Grappig ik heb David Bowie als artiest heel hoog zitten. Maar eigenlijk vind ik weinig van zijn muziek er goed (Björk is er ook zo één). En dan komt hij met deze plaat vlak voor zijn dood. Hoezo impact.

Een donker, jazzy aardig experimenteel album van een man in zijn laatste levensmomenten. Prachtig. Hoogte punt? De drum'n'bass break in Sue, geweldig. Het volume gaat dan altijd even omhoog.

Zelfs bij mijn oudste valt deze in de smaak. Dan wil hij graag de ster horen. Wow.

Dit is hét album van Deftones. Zeker de toevoeging van Frank Delgado geeft het album zoveel meer sfeer. Het onstijgt de numetal van de eerste twee platen die daardoor gedateerd kllinken. White Pony niet, dat is een klassieker.

Of het nu Digital Bath is, het intro van RX Queen, de uithalen van Knife Prty, Maynerd die meedoet op het geweldige Passenger of de hartslag waarmee Pink Maggit mee eindigt, het draagt allemaal bij aan deze klassieker.

'I Could Float here forever'

Net als Asheran hoor je op dit album dat ze plezier hebben in het spelen en hun instrumenten goed beheersen. Ook weer erg goed, ook om één of andere reden vlak. Het is allemaal van hoog niveau, dat er niet echt iets bovenuit schiet. Is dat positief? Negatief?

Goed genoeg voor mij om vinyl te willen aanschaffen én naar het concert in de Merleyn te gaan in September.