R.E.M. - Monster (1994)

Bijna 7 jaar later blijf ik bij dit oordeel. Ik dacht weer even: ‘ik heb dit album tot nu toe onderschat’ maar toen moesten de laatste vier nummers nog beginnen en die zijn gewoon echt heel matig. Bovendien vormt Star 69 ook nog een stevige dip in die sterke eerste twee delen van deze plaat. Het valt me op dat vooral de zang vaak erg matig is, terwijl Stipe met backing vocals normaliter juist daarmee zo ontzettend kan raken en roeren. Bijna niet vol te stellen dat ze een plaat later Leave ten gehore weten te brengen. Halfje eraf.

Het negende album van R.E.M. is alweer het negende album dat van mij minstens 4,5 ster krijgt. Je zou bijna denken dat ik aandelen heb in de band, maar nee — ze waren gewoon zó goed.

Monster krijgt zelfs de volle vijf sterren, en eerlijk gezegd zou dit wel eens hun kroonjuweel kunnen zijn. Waar 'Automatic for the People' nog dertien akoestische kippenvelmomenten en één ukeleleliedje bevatte, had iedereen verwacht dat R.E.M. doodleuk met 'Automatic for the People 2: The People Strike Back' zou komen. Maar nee hoor: de heren trokken hun leren jas aan, draaiden de versterkers open en zeiden "akoestisch? nooit van gehoord.” Een gewaagde zet — en manmanman, wat pakt dat goed uit.

Monster klinkt alsof glamrock en alternatieve rock een nachtje hebben doorgehaald in een stoffige studio. De gitaren grommen, de echo’s zijn vettig, en Michael Stipe zingt alsof hij zelf niet helemaal weet of hij een rockgod of een alien is. 'What’s the Frequency, Kenneth?', 'Bang and Blame' en 'Strange Currencies' zijn de singles die iedereen kent, maar de echte magie zit in de rest.

Afsluiter 'You' is pure genialiteit in fuzzvorm. 'Let Me In' klinkt alsof er een engel met een kapotte versterker zingt, en 'King of Comedy' heeft precies die ironische twist die het album nodig heeft. Maar het absolute prijsnummer is 'Circus Envy', een song die zo rauw en vet klinkt dat ik hem steeds opnieuw opzet -tot de naald bijna door de plaat heen brandt.

Dat Monster hier nog geen 3,5 ster krijgt, is een schandaal van nationale proporties. Ondertussen krijgt New Adventures in Hi-Fi met 3,8 ster meer lof, en ik zeg het eerlijk: dat album vind ik dus echt geen reet aan, net als bijna alles wat ze daarna nog zouden maken (sorry, niet sorry).

Ik heb Monster inmiddels op vinyl gekocht, en vanaf dat moment wist ik het zeker: dit is geen album, dit is een sonische bom in oranje verpakking. Een zwaar onderschat meesterwerk.

Wel een lekkere plaat met goede energie. Eerste deel ligt op koers voor 4 sterren, maar na Bang and Blame wordt het wat mij betreft toch net even wat minder allemaal. Die schurende, jengelende gitaar (op zich eigen aan de band) heb ik dan wel een keer genoeg van gehoord.

Vinilio en heel veel slap gelullio.

Een korte, inhoudelijke en nuttige bijdrage, Broadsword and the beast. Dank daarvoor.
Heb Monster zelf ook nog op de plank staan, ik denk dat ik 'm heb aangeschaft in de week dat de CD in de winkel lag. Vond het toen een fijn album, maar is in de afgelopen jaren eigenlijk een beetje op de achtergrond geraakt, zoals zo'n beetje alle albums die ik van REM heb.

Ik kan je de 25th anniversary edition aanraden, vooral de gerimixte versie klinkt geweldig.