Helemaal mee eens en ik vraag me af waarom men Dum Dum Dum destijds als singel uitbracht... Het prachtige Ferdinand was imo daar veel beter voor geschikt. Maar goed dit doet natuurlijk niks af van de kwaliteiten van dit zeer fraaie album, Renée is een rasartieste waar we zelfs in eigen land te weinig van horen. Ook de opvolger van deze (Marching) is alweer een schot in de roos al is die een beetje minder toegankelijk, wie deze Extending Playground mooi vind moet de opvolger ook maar eens gaan beluisteren .

Na Extending Playground al weer een meesterwerkje van Renée en zelfs nog een fractie beter als die vorige uit 2012. Wel heeft hij net een luisterbeurt meer nodig en is een tikkeltje minder toegankelijk maar een kniesoor die daar om maalt. Wat hebben we hier in België toch talent rondlopen, van mij mag Renée rustig verder doen met het maken van dit soort prachtalbums mijn aandacht heeft ze alvast!

Het eerste daar ben ik het met je eens, dit is een veelzijdig werk van Reymer en dat is wat mij betreft een ware verdienste. De opener is mij een beetje te veel folk en imo zeker niet het sterkste nummer, met The Hill gaat het al helemaal de goede ('t is te zeggen meer mijn ) richting uit. Ook de meeste andere nummers zitten alleraardigst in elkaar en zijn erg goed gebracht met voor mij Trill My Soul & In Dreams als uitschieters. Het doet me nog steeds wat denken aan het werk van Renée (Extending Playground, Marching) waarbij mijn voorkeur net iets meer naar Renée neigt, maar hoe ook Trill My Soul is een alleraardigst en verdienstelijk album. Ik twijfel nog een beetje tussen een 3,5 of 4 sterren, voorlopig hou ik het op 3,5 maar verhoging naar 4 sluit ik absoluut niet uit.

Ik was vorig jaar ook meer als van mijn sokken geblazen door No Deal van Melanie De Biasio wat trouwens niet haar debuut was aangezien er in 2007 ook al het niet onaardige A Stomach Is Burning was. Maar je kan imo Reymer en Melanie De Biasio niet vergelijken, laatste speelt tocht één nee zelfs twee klasses hoger (sorry Tine ) en ik zie Reymer nog niet tot in Later With Jools Holland geraken of op behoorlijk grote buitenlandse belangstelling rekenen. Maar nog eens dit doet niks af aan haar toch wel fraaie prestatie!

Het is niet steeds de meest toegankelijke muziek het werk van Waters en ik kan me perfect indenken dat er een hoop mensen hun neus voor ophalen. Maar goed "les gouts ets les couleurs ne se discutent pas" en gelukkig maar anders reden we met zijn allen met VW Golfjes (voor de duidelijkheid ikke dus niet...).
De cd zelf dan, ik moet RW zijn werk er steeds een paar keer invoeren voor het kwartje valt. Ik kan er ook niet aan doen hé, ik zal nog traag van aard zijn zeker . Maar uiteindelijk pakt de mayonaise wel en dat was hier niet anders en ik weet dat het nog moet groeien, nog een paar keer met een deftige hoofdtelefoon en ik ben helemaal overstag. Zeker weten!
Enkel de intro is niet zo mijn ding en natuurlijk is het ene nummer al wat sterker als het andere, of ik druk me verkeerd uit ligt het me beter als het andere. The last refugee is momenteel mijn favoriet, maar misschien verschuift er nog één en ander in de nabije toekomst.
Voor mij alvast een 4* met groeipotentieel.
En ach ja, de eeuwige discussie RW vs DG.... Ze zijn imo beide van serieus kaliber, anders ja. Beiden goed in wat ze doen en misschien laten we hen maar beter doen waar ze in schitteren.
Mijn respect hebben ze alvast allebei!