 4 minuten proloog een ander nummer en een outro? Van een band met twee drummers? Gewoon een projectie van de gitarist? En dan ook nog met Karl Middleton (earthtone9). Dan heb je me wel te pakken.
Gelijk scoor ik de 7" single Earth...Bound. Waarbij de helft van het nummer op kant a staat en de rest op kant b. Precies op de korte break in het nummer, moet je de single snel omdraaien. Grappig En dik

Goed het nummer Monolith zelf.
Wat een opbouw naar een heel vet en keihard stuk. Ze nemen de tijd en die besteden ze goed. Precies zo'n nummer dat je meeneemt van heel rustig naar keihard en weer terug. En dat is maar goed ook, dat harde stuk is hard.

Die outro skip ik altijd. Dat is echt een overbodig nakomertje.