Ja, 50 jaar het is me wat en een hele prestatie om ons met zovele mooie nummers te verwennen. Bedankt aan deze fantastische band!
Ik was reeds fan geworden eind de jaren 80 en dat is zo gebleven al moet ik zeggen dat ik ze de laatste jaren toch wat uit het oog verloren was. Ik vond hun latere muziek soms wat te complex of zeg maar gekunsteld, al staan er op ieder album steeds sterke nummers die ik kan smaken.
Tot ik gisteren zag dat ze nieuw werk uitgebracht hebben en dan ga ik sowieso eens luisteren, wel "The Tree" kwam echt binnen. Soms hebben nummers wat een groeiperiode nodig en al zeker bij Nits, hier echter werd ik onmiddellijk gegrepen en dan ik enkel maar concluderen "wat een parel van een nummer"! Deze voormiddag dan het ganse album maar een eerste luisterbeurt gegeven en het kan me wel bekoren, zoals vivalamusica hierboven het reeds omschreef "mooie intieme nummers". Niet alle nummers komen even hard binnen maar 'k voel dat er nog groei gaat inzitten.
Bij het beluisteren moest ik toch vaak bij mezelf denken dat dit toch rasartiesten van de bovenste plank zijn, Robert Jan Stips is meer als een fantastische toetsenist en Rob Kloet mag je bij de beste drummers van de lage landen rekenen. Zonder afbreuk te doen aan de grote verdiensten van Henk Hofstede zouden de Nits nergens zijn zonder deze twee topmuzikanten.
Voorlopig hou ik mijn stem nog even in beraad, maar 't wordt zeker een 4 of 4+, mooi gedaan van deze oude knarren .

Nits is een topgroep waar Nederland met recht en reden meer als trots mag (nee MOET!) op zijn en aangezien ik Belg ben is er hier van enig chauvinisme absoluut geen sprake. Ik leerde hen kennen ergens eind de jaren 80 toen ik aan het bouwen was. Tijdens die werken luisterde ik altijd naar Studio Brussel en die draaiden wel eens regelmatig een nummer van hen zoals o.a. J.O.S. Days of In The Dutch Mountains. Iedere keer werd ik daar vrolijk van en gingen de werken een pak vlotter en dacht ik wie zijn dat toch The Nits. Nog wat later kwam ik een c.d. bespreking tegen van hun Live album Urk waar men met behoorlijk wat superlatieven zwaaide. En zo ging het dus richting winkel om dit album aan te schaffen. We zijn nu +30 jaren verder en de fan in mij is gebleven en als ze live optreden in ons België dan ben ik er als de kippen bij want vrijwel steeds een feest. Zo zag ik hen nog vrijdag 19/12/2014 in de AB Brussel en het was een prachtige reis door de 40 jaren schitterende nummers die ze rijk zijn. Een heel deel van mijn favorieten mochten de revue passeren incl. het o zo mooie dapperstreet. Toch een kanttekening bij dit concert moest het echt zo luid? Stevig mag best en voor ik iets luid vind... Net zij hebben dit niet echt nodig met al hun kleine details die hun muziek rijk is! Urk is en blijft hen van mijn favoriete cd's allertijden, met enthousiasme gebrachte erg sterke en warme nummers die bovendien nog eens super opgenomen zijn. Wat kan een mens nog meer wensen?
Mensen in Nederland wees hier maar fier op!

Nu op Spotify te beluisteren en ik moet zeggen dat ik toch vrij aangenaam verrast ben. Noémie lag me in de beginperiode bij Hooverphonic zo niet, de geest van Geike dwarrelde nog teveel in de catacomben van mijn bovenkamer . Gaandeweg ben ik haar toch gaan waarderen en vond dat ze haar plaats bij Hooverphonic verdiende, ook op Hooverphonic With Orchestra @ Koningin Elisabethzaal vond ik haar best overtuigen.
En dan is er dit Solo debuut dat me alvast kan bekoren van bij de eerste beluistering, iets wat niet steeds het geval is bij nieuw te ontdekken muziek en dat is alvast een goed voorteken.
Ik ga het de komende dagen nog een paar maal beluisteren en denk ook aankopen waarna ik een definitief oordeel kan vellen.
Één ding is in alle geval al een uitgemaakte zaak: Dit is heel veel beter als de troep die Hooverphonic nu in elkaar heeft geflanst, den Alex gaat nog dikke spijt krijgen dat hij deze Noémie kwijt is. Eigen schuld hij moest maar zo geen Enfant terrible zijn!