stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

‘Songs for Young Lovers’ markeert Frank Sinatra's eerste volwassen album nadat hij enkele jaren bij het grote publiek uit de gratie was geweest. Na een Oscarwinnende comeback in 'From Here to Eternity' stapte hij over naar Capitol Records en bracht zijn kenmerkende nachtclubstijl de studio in. Het resultaat is een klein meesterwerk, een conceptalbum dat speciaal lijkt te zijn gemaakt voor verliefde stelletjes. Sinatra klinkt hier vol vertrouwen; dit is de man die de wereld moeiteloos op zijn hand heeft in plaats van de crooner die smacht naar een aanraking.

Het vakmanschap zit in de details. De nummers waren al geruime tijd vaste kost in Sinatra's Las Vegas-repertoire, en dat hoor je: het klinkt niet als een eerste repetitie, maar als een perfect uitgevoerde voorstelling. Veel arrangementen stammen van George Sivaro, maar orkestleider Nelson Riddle nam de muzikale kern over en zou later bescheiden toegeven dat hij er onterecht alle lof voor kreeg.

De hoes spreekt boekdelen: een jong stel in het schemerdonker, terwijl Sinatra nonchalant tegen een lantaarnpaal leunt, alsof hij zegt: “ik hou wel een oogje in het zeil"

'Songs for Young Lovers' bestond oorspronkelijk uit acht nummers op een 10-inch plaat, en was Sinatra's eerste album dat niet als 78-toeren-multi-disc verscheen. Nummers als 'A Foggy Day' en 'My Funny Valentine' klinken tijdloos, of je ze nu ontdekt via Sinatra of –zoals een eerdere gebruiker al opmerkte– via Elvis Costello. Op mijn elpeeversie zijn zes extra tracks toegevoegd: allen opgenomen met Riddle rondom dezelfde periode, en later terug te vinden op verzamelalbums.

Conclusie: 'Songs for Young Lovers' is een must voor elke Sinatra-fan. Het is het geluid van een legende die eindelijk zijn stem heeft gevonden, ondersteund door ervaren arrangementen, en met een producer die Sinatra zijn eigen gang liet gaan. Waardering : 4 sterren.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het negende album van R.E.M. is alweer het negende album dat van mij minstens 4,5 ster krijgt. Je zou bijna denken dat ik aandelen heb in de band, maar nee — ze waren gewoon zó goed.

Monster krijgt zelfs de volle vijf sterren, en eerlijk gezegd zou dit wel eens hun kroonjuweel kunnen zijn. Waar 'Automatic for the People' nog dertien akoestische kippenvelmomenten en één ukeleleliedje bevatte, had iedereen verwacht dat R.E.M. doodleuk met 'Automatic for the People 2: The People Strike Back' zou komen. Maar nee hoor: de heren trokken hun leren jas aan, draaiden de versterkers open en zeiden "akoestisch? nooit van gehoord.” Een gewaagde zet — en manmanman, wat pakt dat goed uit.

Monster klinkt alsof glamrock en alternatieve rock een nachtje hebben doorgehaald in een stoffige studio. De gitaren grommen, de echo’s zijn vettig, en Michael Stipe zingt alsof hij zelf niet helemaal weet of hij een rockgod of een alien is. 'What’s the Frequency, Kenneth?', 'Bang and Blame' en 'Strange Currencies' zijn de singles die iedereen kent, maar de echte magie zit in de rest.

Afsluiter 'You' is pure genialiteit in fuzzvorm. 'Let Me In' klinkt alsof er een engel met een kapotte versterker zingt, en 'King of Comedy' heeft precies die ironische twist die het album nodig heeft. Maar het absolute prijsnummer is 'Circus Envy', een song die zo rauw en vet klinkt dat ik hem steeds opnieuw opzet -tot de naald bijna door de plaat heen brandt.

Dat Monster hier nog geen 3,5 ster krijgt, is een schandaal van nationale proporties. Ondertussen krijgt New Adventures in Hi-Fi met 3,8 ster meer lof, en ik zeg het eerlijk: dat album vind ik dus echt geen reet aan, net als bijna alles wat ze daarna nog zouden maken (sorry, niet sorry).

Ik heb Monster inmiddels op vinyl gekocht, en vanaf dat moment wist ik het zeker: dit is geen album, dit is een sonische bom in oranje verpakking. Een zwaar onderschat meesterwerk.