Het is kwart over 3 s'nachts. De nieuwe plaat van Fink klinkt door de speakers. Wellicht niet helemaal het juiste tijdstip om deze prachtige plaat te beluisteren maar wel toepasselijk. Mijn leven kent op dit moment geen 9 tot 5 bestaan, mijn keelontsteking geeft mij op dit moment weinig ruimte voor slaap. Maar nu is het tijd voor rust en herstel en een review te schrijven want deze plaat moet onder de aandacht gebracht worden.

Fink is een geweldige singer songwriter die al sinds 2000 platen maakt, sommige zijn briljant en sommige zijn geweldig, Little Blue Mailbox is het eerste nummer dat op mijn pad kwam we schrijven 2002.

Helaas heeft het "grote publiek" hem veel te laat leren kennen, want pas in 2011 kreeg hij bekendheid met het album Perfect Darkness. Maar hij overtrof alle verwachtingen door een live plaat die hij opnam met het Koninklijk Concertgebouw Orkest in Carre. Fink Meets the Royal Concertgebouw Orchestra is een vierentwintig karaats album geworden. Het is onovertreffelijk goed. Nu is hij er weer met een nieuw album met de titel Hard Believer.

Met dit album stond hij dit jaar dan ook op Lowlands . Met dit album moet het zeker lukken om het "grote" publiek te winnen, het album begint met een bluesy track en tevens de titeltrack Hard Believer, een kloppend bas geluid zalig tokkelende gitaar en zijn warme stemgeluid maken dit een prima binnenkomer.

Het album kent eigenlijk geen zwakke broeders. Met als hoogte punt White Flag een nummer dat rustig begint maar steeds heftiger wordt en waar bij de band echt los gaat. Fink bracht slim het mooie Looking Too Closely uit als single, maar is zeker niet het mooiste wat Hard Believer te bieden heeft. Maar het leverde het album wel de nodige aandacht en playtime in de media op.

Het album luistert ondanks de zware klanken toch nog redelijk eenvoudig weg. Al is het wel een plaat die je de komende winter avonden bij de cv of een knetterende houtkachel met een lekker glas bier of wijn naar keuze op zou mogen zetten, borrelnootje erbij en genieten maar. Ondanks dat het goed luisterbaar is en het album je in een bepaalde vibe brengt zijn het niet echt makkelijke nummers op dit album, nummers waar je wel voor moet gaan zitten.

Fink leverde met zijn vijfde een zeer sterk album af dat het zeker goed gaat doen op menig jaarlijstje. Hij verdiend een hoge notering, op mijn eindlijst zal hij zeker hoge ogen gooien.

Een hele kunst om zonder album en met alleen maar een EP met vier nummers alle grote festivals plat te spelen.
Dit schept natuurlijk hoge verwachtingen voor het uiteindelijke album, maar worden deze verwachtingen uiteindelijk ook waargemaakt dat is de vraag.

Het album begint met Out Of The Black, een geweldig en overrompelend nummer dat je geheid bij de lurven zal pakken. Een mooie mix van QOTSA, Led Zeppelin en een vleugje White Stripes.
Dit niveau wordt tot aan het nummer Little Monster niet meer gehaald, daarvoor lijken de tussenliggende nummers te veel op elkaar. Er wordt te veel het zelfde trucje gebruikt, beginnen met een stevige riff, dan de zang en halverwege het eerste couplet laat je vervolgend de drums invallen.

Los van elkaar zijn het best goede nummers, sterke teksten en een meer voor mannen stevige sound. Maar als geheel vallen deze nummers op de a-Side van dit album een beetje tegen.

En dan Little Monster, een nummer van de buiten categorie. Met dit nummer komt er weer pit in het album, het duo blijft dit vasthouden met nummers als Careless en Ten Tonne Skeleton, waar net als bij Out Of The Black en Little Monster de bas/gitaar en drums er gelijktijdig in knallen.

Live zullen deze nummers ongetwijfeld het schuim van het bier doen blazen, maar Royal Blood heeft met dit album misschien niet voor honderd procent de hoge verwachting kunnen waarmaken, toch mag dit debuut album er zeker wezen, als ze op het volgende album iets minder vaak hetzelfde trucje gebruiken dan gaat het zeker weten goed komen met deze jonge rockers.